https://gheseyemaa.ir/api.php?action=feedcontributions&feedformat=atom&user=Tkaaraazmaa 2026-08-06T10:50:38Z مشارکت‌های کاربر MediaWiki 1.37.1 https://gheseyemaa.ir/index.php?title=%D8%B7%D8%B1%D8%AD_%D8%AE%D9%84%D8%A7%D9%82%D8%A7%D9%86%D9%87_%D8%AC%D8%A7%DB%8C%DA%AF%D8%B2%DB%8C%D9%86%DB%8C_%DA%AF%D9%84%D8%AF%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D9%87_%D8%AC%D8%A7%DB%8C_%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%84%D9%87_%D8%AF%D8%A7%D9%86&diff=7102 2021-01-05T08:19:22Z

<p>Tkaaraazmaa: </p> <hr /> <div>طرح ابتکاری توسط اهالی روستا «نسمه» در شهرستان پاوه برای کاهش تولید زباله انجام گرفته است. در این طرح سطل‌های زباله با گلدان جایگزین شده‌اند.<br /> <br /> [[پرونده:98.jpg|بندانگشتی|گلدان به جای زباله دان]]<br /> <br /> پیش از رسیدن به پاوه و دل منطقه اورامانات روستای زیبای «نسمه» قرار دارد. با همان معماری پلکانی و دره‌ای خاص منطقه اورامانات کرمانشاه که زبانزد خاص و عام است.<br /> <br /> این روستا جدای از جاذبه‌های طبیعی‌اش حالا در حوزه گردشگری سالم دارای چند شاخص مهم شده و همین امر موجب حضور بسیاری از گردشگران کشورمان در این منطقه شده است و چند سالی هم هست که پای گردشگرانی از اقلیم کردستان عراق هم به آنجا باز شده و رونق‌اش بیش از پیش است.<br /> <br /> '''طرح مردمی و خلاقانه'''<br /> <br /> روستای نسمه از چندی پیش به عنوان پایلوت طرح تفکیک زباله از مبدا انتخاب شده بود اما ساکنین این روستا چند قدم پا را فراتر برده و تمام سطل‌های زباله را جمع آوری کرده‌اند.<br /> <br /> در این روستا با مشارکت قابل توجه مردم و تلاش‌های دهیار و فعالان محیط زیست در اقدامی مبتکرانه و تاثیر گذار با هدف فرهنگ سازی و ارتقاء و توسعه رفتارهای زیست محیطی و افزایش سطح سلامت روستانشینان پس از مشارکت و پایلوت بودن این روستا در طرح تفکیک زباله از مبدا این بار قدمی روبه جلو گذاشتند و با حذف زباله دانی‌ها، این محل‌های نازیبا را به گلدان‌های زیبا تبدیل کردند و در همه آن‌ها گل کاشته‌اند.<br /> <br /> منبع:<br /> [https://bakhtardaily.ir/%D8%B7%D8%B1%D8%AD-%D8%AE%D9%84%D8%A7%D9%82%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%AC%D8%A7%DB%8C%DA%AF%D8%B2%DB%8C%D9%86%DB%8C-%DA%AF%D9%84%D8%AF%D8%A7%D9%86-%D8%A8%D9%87-%D8%AC%D8%A7%DB%8C-%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%84/ باختر]<br /> <br /> [[رده: روستا]]<br /> [[رده: گردشگری]]<br /> [[رده: کرمانشاه]]</div>

Tkaaraazmaa https://gheseyemaa.ir/index.php?title=%D8%B7%D8%B1%D8%AD_%D8%AE%D9%84%D8%A7%D9%82%D8%A7%D9%86%D9%87_%D8%AC%D8%A7%DB%8C%DA%AF%D8%B2%DB%8C%D9%86%DB%8C_%DA%AF%D9%84%D8%AF%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D9%87_%D8%AC%D8%A7%DB%8C_%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%84%D9%87_%D8%AF%D8%A7%D9%86&diff=7100 2021-01-05T08:17:59Z

<p>Tkaaraazmaa: صفحه‌ای تازه حاوی «طرح ابتکاری توسط اهالی روستا «نسمه» در شهرستان پاوه برای کاهش تولید زباله ان...» ایجاد کرد</p> <hr /> <div>طرح ابتکاری توسط اهالی روستا «نسمه» در شهرستان پاوه برای کاهش تولید زباله انجام گرفته است. در این طرح سطل‌های زباله با گلدان جایگزین شده‌اند.<br /> <br /> [[پرونده:98.jpg|بندانگشتی|گلدان به جای زباله دان]]<br /> <br /> پیش از رسیدن به پاوه و دل منطقه اورامانات روستای زیبای «نسمه» قرار دارد. با همان معماری پلکانی و دره‌ای خاص منطقه اورامانات کرمانشاه که زبانزد خاص و عام است.<br /> <br /> این روستا جدای از جاذبه‌های طبیعی‌اش حالا در حوزه گردشگری سالم دارای چند شاخص مهم شده و همین امر موجب حضور بسیاری از گردشگران کشورمان در این منطقه شده است و چند سالی هم هست که پای گردشگرانی از اقلیم کردستان عراق هم به آنجا باز شده و رونق‌اش بیش از پیش است.<br /> <br /> '''طرح مردمی و خلاقانه'''<br /> روستای نسمه از چندی پیش به عنوان پایلوت طرح تفکیک زباله از مبدا انتخاب شده بود اما ساکنین این روستا چند قدم پا را فراتر برده و تمام سطل‌های زباله را جمع آوری کرده‌اند.<br /> <br /> در این روستا با مشارکت قابل توجه مردم و تلاش‌های دهیار و فعالان محیط زیست در اقدامی مبتکرانه و تاثیر گذار با هدف فرهنگ سازی و ارتقاء و توسعه رفتارهای زیست محیطی و افزایش سطح سلامت روستانشینان پس از مشارکت و پایلوت بودن این روستا در طرح تفکیک زباله از مبدا این بار قدمی روبه جلو گذاشتند و با حذف زباله دانی‌ها، این محل‌های نازیبا را به گلدان‌های زیبا تبدیل کردند و در همه آن‌ها گل کاشته‌اند.<br /> <br /> [[رده: روستا]]<br /> [[رده: گردشگری]]<br /> [[رده: کرمانشاه]]</div>

Tkaaraazmaa https://gheseyemaa.ir/index.php?title=%D9%BE%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%AF%D9%87:98.jpg&diff=7099 2021-01-05T08:13:10Z

<p>Tkaaraazmaa: </p> <hr /> <div>گلدان به جای زباله دان</div>

Tkaaraazmaa https://gheseyemaa.ir/index.php?title=%D8%AF%D8%B3%D8%AA%D8%AC%D8%B1%D8%AF%D8%8C_%D8%AA%D9%88%D9%84%DB%8C%D8%AF%DA%A9%D9%86%D9%86%D8%AF%D9%87_20_%D8%AF%D8%B1%D8%B5%D8%AF_%D9%84%D8%A8%D8%A7%D8%B3%E2%80%8C_%D8%A8%DA%86%D9%87_%DA%AF%D8%A7%D9%86%D9%87_%DA%A9%D8%B4%D9%88%D8%B1&diff=7097 2021-01-05T08:02:12Z

<p>Tkaaraazmaa: </p> <hr /> <div>روستای دستجرد یکی از روستاهای بخش لالجین شهرستان بهار در استان همدان است.<br /> <br /> [[پرونده:BDx4zhJlNY.jpg|بندانگشتی|دستجرد روستای خیاطان]]<br /> <br /> شغل بیشتر مردمان این روستا خیاطی و سری دوزی است و کارگاه‌های کوچک و بزرگ خیاطی و تولیدی پوشاک در گوشه وکنار این روستا به چشم می‌خورد.<br /> <br /> هیچ جویای کار بیکاری در این روستا وجود ندارد.<br /> <br /> روستای دستجرد دارای 3000 جمعیت است و از این تعداد هزار نفر دارای شغل هستند.<br /> <br /> شغل بیشتر مردمان این روستا خیاطی است، که تولید آنها به اقصی نقاط کشور ارسال می‌شود.<br /> <br /> 300 کارگاه خیاطی در این روستا فعال است که در هر کارگاه حداقل سه نفر مشغول به کار هستند.<br /> <br /> در حال حاضر 20 درصد از لباس‌های بچگانه مورد استفاده کشور در دستجرد تولید می‌شود.<br /> <br /> متأسفانه در حال حاضر چرخ‌های خیاطی و تجهیزات ما بیکار مانده‌اند، و نسبت تعداد چرخ خیاطی به کارگرانی که در کارگاه‌ها خیاطی می‌کنند بسیار بیشتر است.<br /> <br /> به عنوان مثال در یک کارگاه خیاطی که 15 چرخ خیاطی در آن وجود دارد تنها پنج نفر مشغول به کارند و مابقی تجهیزات بلا استفاده‌اند.<br /> <br /> <br /> در حال حاضر 25 نفر نیروی کار از روستای اطراف به دستجرد آمده و مشغول به کارشده‌اند.<br /> <br /> [[رده: اشتغال‌زایی]]<br /> [[رده: کارآفرینی]]<br /> [[رده: روستا]]<br /> [[رده: روستای بدون بیکار]]<br /> [[رده: جنگ اقتصادی]]<br /> [[رده: اقتصاد مقاومتی]]<br /> [[رده: همدان]]<br /> <br /> منبع:<br /> [http://kayhan.ir/fa/news/134129 کیهان]</div>

