Root: صفحه‌ای تازه حاوی «'''اداره اسرا و مفقودان در طول سال‌های جنگ بعد از آن خانه امید خانواده‌هایی شده بود که رزمنده‌هایشان را در جبهه‌ ها گم کرده بودند،''' آن‌قدر بی‌تاب فرزند و همسران خود بودند که گاه بازیچه دست شایعات می‌شدند و دوست داشتند به بهای تمام‌شدن ک...» ایجاد کرد

2022-06-13T06:18:10Z

صفحه‌ای تازه حاوی «'''اداره اسرا و مفقودان در طول سال‌های جنگ بعد از آن خانه امید خانواده‌هایی شده بود که رزمنده‌هایشان را در جبهه‌ ها گم کرده بودند،''' آن‌قدر بی‌تاب فرزند و همسران خود بودند که گاه بازیچه دست شایعات می‌شدند و دوست داشتند به بهای تمام‌شدن ک...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

'''اداره اسرا و مفقودان در طول سال‌های جنگ بعد از آن خانه امید خانواده‌هایی شده بود که رزمنده‌هایشان را در [[جبهه‌]] ها گم کرده بودند،''' آن‌قدر بی‌تاب فرزند و همسران خود بودند که گاه بازیچه دست شایعات می‌شدند و دوست داشتند به بهای تمام‌شدن کابوس‌ها این شایعات حقیقت داشته باشد؛ برای مثال '''دنبال گمشده‌هایشان در زندان‌های اردن و… می‌گشتند'''.
'''من تمام روزهای انتظار همسر سرلشکر خلبان حسین لشگری، ا برای بازگشت همسرش از [[اسارت]] را به چشم دیده ام.''' سال 59 برای شناسایی هوایی می‌روند و دیگر برنمی‌گردند تا ‌سال 74 [[مفقودالاثر]] بود و کسی از او خبر نداشت. هر روز همسرش به اداره [[اسرا]] و مفقودان می‌آمد و همیشه منتظر شنیدن یک خبر خوب بود. '''سال 74 نماینده صلیب‌سرخ توانسته بود از او در اسارتگاه‌های عراق عکس بیندازد. روزی که این عکس و پیام‌ها به اداره ما رسید را هیچ وقت فراموش نمی‌کنم''' . ایشان بعد از 18 ‌سال از اسارت برگشتند.
من با تمام خانواده‌های اسرا و مفقودان زندگی می‌کردم و پا به ‌پای خیلی از مادران اشک می‌ریختم. خیلی از مادران هنوز چشم به راه هستند. همین پارسال بود که خواهر [[شهید]] ی تعریف می‌کرد:« '''مادرم تنها در خرمشهر است. وحید ‌سال 1359 به جبهه رفته و هنوز برنگشته است اما مادرم هر روز چشم به راه اوست و جایی نمی‌رود و می‌گوید وحید فقط اینجا را بلد است، خانه شما را بلد نیست.»'''
[[ رده: تهران]]
[[ رده: عناصر]]
[[ رده: مراکز]]
[[ رده: زنان]]
[[ رده: دفاع مقدس]]
<ref>نجمه حسن پور، عضو جمعیت [[هلال احمر]]</ref>

سنگ صبور خانواده‌ی آزاده‌ها - تاریخچهٔ ویرایش‌ها