Tkaaraazmaa https://gheseyemaa.ir/index.php?title=%D8%AF%D8%B3%D8%AA%D8%AC%D8%B1%D8%AF%D8%8C_%D8%AA%D9%88%D9%84%DB%8C%D8%AF%DA%A9%D9%86%D9%86%D8%AF%D9%87_20_%D8%AF%D8%B1%D8%B5%D8%AF_%D9%84%D8%A8%D8%A7%D8%B3%E2%80%8C_%D8%A8%DA%86%D9%87_%DA%AF%D8%A7%D9%86%D9%87_%DA%A9%D8%B4%D9%88%D8%B1&diff=7096 2021-01-05T08:00:52Z

<p>Tkaaraazmaa: صفحه‌ای تازه حاوی «روستای دستجرد یکی از روستاهای بخش لالجین شهرستان بهار در استان همدان است. پ...» ایجاد کرد</p> <hr /> <div>روستای دستجرد یکی از روستاهای بخش لالجین شهرستان بهار در استان همدان است.<br /> <br /> [[پرونده:BDx4zhJlNY.jpg|بندانگشتی|دستجرد روستای خیاطان]]<br /> <br /> شغل بیشتر مردمان این روستا خیاطی و سری دوزی است و کارگاه‌های کوچک و بزرگ خیاطی و تولیدی پوشاک در گوشه وکنار این روستا به چشم می‌خورد.<br /> <br /> هیچ جویای کار بیکاری در این روستا وجود ندارد.<br /> <br /> روستای دستجرد دارای 3000 جمعیت است و از این تعداد هزار نفر دارای شغل هستند.<br /> <br /> شغل بیشتر مردمان این روستا خیاطی است، که تولید آنها به اقصی نقاط کشور ارسال می‌شود.<br /> <br /> 300 کارگاه خیاطی در این روستا فعال است که در هر کارگاه حداقل سه نفر مشغول به کار هستند.<br /> <br /> در حال حاضر 20 درصد از لباس‌های بچگانه مورد استفاده کشور در دستجرد تولید می‌شود.<br /> <br /> متأسفانه در حال حاضر چرخ‌های خیاطی و تجهیزات ما بیکار مانده‌اند، و نسبت تعداد چرخ خیاطی به کارگرانی که در کارگاه‌ها خیاطی می‌کنند بسیار بیشتر است.<br /> <br /> به عنوان مثال در یک کارگاه خیاطی که 15 چرخ خیاطی در آن وجود دارد تنها پنج نفر مشغول به کارند و مابقی تجهیزات بلا استفاده‌اند.<br /> <br /> <br /> در حال حاضر 25 نفر نیروی کار از روستای اطراف به دستجرد آمده و مشغول به کارشده‌اند.<br /> <br /> [[رده: اشتغال‌زایی]]<br /> [[رده: کارآفرینی]]<br /> [[رده: روستا]]<br /> [[رده: روستای بدون بیکار]]<br /> [[رده: جنگ اقتصادی]]<br /> [[رده: اقتصاد مقاومتی]]<br /> [[رده: همدان]]</div>

Tkaaraazmaa https://gheseyemaa.ir/index.php?title=%D9%BE%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%AF%D9%87:BDx4zhJlNY.jpg&diff=7092 2021-01-05T07:52:58Z

<p>Tkaaraazmaa: </p> <hr /> <div>دستجرد روستای خیاطان</div>

Tkaaraazmaa https://gheseyemaa.ir/index.php?title=%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%85_%D9%86%D8%B5%DB%8C%D8%B1%DB%8C_%DA%A9%D8%A7%D8%B1%D8%A2%D9%81%D8%B1%DB%8C%D9%86_%D9%86%D9%85%D9%88%D9%86%D9%87_%D8%A2%D8%B3%DB%8C%D8%A7_%D9%88_%D8%A7%D9%82%DB%8C%D8%A7%D9%86%D9%88%D8%B3%DB%8C%D9%87&diff=6983 2021-01-04T08:50:06Z

<p>Tkaaraazmaa: </p> <hr /> <div>مریم نصیری خلیلی از کار آفرینان خوش ذوق و موفق مازندرانی است.<br /> <br /> [[پرونده:Nasiri.jpg|بندانگشتی|کارآفرین برتر آسیا]]<br /> <br /> == کارآفرین برتر==<br /> او کارآفرین برتر ملی در سال های 89 و 96 است و توانسته پایش را از ایران بیرون بگذارد به عنوان کارآفرین برتر جوان آسیا و اقیانوسیه در سال 2012 برای ایران و مازندران افتخار آفرینی کند. خانم نصیری علاوه بر تولید به جرگه صادرکنندگان نیز پیوسته به طوریکه چند دوره صادرکننده نمونه ملی بوده است.<br /> <br /> == تبدیل ایده به محصول ==<br /> نکته بارز فعالیت این زن کارآفرین، تبدیل ایده و اندیشه علمی به محصول تجاری و ورود آن به بازار است که تحسین همگان را به همراه داشته است. او تاکنون چند بار به عنوان زن کارآفرین برتر در حوزه شرکت های دانش بنیان شناخته شده و هم اکنون نیز با ابتکارات و اختراعاتی که در سر دارد توانسته در مازندران دست به تولید بزند. <br /> <br /> == صنعت مس==<br /> <br /> خانم نصیری فعالیتش را در صنعت مس آغاز و اولین شرکت خود را به ثبت رساند و توانست وارد عرصه صادرات شود، فعالیت تحسین برانگیزش موجب شد تا در سال 89 صادرکننده نمونه کشور و دارای برند شایسته ملی شود. <br /> <br /> == بازگشت به مازندران==<br /> سال 91 به سرزمین پدری مازندران آمد تا از امکانات این استان برای ایجاد اشتغال و کارآفرینی استفاده کند.<br /> او در ادامه پژوهش هایش را در زمینه بازارهای صادراتی محصولات کشاورزی سالم و ارگانیک آغاز کرد و نهایتا عزمش را جزم کرد تا به صورت تحقیقی تولید محصولات کشاورزی را با مشاوره یک شرکت آلمانی آغاز کند.<br /> <br /> در ادامه تلاش های این کارآفرین خلاق را از زبان خوش می خوانید.<br /> <br /> هدفم تولید یک دارو برای مقابله با سیاهک مرکبات از یک فرمول ابتکاری با بهره گرفتن از گزنه های اطراف مزارع بود.<br /> <br /> از یکی از دوستان ساکن در لندن خواستم تا بذر گوجه فرنگی گیلاسی برایم بفرستد اما پس از بررسی متوجه شدم که گوجه فرنگی های مازندرانی بهتر جواب می دهد و همان را به عنوان نمونه شروع به کشت کردم. جالب بود که در ابتدای کار یک سفارش صادراتی هم گرفتم اما چون مزرعه ام 5 هکتار و تولید محدود بود تصمیم گرفتم روی تجمیع کشت با یک برنامه از قبل طراحی شده تمرکز کنم.<br /> <br /> با شورای شهر و دهیاری های شرق استان مذاکراتی را آغاز کردم و حدود 400 هکتار از گلوگاه تا نکا را در قالب طرح قراردادم تا کشت گوجه گیلاسی داشته باشند.<br /> <br /> == ابتکار فراوری گوجه ==<br /> گوجه فرنگی ها را از زمین های کشاورزی خریداری کردم اما تنها 20 درصد از آن ها قابلیت عرضه به بازار را داشتند به همین دلیل روی فرآوری حجم باقی مانده تمرکز کردم و متوجه شدم خشک کردن گوجه گیلاسی ارزش افزوده 60 درصدی و بازار صادراتی خوب در کشورهای سردسیر اروپای شمالی دارد.<br /> <br /> == نتیجه 5 سال فعالیت علمی و پژوهشی==<br /> امروز کارخانه ام با آنکه یک واحد تولیدی نوپا است اما 58 محصول کشاورزی را که شامل انواع پودرهای میوه و گرانول سبزیجات که مواد اولیه در صنایع کیک و کلوچه پزی و صنایع لبنیات می شوند، تولید می کند. این دستاورد، نتیجه 5 سال فعالیت علمی و پژوهشی است.<br /> <br /> <br /> == به سوی خودکفایی ایران==<br /> اغلب پودر سیب های مورد استفاده در صنعت شیرینی پزی وارداتی از ترکیه و یا به صورت سنتزیک در آزمایشگاه هستند که ما شروع به تولید آن کردیم و در این زمینه می توانیم ایران را به خودکفایی برسانیم. یکسری از گرانول ها که مواد اولیه کارخانجات تولید سوسیس، کالباس و اسنک ها هستند را تولید می کنیم .<br /> <br /> == کارخانه کاملا زنانه ==<br /> در این طرح ٣٠ نفر به طور مستقیم و 126 نفر به صورت غیر متمرکز در بخش کشاورزی و اشتغال خانگی مشغول به فعالیت هستند و با ما همکاری دارند، تمام پرسنل کارخانه حتی راننده سرویس را هم زنان شامل می شوند.<br /> <br /> [[رده: اشتغال‌زایی]]<br /> [[رده: کارآفرینی]]<br /> [[رده: دانش بنیان]]<br /> [[رده: زنان]]<br /> [[رده: اشتغال خانگی]]<br /> [[رده: اهالی مازندران]]<br /> <br /> منبع:<br /> <br /> [http://www.foodna.ir/fa/newsagency/76609/%D8%A7%D8%B2-%D8%AA%D8%A7%D8%B3%DB%8C%D8%B3-%DA%A9%D8%A7%D8%B1%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%A7%DB%8C-%D8%AA%D9%85%D8%A7%D9%85%D8%A7-%D8%B2%D9%86%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%AA%D8%A7-%D8%AA%D9%88%D9%84%DB%8C%D8%AF-58-%D9%85%D8%AD%D8%B5%D9%88%D9%84-%D8%A7%D8%B2-%D8%AF%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%88%D8%B1%D8%AF%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%B9%D9%84%D9%85%DB%8C شبکه خبری صنایع غذایی ایران]</div>

Tkaaraazmaa https://gheseyemaa.ir/index.php?title=%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%85_%D9%86%D8%B5%DB%8C%D8%B1%DB%8C_%DA%A9%D8%A7%D8%B1%D8%A2%D9%81%D8%B1%DB%8C%D9%86_%D9%86%D9%85%D9%88%D9%86%D9%87_%D8%A2%D8%B3%DB%8C%D8%A7_%D9%88_%D8%A7%D9%82%DB%8C%D8%A7%D9%86%D9%88%D8%B3%DB%8C%D9%87&diff=6982 2021-01-04T08:49:27Z

<p>Tkaaraazmaa: </p> <hr /> <div>مریم نصیری خلیلی از کار آفرینان خوش ذوق و موفق مازندرانی است.<br /> <br /> [[پرونده:Nasiri.jpg|بندانگشتی|کارآفرین برتر آسیا]]<br /> <br /> == کارآفرین برتر==<br /> او کارآفرین برتر ملی در سال های 89 و 96 است و توانسته پایش را از ایران بیرون بگذارد به عنوان کارآفرین برتر جوان آسیا و اقیانوسیه در سال 2012 برای ایران و مازندران افتخار آفرینی کند. خانم نصیری علاوه بر تولید به جرگه صادرکنندگان نیز پیوسته به طوریکه چند دوره صادرکننده نمونه ملی بوده است.<br /> <br /> == تبدیل ایده به محصول ==<br /> نکته بارز فعالیت این زن کارآفرین، تبدیل ایده و اندیشه علمی به محصول تجاری و ورود آن به بازار است که تحسین همگان را به همراه داشته است. او تاکنون چند بار به عنوان زن کارآفرین برتر در حوزه شرکت های دانش بنیان شناخته شده و هم اکنون نیز با ابتکارات و اختراعاتی که در سر دارد توانسته در مازندران دست به تولید بزند. <br /> <br /> == صنعت مس==<br /> <br /> خانم نصیری فعالیتش را در صنعت مس آغاز و اولین شرکت خود را به ثبت رساند و توانست وارد عرصه صادرات شود، فعالیت تحسین برانگیزش موجب شد تا در سال 89 صادرکننده نمونه کشور و دارای برند شایسته ملی شود. <br /> <br /> == بازگشت به مازندران==<br /> سال 91 به سرزمین پدری مازندران آمد تا از امکانات این استان برای ایجاد اشتغال و کارآفرینی استفاده کند.<br /> او در ادامه پژوهش هایش را در زمینه بازارهای صادراتی محصولات کشاورزی سالم و ارگانیک آغاز کرد و نهایتا عزمش را جزم کرد تا به صورت تحقیقی تولید محصولات کشاورزی را با مشاوره یک شرکت آلمانی آغاز کند.<br /> <br /> در ادامه تلاش های این کارآفرین خلاق را از زبان خوش می خوانید.<br /> <br /> هدفم تولید یک دارو برای مقابله با سیاهک مرکبات از یک فرمول ابتکاری با بهره گرفتن از گزنه های اطراف مزارع بود.<br /> <br /> از یکی از دوستان ساکن در لندن خواستم تا بذر گوجه فرنگی گیلاسی برایم بفرستد اما پس از بررسی متوجه شدم که گوجه فرنگی های مازندرانی بهتر جواب می دهد و همان را به عنوان نمونه شروع به کشت کردم. جالب بود که در ابتدای کار یک سفارش صادراتی هم گرفتم اما چون مزرعه ام 5 هکتار و تولید محدود بود تصمیم گرفتم روی تجمیع کشت با یک برنامه از قبل طراحی شده تمرکز کنم.<br /> <br /> با شورای شهر و دهیاری های شرق استان مذاکراتی را آغاز کردم و حدود 400 هکتار از گلوگاه تا نکا را در قالب طرح قراردادم تا کشت گوجه گیلاسی داشته باشند.<br /> <br /> == ابتکار فراوری گوجه ==<br /> گوجه فرنگی ها را از زمین های کشاورزی خریداری کردم اما تنها 20 درصد از آن ها قابلیت عرضه به بازار را داشتند به همین دلیل روی فرآوری حجم باقی مانده تمرکز کردم و متوجه شدم خشک کردن گوجه گیلاسی ارزش افزوده 60 درصدی و بازار صادراتی خوب در کشورهای سردسیر اروپای شمالی دارد.<br /> <br /> == نتیجه 5 سال فعالیت علمی و پژوهشی==<br /> امروز کارخانه ام با آنکه یک واحد تولیدی نوپا است اما 58 محصول کشاورزی را که شامل انواع پودرهای میوه و گرانول سبزیجات که مواد اولیه در صنایع کیک و کلوچه پزی و صنایع لبنیات می شوند، تولید می کند. این دستاورد، نتیجه 5 سال فعالیت علمی و پژوهشی است.<br /> <br /> <br /> == به سوی خودکفایی ایران==<br /> اغلب پودر سیب های مورد استفاده در صنعت شیرینی پزی وارداتی از ترکیه و یا به صورت سنتزیک در آزمایشگاه هستند که ما شروع به تولید آن کردیم و در این زمینه می توانیم ایران را به خودکفایی برسانیم. یکسری از گرانول ها که مواد اولیه کارخانجات تولید سوسیس، کالباس و اسنک ها هستند را تولید می کنیم .<br /> <br /> == کارخانه کاملا زنانه ==<br /> در این طرح ٣٠ نفر به طور مستقیم و 126 نفر به صورت غیر متمرکز در بخش کشاورزی و اشتغال خانگی مشغول به فعالیت هستند و با ما همکاری دارند، تمام پرسنل کارخانه حتی راننده سرویس را هم زنان شامل می شوند.<br /> <br /> [[رده: اشتغال‌زایی]]<br /> [[رده: کارآفرینی]]<br /> [[رده: دانش بنیان]]<br /> [[رده: زنان]]<br /> [[رده: اشتغال خانگی]]<br /> [[رده: اهالی مازندران]]<br /> منبع:<br /> [http://www.foodna.ir/fa/newsagency/76609/%D8%A7%D8%B2-%D8%AA%D8%A7%D8%B3%DB%8C%D8%B3-%DA%A9%D8%A7%D8%B1%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%A7%DB%8C-%D8%AA%D9%85%D8%A7%D9%85%D8%A7-%D8%B2%D9%86%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%AA%D8%A7-%D8%AA%D9%88%D9%84%DB%8C%D8%AF-58-%D9%85%D8%AD%D8%B5%D9%88%D9%84-%D8%A7%D8%B2-%D8%AF%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%88%D8%B1%D8%AF%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%B9%D9%84%D9%85%DB%8C شبکه خبری صنایع غذایی ایران]</div>

Tkaaraazmaa https://gheseyemaa.ir/index.php?title=%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%85_%D9%86%D8%B5%DB%8C%D8%B1%DB%8C_%DA%A9%D8%A7%D8%B1%D8%A2%D9%81%D8%B1%DB%8C%D9%86_%D9%86%D9%85%D9%88%D9%86%D9%87_%D8%A2%D8%B3%DB%8C%D8%A7_%D9%88_%D8%A7%D9%82%DB%8C%D8%A7%D9%86%D9%88%D8%B3%DB%8C%D9%87&diff=6979 2021-01-04T08:46:52Z

<p>Tkaaraazmaa: </p> <hr /> <div>مریم نصیری خلیلی از کار آفرینان خوش ذوق و موفق مازندرانی است.<br /> <br /> [[پرونده:Nasiri.jpg|بندانگشتی|کارآفرین برتر آسیا]]<br /> <br /> == کارآفرین برتر==<br /> او کارآفرین برتر ملی در سال های 89 و 96 است و توانسته پایش را از ایران بیرون بگذارد به عنوان کارآفرین برتر جوان آسیا و اقیانوسیه در سال 2012 برای ایران و مازندران افتخار آفرینی کند. خانم نصیری علاوه بر تولید به جرگه صادرکنندگان نیز پیوسته به طوریکه چند دوره صادرکننده نمونه ملی بوده است.<br /> <br /> == تبدیل ایده به محصول ==<br /> نکته بارز فعالیت این زن کارآفرین، تبدیل ایده و اندیشه علمی به محصول تجاری و ورود آن به بازار است که تحسین همگان را به همراه داشته است. او تاکنون چند بار به عنوان زن کارآفرین برتر در حوزه شرکت های دانش بنیان شناخته شده و هم اکنون نیز با ابتکارات و اختراعاتی که در سر دارد توانسته در مازندران دست به تولید بزند. <br /> <br /> == صنعت مس==<br /> <br /> خانم نصیری فعالیتش را در صنعت مس آغاز و اولین شرکت خود را به ثبت رساند و توانست وارد عرصه صادرات شود، فعالیت تحسین برانگیزش موجب شد تا در سال 89 صادرکننده نمونه کشور و دارای برند شایسته ملی شود. <br /> <br /> == بازگشت به مازندران==<br /> سال 91 به سرزمین پدری مازندران آمد تا از امکانات این استان برای ایجاد اشتغال و کارآفرینی استفاده کند.<br /> او در ادامه پژوهش هایش را در زمینه بازارهای صادراتی محصولات کشاورزی سالم و ارگانیک آغاز کرد و نهایتا عزمش را جزم کرد تا به صورت تحقیقی تولید محصولات کشاورزی را با مشاوره یک شرکت آلمانی آغاز کند.<br /> <br /> در ادامه تلاش های این کارآفرین خلاق را از زبان خوش می خوانید.<br /> <br /> هدفم تولید یک دارو برای مقابله با سیاهک مرکبات از یک فرمول ابتکاری با بهره گرفتن از گزنه های اطراف مزارع بود.<br /> <br /> از یکی از دوستان ساکن در لندن خواستم تا بذر گوجه فرنگی گیلاسی برایم بفرستد اما پس از بررسی متوجه شدم که گوجه فرنگی های مازندرانی بهتر جواب می دهد و همان را به عنوان نمونه شروع به کشت کردم. جالب بود که در ابتدای کار یک سفارش صادراتی هم گرفتم اما چون مزرعه ام 5 هکتار و تولید محدود بود تصمیم گرفتم روی تجمیع کشت با یک برنامه از قبل طراحی شده تمرکز کنم.<br /> <br /> با شورای شهر و دهیاری های شرق استان مذاکراتی را آغاز کردم و حدود 400 هکتار از گلوگاه تا نکا را در قالب طرح قراردادم تا کشت گوجه گیلاسی داشته باشند.<br /> <br /> == ابتکار فراوری گوجه ==<br /> گوجه فرنگی ها را از زمین های کشاورزی خریداری کردم اما تنها 20 درصد از آن ها قابلیت عرضه به بازار را داشتند به همین دلیل روی فرآوری حجم باقی مانده تمرکز کردم و متوجه شدم خشک کردن گوجه گیلاسی ارزش افزوده 60 درصدی و بازار صادراتی خوب در کشورهای سردسیر اروپای شمالی دارد.<br /> <br /> == نتیجه 5 سال فعالیت علمی و پژوهشی==<br /> امروز کارخانه ام با آنکه یک واحد تولیدی نوپا است اما 58 محصول کشاورزی را که شامل انواع پودرهای میوه و گرانول سبزیجات که مواد اولیه در صنایع کیک و کلوچه پزی و صنایع لبنیات می شوند، تولید می کند. این دستاورد، نتیجه 5 سال فعالیت علمی و پژوهشی است.<br /> <br /> <br /> == به سوی خودکفایی ایران==<br /> اغلب پودر سیب های مورد استفاده در صنعت شیرینی پزی وارداتی از ترکیه و یا به صورت سنتزیک در آزمایشگاه هستند که ما شروع به تولید آن کردیم و در این زمینه می توانیم ایران را به خودکفایی برسانیم. یکسری از گرانول ها که مواد اولیه کارخانجات تولید سوسیس، کالباس و اسنک ها هستند را تولید می کنیم .<br /> <br /> == کارخانه کاملا زنانه ==<br /> در این طرح ٣٠ نفر به طور مستقیم و 126 نفر به صورت غیر متمرکز در بخش کشاورزی و اشتغال خانگی مشغول به فعالیت هستند و با ما همکاری دارند، تمام پرسنل کارخانه حتی راننده سرویس را هم زنان شامل می شوند.<br /> <br /> [[رده: اشتغال‌زایی]]<br /> [[رده: کارآفرینی]]<br /> [[رده: دانش بنیان]]<br /> [[رده: زنان]]<br /> [[رده: اشتغال خانگی]]<br /> [[رده: اهالی مازندران]]</div>

Tkaaraazmaa https://gheseyemaa.ir/index.php?title=%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%85_%D9%86%D8%B5%DB%8C%D8%B1%DB%8C_%DA%A9%D8%A7%D8%B1%D8%A2%D9%81%D8%B1%DB%8C%D9%86_%D9%86%D9%85%D9%88%D9%86%D9%87_%D8%A2%D8%B3%DB%8C%D8%A7_%D9%88_%D8%A7%D9%82%DB%8C%D8%A7%D9%86%D9%88%D8%B3%DB%8C%D9%87&diff=6977 2021-01-04T08:46:06Z

<p>Tkaaraazmaa: صفحه‌ای تازه حاوی «مریم نصیری خلیلی از کار آفرینان خوش ذوق و موفق مازندرانی است. پرونده:Nasiri.jpg|...» ایجاد کرد</p> <hr /> <div>مریم نصیری خلیلی از کار آفرینان خوش ذوق و موفق مازندرانی است.<br /> <br /> [[پرونده:Nasiri.jpg|بندانگشتی|کارآفرین برتر آسیا]]<br /> <br /> == کارآفرین برتر==<br /> او کارآفرین برتر ملی در سال های 89 و 96 است و توانسته پایش را از ایران بیرون بگذارد به عنوان کارآفرین برتر جوان آسیا و اقیانوسیه در سال 2012 برای ایران و مازندران افتخار آفرینی کند. خانم نصیری علاوه بر تولید به جرگه صادرکنندگان نیز پیوسته به طوریکه چند دوره صادرکننده نمونه ملی بوده است.<br /> <br /> == تبدیل ایده به محصول ==<br /> نکته بارز فعالیت این زن کارآفرین، تبدیل ایده و اندیشه علمی به محصول تجاری و ورود آن به بازار است که تحسین همگان را به همراه داشته است. او تاکنون چند بار به عنوان زن کارآفرین برتر در حوزه شرکت های دانش بنیان شناخته شده و هم اکنون نیز با ابتکارات و اختراعاتی که در سر دارد توانسته در مازندران دست به تولید بزند. <br /> <br /> == صنعت مس==<br /> <br /> خانم نصیری فعالیتش را در صنعت مس آغاز و اولین شرکت خود را به ثبت رساند و توانست وارد عرصه صادرات شود، فعالیت تحسین برانگیزش موجب شد تا در سال 89 صادرکننده نمونه کشور و دارای برند شایسته ملی شود. <br /> <br /> == بازگشت به مازندران==<br /> سال 91 به سرزمین پدری مازندران آمد تا از امکانات این استان برای ایجاد اشتغال و کارآفرینی استفاده کند.<br /> او در ادامه پژوهش هایش را در زمینه بازارهای صادراتی محصولات کشاورزی سالم و ارگانیک آغاز کرد و نهایتا عزمش را جزم کرد تا به صورت تحقیقی تولید محصولات کشاورزی را با مشاوره یک شرکت آلمانی آغاز کند.<br /> <br /> در ادامه تلاش های این کارآفرین خلاق را از زبان خوش می خوانید.<br /> <br /> هدفم تولید یک دارو برای مقابله با سیاهک مرکبات از یک فرمول ابتکاری با بهره گرفتن از گزنه های اطراف مزارع بود.<br /> <br /> از یکی از دوستان ساکن در لندن خواستم تا بذر گوجه فرنگی گیلاسی برایم بفرستد اما پس از بررسی متوجه شدم که گوجه فرنگی های مازندرانی بهتر جواب می دهد و همان را به عنوان نمونه شروع به کشت کردم. جالب بود که در ابتدای کار یک سفارش صادراتی هم گرفتم اما چون مزرعه ام 5 هکتار و تولید محدود بود تصمیم گرفتم روی تجمیع کشت با یک برنامه از قبل طراحی شده تمرکز کنم.<br /> <br /> با شورای شهر و دهیاری های شرق استان مذاکراتی را آغاز کردم و حدود 400 هکتار از گلوگاه تا نکا را در قالب طرح قراردادم تا کشت گوجه گیلاسی داشته باشند.<br /> <br /> == ابتکار فراوری گوجه ==<br /> گوجه فرنگی ها را از زمین های کشاورزی خریداری کردم اما تنها 20 درصد از آن ها قابلیت عرضه به بازار را داشتند به همین دلیل روی فرآوری حجم باقی مانده تمرکز کردم و متوجه شدم خشک کردن گوجه گیلاسی ارزش افزوده 60 درصدی و بازار صادراتی خوب در کشورهای سردسیر اروپای شمالی دارد.<br /> <br /> == نتیجه 5 سال فعالیت علمی و پژوهشی==<br /> امروز کارخانه ام با آنکه یک واحد تولیدی نوپا است اما 58 محصول کشاورزی را که شامل انواع پودرهای میوه و گرانول سبزیجات که مواد اولیه در صنایع کیک و کلوچه پزی و صنایع لبنیات می شوند، تولید می کند. این دستاورد، نتیجه 5 سال فعالیت علمی و پژوهشی است.<br /> <br /> <br /> == به سوی خودکفایی ایران==<br /> اغلب پودر سیب های مورد استفاده در صنعت شیرینی پزی وارداتی از ترکیه و یا به صورت سنتزیک در آزمایشگاه هستند که ما شروع به تولید آن کردیم و در این زمینه می توانیم ایران را به خودکفایی برسانیم. یکسری از گرانول ها که مواد اولیه کارخانجات تولید سوسیس، کالباس و اسنک ها هستند را تولید می کنیم .<br /> <br /> == کارخانه کاملا زنانه ==<br /> در این طرح ٣٠ نفر به طور مستقیم و 126 نفر به صورت غیر متمرکز در بخش کشاورزی و اشتغال خانگی مشغول به فعالیت هستند و با ما همکاری دارند، تمام پرسنل کارخانه حتی راننده سرویس را هم زنان شامل می شوند.<br /> <br /> [[رده: اشتغال‌زایی]]<br /> [[رده: کارآفرینی]]<br /> [[رده: دانش بنیان]]<br /> [[رده: زنان]]<br /> [[رده: اشتغال خانگی]]<br /> [[رده: اهالی مازندران]]</div>

Tkaaraazmaa https://gheseyemaa.ir/index.php?title=%D9%BE%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%AF%D9%87:Nasiri.jpg&diff=6976 2021-01-04T08:45:46Z

<p>Tkaaraazmaa: </p> <hr /> <div>کارآفرین برتر آسیا</div>

Tkaaraazmaa https://gheseyemaa.ir/index.php?title=%D9%88%D9%87%D9%86_%D8%A2%D8%A8%D8%A7%D8%AF%D8%8C_%D8%B1%D9%88%D8%B3%D8%AA%D8%A7%DB%8C%DB%8C_%DA%A9%D9%88%DA%86%DA%A9_%D8%A8%D8%A7_400_%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D8%A7%D9%87_%D9%85%D8%A8%D9%84&diff=6945 2021-01-04T06:43:54Z

<p>Tkaaraazmaa: </p> <hr /> <div>'''وهن آباد''' رباط کریم نام روستایی است، که مردمش بی کاری را بد می دانند و همه با هم، با کار و تلاش در کارگاه های تولید مبل، بدون کمک دولت، نرخ بیکاری را به صفر رسانده‌اند.<br /> <br /> [[پرونده:Mo.jpg|بندانگشتی|روستایی با 400 کارگاه مبل]]<br /> <br /> == روستای بدون بی‌کار==<br /> طبق آمار اعلام شده نرخ بیکاری در استان استان تهران، در بهار سال جاری ۱۱.۲ درصد بوده است، البته آمارهای غیررسمی از نرخ بیکاری بیش از ۲۵ درصد و بحران اقتصادی در استان تهران حکایت دارد.<br /> <br /> اما جالب است، بدانید، در حالی که بحران بیکاری در کشور و استان تهران یکی از بزرگ ترین بحران ها و معضلات موجود است، نرخ بیکاری در روستایی از توابع شهرستان رباط کریم صفر درصد بوده و همه مردم این روستا مشغول به کار هستند.<br /> <br /> روستای «وهن‌آباد» رباط کریم، که به '''پایتخت مبل ایران''' مشهور بوده و یکی از قطب‌های صنعتی کشور است، به دلیل هم‌جواری با فرودگاه بین‌المللی امام خمینی(ره) و نیز قرار گرفتن در کنار شبکه ارتباطی مهم کشور همواره توانسته است، رشد قابل توجهی را در اقتصاد به همراه داشته باشد.<br /> <br /> == صادرات مبل به کشورهای حاشیه خلیج فارس ==<br /> <br /> وهن‌آباد روستایی در دهستان «وهن آباد» با جمعیتی حدود ۲۵۰۰ نفر است، که در کنار اتوبان تهران- قم قرار دارد و از توابع بخش مرکزی شهرستان رباط‌کریم به شمار می‌آید، صنعتگران این روستا با داشتن ۴۰۰ کارگاه تولید مبل، بخش عمده مبلمان اداری و خانگی استان تهران و کشور را تولید می‌کنند.<br /> <br /> روستایی‌نشینان وهن‌آباد به واسطه حضور در صنعت مبلمان توانسته‌اند رنگ و بویی دیگر به این روستا ببخشند؛ به طوری که هر جای این روستا را که قدم می‌گذارید کارگاه مبل می بینیم، در واقع وهن آباد به یک کارگاه بزرگ مبل تبدیل شده است.<br /> <br /> <br /> <br /> کارگاه‌های مبل و به تبع آن فروشگاه‌های این صنعت مهم تأثیر بسزایی در رشد اقتصادی روستا داشته است، به طوری که امروزه بسیاری از محصولات این روستاییان به استان‌های دور دست و حتی کشورهای حاشیه خلیج‌فارس و... صادر می‌شود.<br /> <br /> وهن‌آباد روستایی دیگر در کنار خود دارد که نامش «علی‌آباد» است، مردم این روستای کوچک نیز اشتغال به صنعت مبلمان را پیش گرفته و به فرزندان خود آموخته‌اند؛ به طوری که امروزه مردم این روستا چه کوچک و چه بزرگ به این صنعت مشغول هستند.<br /> <br /> وهن‌آباد در کنار صنعت مبل توانسته است رشد چشمگیری را در عرصه کشاورزی داشته باشد، تولید گندم، ذرت و بلال از دیگر محصولات این روستاست که در این عرصه نیز روستا رشد چشمگیری داشته است.<br /> <br /> == نیروی کار از مناطق اطراف نیز به وهن آباد می آید ==<br /> <br /> اغلب کارگاه ها در منازل روستایی برپا هستند.<br /> <br /> نه تنها همه مردم این روستا شاغل هستند، که نیروی کار از مناطق اطراف، مانند بهارستان، ری، قدس، شهریار و تهران به وهن آباد می آیند و مردم این روستا علاوه بر گذران زندگی خود، توانسته اند، مخارج بسیاری از دانش‌آموزان و دانشجویان دانشگاه‌های مختلف را تهیه کنند، در حقیقت جوانان این روستا با بهره‌گیری از فن صنعت چوب توانسته‌اند در رده‌های مختلف درسی پیشرفت کرده و مخارج خود را تهیه کنند.<br /> <br /> برخی از محصولات این روستا توسط واسطه هایی به کشورهای خارجی صادر می شوند.<br /> <br /> <br /> در این روستا از همان سنین خردسالی کار و تلاش در فرهنگ فرزندان روستا نهادینه می شود، کسی در این روستا در پی پشت میز نشینی و کسب پول های آسان نیست.<br /> <br /> == وهن آباد قابلیت تبدیل به یک شهرک صنعتی را دارد==<br /> <br /> از آنجایی که همۀ تولیدی‌های مبل این روستا در دل بافت‌های مسکونی قرار دارد، به همین خاطر هر لحظه خطر آتش‌سوزی بافت‌های مسکونی، این روستا را تهدید می‌کند باید در آن شهرک صنعتی ایجاد شود.<br /> <br /> <br /> == دولت هیچ نقشی در راستای اشتغال‌زایی وهن آباد نداشته است ==<br /> <br /> == ظرفیت اشتغال زایی برای 5000 نفر==<br /> به عقیده فعالان اقتصادی روستای وهن آباد، با افزایش حریم این روستا و حمایت های مسئولان، تعداد افرادی که در صنایع این روستا مشغول به کار هستند، به ۵۰۰۰ نفر افزایش خواهد یافت.<br /> <br /> منبع:<br /> [https://www.mehrnews.com/amp/4120921/ مهر]<br /> <br /> [[رده: روستای بدون بی‌کار]]<br /> [[رده: روستا]]<br /> [[رده: روستای بدون بی‌کار]]<br /> [[رده: روستا]]<br /> [[رده: اشتغال‌زایی]]<br /> [[رده: کارآفرینی]]<br /> [[رده: اقتصاد مقاومتی]]<br /> [[رده: جنگ اقتصادی]]<br /> [[رده: استان تهران]]<br /> [[رده: اهالی رباط کریم]]</div>

Tkaaraazmaa https://gheseyemaa.ir/index.php?title=%D9%88%D9%87%D9%86_%D8%A2%D8%A8%D8%A7%D8%AF%D8%8C_%D8%B1%D9%88%D8%B3%D8%AA%D8%A7%DB%8C%DB%8C_%DA%A9%D9%88%DA%86%DA%A9_%D8%A8%D8%A7_400_%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D8%A7%D9%87_%D9%85%D8%A8%D9%84&diff=6943 2021-01-04T06:42:35Z

<p>Tkaaraazmaa: </p> <hr /> <div>'''وهن آباد''' رباط کریم نام روستایی است، که مردمش بی کاری را بد می دانند و همه با هم، با کار و تلاش در کارگاه های تولید مبل، بدون کمک دولت، نرخ بیکاری را به صفر رسانده‌اند.<br /> <br /> [[پرونده:Mo.jpg|بندانگشتی|روستایی با 400 کارگاه مبل]]<br /> <br /> == روستای بدون بی‌کار==<br /> طبق آمار اعلام شده نرخ بیکاری در استان استان تهران، در بهار سال جاری ۱۱.۲ درصد بوده است، البته آمارهای غیررسمی از نرخ بیکاری بیش از ۲۵ درصد و بحران اقتصادی در استان تهران حکایت دارد.<br /> <br /> اما جالب است، بدانید، در حالی که بحران بیکاری در کشور و استان تهران یکی از بزرگ ترین بحران ها و معضلات موجود است، نرخ بیکاری در روستایی از توابع شهرستان رباط کریم صفر درصد بوده و همه مردم این روستا مشغول به کار هستند.<br /> <br /> روستای «وهن‌آباد» رباط کریم، که به '''پایتخت مبل ایران''' مشهور بوده و یکی از قطب‌های صنعتی کشور است، به دلیل هم‌جواری با فرودگاه بین‌المللی امام خمینی(ره) و نیز قرار گرفتن در کنار شبکه ارتباطی مهم کشور همواره توانسته است، رشد قابل توجهی را در اقتصاد به همراه داشته باشد.<br /> <br /> == صادرات مبل به کشورهای حاشیه خلیج فارس ==<br /> <br /> وهن‌آباد روستایی در دهستان «وهن آباد» با جمعیتی حدود ۲۵۰۰ نفر است، که در کنار اتوبان تهران- قم قرار دارد و از توابع بخش مرکزی شهرستان رباط‌کریم به شمار می‌آید، صنعتگران این روستا با داشتن ۴۰۰ کارگاه تولید مبل، بخش عمده مبلمان اداری و خانگی استان تهران و کشور را تولید می‌کنند.<br /> <br /> روستایی‌نشینان وهن‌آباد به واسطه حضور در صنعت مبلمان توانسته‌اند رنگ و بویی دیگر به این روستا ببخشند؛ به طوری که هر جای این روستا را که قدم می‌گذارید کارگاه مبل می بینیم، در واقع وهن آباد به یک کارگاه بزرگ مبل تبدیل شده است.<br /> <br /> <br /> <br /> کارگاه‌های مبل و به تبع آن فروشگاه‌های این صنعت مهم تأثیر بسزایی در رشد اقتصادی روستا داشته است، به طوری که امروزه بسیاری از محصولات این روستاییان به استان‌های دور دست و حتی کشورهای حاشیه خلیج‌فارس و... صادر می‌شود.<br /> <br /> وهن‌آباد روستایی دیگر در کنار خود دارد که نامش «علی‌آباد» است، مردم این روستای کوچک نیز اشتغال به صنعت مبلمان را پیش گرفته و به فرزندان خود آموخته‌اند؛ به طوری که امروزه مردم این روستا چه کوچک و چه بزرگ به این صنعت مشغول هستند.<br /> <br /> وهن‌آباد در کنار صنعت مبل توانسته است رشد چشمگیری را در عرصه کشاورزی داشته باشد، تولید گندم، ذرت و بلال از دیگر محصولات این روستاست که در این عرصه نیز روستا رشد چشمگیری داشته است.<br /> <br /> == نیروی کار از مناطق اطراف نیز به وهن آباد می آید ==<br /> <br /> اغلب کارگاه ها در منازل روستایی برپا هستند.<br /> <br /> نه تنها همه مردم این روستا شاغل هستند، که نیروی کار از مناطق اطراف، مانند بهارستان، ری، قدس، شهریار و تهران به وهن آباد می آیند و مردم این روستا علاوه بر گذران زندگی خود، توانسته اند، مخارج بسیاری از دانش‌آموزان و دانشجویان دانشگاه‌های مختلف را تهیه کنند، در حقیقت جوانان این روستا با بهره‌گیری از فن صنعت چوب توانسته‌اند در رده‌های مختلف درسی پیشرفت کرده و مخارج خود را تهیه کنند.<br /> <br /> برخی از محصولات این روستا توسط واسطه هایی به کشورهای خارجی صادر می شوند.<br /> <br /> <br /> در این روستا از همان سنین خردسالی کار و تلاش در فرهنگ فرزندان روستا نهادینه می شود، کسی در این روستا در پی پشت میز نشینی و کسب پول های آسان نیست.<br /> <br /> == وهن آباد قابلیت تبدیل به یک شهرک صنعتی را دارد==<br /> <br /> از آنجایی که همۀ تولیدی‌های مبل این روستا در دل بافت‌های مسکونی قرار دارد، به همین خاطر هر لحظه خطر آتش‌سوزی بافت‌های مسکونی، این روستا را تهدید می‌کند باید در آن شهرک صنعتی ایجاد شود.<br /> <br /> <br /> == دولت هیچ نقشی در راستای اشتغال‌زایی وهن آباد نداشته است ==<br /> <br /> == ظرفیت اشتغال زایی برای 5000 نفر==<br /> به عقیده فعالان اقتصادی روستای وهن آباد، با افزایش حریم این روستا و حمایت های مسئولان، تعداد افرادی که در صنایع این روستا مشغول به کار هستند، به ۵۰۰۰ نفر افزایش خواهد یافت.<br /> <br /> [[رده: روستای بدون بی‌کار]]<br /> [[رده: روستا]]<br /> [[رده: روستای بدون بی‌کار]]<br /> [[رده: روستا]]<br /> [[رده: اشتغال‌زایی]]<br /> [[رده: کارآفرینی]]<br /> [[رده: اقتصاد مقاومتی]]<br /> [[رده: جنگ اقتصادی]]<br /> [[رده: استان تهران]]<br /> [[رده: اهالی رباط کریم]]</div>

Tkaaraazmaa https://gheseyemaa.ir/index.php?title=%D9%88%D9%87%D9%86_%D8%A2%D8%A8%D8%A7%D8%AF%D8%8C_%D8%B1%D9%88%D8%B3%D8%AA%D8%A7%DB%8C%DB%8C_%DA%A9%D9%88%DA%86%DA%A9_%D8%A8%D8%A7_400_%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D8%A7%D9%87_%D9%85%D8%A8%D9%84&diff=6938 2021-01-04T06:33:46Z

<p>Tkaaraazmaa: صفحه‌ای تازه حاوی «'''وهن آباد''' رباط کریم نام روستایی است، که مردمش بی کاری را بد می دانند و همه ب...» ایجاد کرد</p> <hr /> <div>'''وهن آباد''' رباط کریم نام روستایی است، که مردمش بی کاری را بد می دانند و همه با هم، با کار و تلاش در کارگاه های تولید مبل، بدون کمک دولت، نرخ بیکاری را به صفر رسانده‌اند.<br /> <br /> [[پرونده:Mo.jpg|بندانگشتی|روستایی با 400 کارگاه مبل]]<br /> <br /> <br /> خبرگزاری مهر، گروه استان ها- ذبیح الله اصغری: مشکل اشتغال یکی از معضلاتی است، که در دهه های اخیر گریبان کشور ما را گرفته است و اشتغال زایی، یکی از شعارهای اصلی کاندیداهای ریاست جمهوری و نمایندگان مجلس شورای اسلامی و جزو طرح ها و برنامه های مسئولین و نامزدهای پست های گوناگون است.<br /> <br /> طبق آمار اعلام شده توسط بانک مرکزی، در سال ۱۳۸۹، ۲۲٫۵ درصد از خانواده‌های ایران بدون فرد شاغل، ۵۵٫۴ درصد دارای یک فرد شاغل، ۲۱.۷ درصد دو فرد شاغل و ۴٫۹ درصد دارای ۲ و بیشتر فرد شاغل بوده‌اند، که در سال ۱۳۹۳ درصد خانواده‌های بدون فرد شاغل به ۲۴ درصد رسید و رشد ۱.۵ درصدی نرخ بیکاری خانواده های بدون شاغل در کشور را شاهد بودیم.<br /> <br /> طبق آمار اعلام شده نرخ بیکاری در استان استان تهران، در بهار سال جاری ۱۱.۲ درصد بوده است، البته آمارهای غیررسمی از نرخ بیکاری بیش از ۲۵ درصد و بحران اقتصادی در استان تهران حکایت دارد.<br /> <br /> اما جالب است، بدانید، در حالی که بحران بیکاری در کشور و استان تهران یکی از بزرگ ترین بحران ها و معضلات موجود است، نرخ بیکاری در روستایی از توابع شهرستان رباط کریم صفر درصد بوده و همه مردم این روستا مشغول به کار هستند.<br /> <br /> روستای «وهن‌آباد» رباط کریم، که به '''پایتخت مبل ایران''' مشهور بوده و یکی از قطب‌های صنعتی کشور است، به دلیل هم‌جواری با فرودگاه بین‌المللی امام خمینی(ره) و نیز قرار گرفتن در کنار شبکه ارتباطی مهم کشور همواره توانسته است، رشد قابل توجهی را در اقتصاد به همراه داشته باشد.<br /> <br /> == صادرات مبل به کشورهای حاشیه خلیج فارس ==<br /> <br /> وهن‌آباد روستایی در دهستان «وهن آباد» با جمعیتی حدود ۲۵۰۰ نفر است، که در کنار اتوبان تهران- قم قرار دارد و از توابع بخش مرکزی شهرستان رباط‌کریم به شمار می‌آید، صنعتگران این روستا با داشتن ۴۰۰ کارگاه تولید مبل، بخش عمده مبلمان اداری و خانگی استان تهران و کشور را تولید می‌کنند.<br /> <br /> روستایی‌نشینان وهن‌آباد به واسطه حضور در صنعت مبلمان توانسته‌اند رنگ و بویی دیگر به این روستا ببخشند؛ به طوری که هر جای این روستا را که قدم می‌گذارید کارگاه مبل می بینیم، در واقع وهن آباد به یک کارگاه بزرگ مبل تبدیل شده است.<br /> <br /> <br /> <br /> کارگاه‌های مبل و به تبع آن فروشگاه‌های این صنعت مهم تأثیر بسزایی در رشد اقتصادی روستا داشته است، به طوری که امروزه بسیاری از محصولات این روستاییان به استان‌های دور دست و حتی کشورهای حاشیه خلیج‌فارس و... صادر می‌شود.<br /> <br /> وهن‌آباد روستایی دیگر در کنار خود دارد که نامش «علی‌آباد» است، مردم این روستای کوچک نیز اشتغال به صنعت مبلمان را پیش گرفته و به فرزندان خود آموخته‌اند؛ به طوری که امروزه مردم این روستا چه کوچک و چه بزرگ به این صنعت مشغول هستند.<br /> <br /> وهن‌آباد در کنار صنعت مبل توانسته است رشد چشمگیری را در عرصه کشاورزی داشته باشد، تولید گندم، ذرت و بلال از دیگر محصولات این روستاست که در این عرصه نیز روستا رشد چشمگیری داشته است.<br /> <br /> == نیروی کار از مناطق اطراف نیز به وهن آباد می آید ==<br /> <br /> اغلب کارگاه ها در منازل روستایی برپا هستند.<br /> <br /> نه تنها همه مردم این روستا شاغل هستند، که نیروی کار از مناطق اطراف، مانند بهارستان، ری، قدس، شهریار و تهران به وهن آباد می آیند و مردم این روستا علاوه بر گذران زندگی خود، توانسته اند، مخارج بسیاری از دانش‌آموزان و دانشجویان دانشگاه‌های مختلف را تهیه کنند، در حقیقت جوانان این روستا با بهره‌گیری از فن صنعت چوب توانسته‌اند در رده‌های مختلف درسی پیشرفت کرده و مخارج خود را تهیه کنند.<br /> <br /> برخی از محصولات این روستا توسط واسطه هایی به کشورهای خارجی صادر می شوند.<br /> <br /> <br /> در این روستا از همان سنین خردسالی کار و تلاش در فرهنگ فرزندان روستا نهادینه می شود، کسی در این روستا در پی پشت میز نشینی و کسب پول های آسان نیست.<br /> <br /> == وهن آباد قابلیت تبدیل به یک شهرک صنعتی را دارد==<br /> <br /> از آنجایی که همۀ تولیدی‌های مبل این روستا در دل بافت‌های مسکونی قرار دارد، به همین خاطر هر لحظه خطر آتش‌سوزی بافت‌های مسکونی، این روستا را تهدید می‌کند باید در آن شهرک صنعتی ایجاد شود.<br /> <br /> <br /> به گفته وی، روستای وهن‌آباد در راستای خوداشتغالی در استان تهران بی‌نظیر است، اما شرایط طرح هادی این روستا باعث شده تا از مساحت این روستا در سال‌های گذشته ۱۳ هکتار کاسته شود و همین موضوع توان توسعه را از این منطقه گرفته است.<br /> <br /> == دولت هیچ نقشی در راستای اشتغال‌زایی وهن آباد نداشته است ==<br /> <br /> == ظرفیت اشتغال زایی برای 5000 نفر<br /> ==<br /> به عقیده فعالان اقتصادی روستای وهن آباد، با افزایش حریم این روستا و حمایت های مسئولان، تعداد افرادی که در صنایع این روستا مشغول به کار هستند، به ۵۰۰۰ نفر افزایش خواهد یافت.</div>

Tkaaraazmaa https://gheseyemaa.ir/index.php?title=%D9%BE%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%AF%D9%87:Mo.jpg&diff=6936 2021-01-04T06:19:58Z

<p>Tkaaraazmaa: </p> <hr /> <div>مبل سازی</div>

Tkaaraazmaa https://gheseyemaa.ir/index.php?title=%D8%B1%D9%88%D8%B3%D8%AA%D8%A7%DB%8C_%D9%BE%D8%B4%D8%AA%D9%87_%D8%B1%D9%88%D8%B3%D8%AA%D8%A7%DB%8C_%D9%86%D9%85%D9%88%D9%86%D9%87_%D8%AF%D9%88%D8%B3%D8%AA%D8%AF%D8%A7%D8%B1_%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8&diff=6935 2021-01-04T06:10:03Z

<p>Tkaaraazmaa: </p> <hr /> <div>با معرفی روستاهای دوستدار کتاب در ششمین جشنواره روستاها و عشایر دوستدار کتاب، روستای پشته دهستان ایسین شهرستان بندرعباس واقع در استان هرمزگان، به عنوان یکی از روستاهای برگزیده شناخته شد.<br /> <br /> [[پرونده:Ketab.jpg|بندانگشتی|روستای دوستدار کتاب]]<br /> <br /> زهرا پور حسن، کتابدار کتابخانه عمومی فرهیختگان روستای پشته دهستان ایسین است.<br /> <br /> وضعیت روستا<br /> <br /> روستای پشته حدود ۳۸۰۰ نفر جمعیت دارد. عده ای از ساکنان روستا به کشاورزی مشغول و تعداد زیادی از افراد نیز در بندرعباس شاغل هستند و به دلیل فاصله اندک روستا تا شهر، رفت و آمد می کنند.<br /> <br /> <br /> بسیاری از افراد،‌ ضمن اینکه کتابی به امانت می گیرند و یا کودک خود را در آمدن به کتابخانه همراهی می کنند، با من از مشکلات خانوادگی خود در زمینه همسرداری و فرزندپروری نیز می گویند، به این امید که چاره مشکل را در میان کتاب ها بیابند.<br /> <br /> == کلاس های مشاوره ==<br /> این نیاز، مقدمه شکل گیری کلاس های مشاوره در کتابخانه فرهیختگان بود. بعد از هماهنگی با اداره کتابخانه های عمومی شهرستان،‌ با همکاری بهزیستی، کلاس های مشاوره،‌ یک بار در ماه به صورت رایگان برگزار می شود.<br /> <br /> == موضوعات این کلاس ها==<br /> <br /> مهارت های زندگی، فرزندپروری، همسرداری عمده ترین موضوعات این کلاس ها است. در خلال برگزاری این کلاس ها، مرتبط با موضوع مورد بحث، نشست های کتابخوان نیز برگزار می شود و شرکت کنندگان با مطالعه کتابی در زمینه موضوعی مورد نظر، به درک و دریافت بهتری از موضوع می رسند.<br /> <br /> == تغییر رفتار مراجعان==<br /> این کلاس ها ضمن اینکه بسیار مورد علاقه و استقبال اهالی روستا، به ویژه بانوان،‌ قرار گرفته، منجر به تغییر رفتار مطالعاتی آنان نیز شده است. بسیاری از مراجعانی که پیش از این تنها سراغ کتاب های داستان و رمان می رفتند، حالا دیگر مخاطب منابع روانشناسی هستند.<br /> <br /> <br /> == جمع خوانی کتاب ==<br /> از دیگر برنامه های موفق کتابخانه فرهیختگان طرح «شنبه ها و یکشنبه های با کتاب» بوده است. این برنامه ویژه دختران و پسران دانش آموز برگزار می شود و طی آن دانش آموزان در کنار یکدیگر ساعتی را به کتاب خوانی می گذرانند. تجربه این برنامه،‌ به من آموخت که نوجوانان از مسابقات کتابخوانی بسیار استقبال می کنند، به همین دلیل «شنبه ها و یکشنبه های با کتاب» خیلی وقت ها به مسابقه کتابخوانی اختصاص می یابد. از آنجاکه معمولا از هر منبع، تعداد محدودی در کتابخانه وجود دارد، ما ابتدا کتاب را جمع خوانی می کنیم و در نهایت من پرسش هایی از آن طرح می کنم. این برنامه ضمن افزایش تمرکز نوجوانان به تقویت مهارت خوانداری آنان نیز منجر شده است.<br /> <br /> == آموزش کاردستی ==<br /> کتابدار کتابخانه عمومی فرهیختگان روستای پشته دهستان ایسین برگزاری کلاس های خلاقیت، را از دیگر برنامه هایی دانست که بسیار مورد استقبال کودکان قرار گرفته است. وی در این خصوص گفت: با توجه به حضور کودکان در طول هفته در مدارس، کلاس های خلاقیت روزهای پنج شنبه با عنوان «پنج شنبه های خلاق» تشکیل می شود. در این برنامه ساخت کاردستی را به دانش آموزان آموزش می دهم و از آنان می خواهم با استفاده از کاردستی هایی که ساخته اند، داستانی تعریف کنند. استقبال کودکان از این برنامه به قدری است که، خیلی وقت ها روزهای پنج شنبه پیش از باز شدن کتابخانه، پشت در منتظر می مانند.<br /> <br /> == تعامل با مراکز فرهنگی روستا==<br /> تعامل با مراکز فرهنگی روستا همچون کانون مسجد کوثر، پایگاه بسیج الزهرا، مدارس و مهدهای کودک و نیز حمایت دهیاری و شورای روستا از برنامه های فرهنگی کتابخانه فرهیختگان را از عوامل موثر در معرفی روستای پشته به عنوان روستای برگزیده دوستدار کتاب کشور دانست.<br /> <br /> منبع:<br /> [https://www.iranpl.ir/news/21647/%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%A7%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D8%A8%D9%87-%D8%AF%D9%86%D8%A8%D8%A7%D9%84-%D8%A7%D9%81%D8%B2%D8%A7%DB%8C%D8%B4-%DA%A9%DB%8C%D9%81%DB%8C%D8%AA-%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C-%D9%85%D8%B1%D8%AF%D9%85-%D8%B1%D9%88%D8%B3%D8%AA%D8%A7-%D8%A7%D8%B3%D8%AA نهاد کتابخانه های عمومی کشور]<br /> <br /> [[رده: روستا]]<br /> [[رده: فرهنگ]]<br /> [[رده: جوانان]]<br /> [[رده: کتابخوانی]]<br /> [[رده: هرمزگان]]</div>

Tkaaraazmaa https://gheseyemaa.ir/index.php?title=%D8%B1%D9%88%D8%B3%D8%AA%D8%A7%DB%8C_%D9%BE%D8%B4%D8%AA%D9%87_%D8%B1%D9%88%D8%B3%D8%AA%D8%A7%DB%8C_%D9%86%D9%85%D9%88%D9%86%D9%87_%D8%AF%D9%88%D8%B3%D8%AA%D8%AF%D8%A7%D8%B1_%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8&diff=6934 2021-01-04T06:09:16Z

<p>Tkaaraazmaa: صفحه‌ای تازه حاوی «با معرفی روستاهای دوستدار کتاب در ششمین جشنواره روستاها و عشایر دوستدار کتا...» ایجاد کرد</p> <hr /> <div>با معرفی روستاهای دوستدار کتاب در ششمین جشنواره روستاها و عشایر دوستدار کتاب، روستای پشته دهستان ایسین شهرستان بندرعباس واقع در استان هرمزگان، به عنوان یکی از روستاهای برگزیده شناخته شد.<br /> <br /> [[پرونده:Ketab.jpg|بندانگشتی|روستای دوستدار کتاب]]<br /> <br /> زهرا پور حسن، کتابدار کتابخانه عمومی فرهیختگان روستای پشته دهستان ایسین است.<br /> <br /> وضعیت روستا<br /> <br /> روستای پشته حدود ۳۸۰۰ نفر جمعیت دارد. عده ای از ساکنان روستا به کشاورزی مشغول و تعداد زیادی از افراد نیز در بندرعباس شاغل هستند و به دلیل فاصله اندک روستا تا شهر، رفت و آمد می کنند.<br /> <br /> <br /> بسیاری از افراد،‌ ضمن اینکه کتابی به امانت می گیرند و یا کودک خود را در آمدن به کتابخانه همراهی می کنند، با من از مشکلات خانوادگی خود در زمینه همسرداری و فرزندپروری نیز می گویند، به این امید که چاره مشکل را در میان کتاب ها بیابند.<br /> <br /> == کلاس های مشاوره ==<br /> این نیاز، مقدمه شکل گیری کلاس های مشاوره در کتابخانه فرهیختگان بود. بعد از هماهنگی با اداره کتابخانه های عمومی شهرستان،‌ با همکاری بهزیستی، کلاس های مشاوره،‌ یک بار در ماه به صورت رایگان برگزار می شود.<br /> <br /> == موضوعات این کلاس ها==<br /> <br /> مهارت های زندگی، فرزندپروری، همسرداری عمده ترین موضوعات این کلاس ها است. در خلال برگزاری این کلاس ها، مرتبط با موضوع مورد بحث، نشست های کتابخوان نیز برگزار می شود و شرکت کنندگان با مطالعه کتابی در زمینه موضوعی مورد نظر، به درک و دریافت بهتری از موضوع می رسند.<br /> <br /> == تغییر رفتار مراجعان==<br /> این کلاس ها ضمن اینکه بسیار مورد علاقه و استقبال اهالی روستا، به ویژه بانوان،‌ قرار گرفته، منجر به تغییر رفتار مطالعاتی آنان نیز شده است. بسیاری از مراجعانی که پیش از این تنها سراغ کتاب های داستان و رمان می رفتند، حالا دیگر مخاطب منابع روانشناسی هستند.<br /> <br /> <br /> == جمع خوانی کتاب ==<br /> از دیگر برنامه های موفق کتابخانه فرهیختگان طرح «شنبه ها و یکشنبه های با کتاب» بوده است. این برنامه ویژه دختران و پسران دانش آموز برگزار می شود و طی آن دانش آموزان در کنار یکدیگر ساعتی را به کتاب خوانی می گذرانند. تجربه این برنامه،‌ به من آموخت که نوجوانان از مسابقات کتابخوانی بسیار استقبال می کنند، به همین دلیل «شنبه ها و یکشنبه های با کتاب» خیلی وقت ها به مسابقه کتابخوانی اختصاص می یابد. از آنجاکه معمولا از هر منبع، تعداد محدودی در کتابخانه وجود دارد، ما ابتدا کتاب را جمع خوانی می کنیم و در نهایت من پرسش هایی از آن طرح می کنم. این برنامه ضمن افزایش تمرکز نوجوانان به تقویت مهارت خوانداری آنان نیز منجر شده است.<br /> <br /> == آموزش کاردستی ==<br /> کتابدار کتابخانه عمومی فرهیختگان روستای پشته دهستان ایسین برگزاری کلاس های خلاقیت، را از دیگر برنامه هایی دانست که بسیار مورد استقبال کودکان قرار گرفته است. وی در این خصوص گفت: با توجه به حضور کودکان در طول هفته در مدارس، کلاس های خلاقیت روزهای پنج شنبه با عنوان «پنج شنبه های خلاق» تشکیل می شود. در این برنامه ساخت کاردستی را به دانش آموزان آموزش می دهم و از آنان می خواهم با استفاده از کاردستی هایی که ساخته اند، داستانی تعریف کنند. استقبال کودکان از این برنامه به قدری است که، خیلی وقت ها روزهای پنج شنبه پیش از باز شدن کتابخانه، پشت در منتظر می مانند.<br /> <br /> == تعامل با مراکز فرهنگی روستا==<br /> تعامل با مراکز فرهنگی روستا همچون کانون مسجد کوثر، پایگاه بسیج الزهرا، مدارس و مهدهای کودک و نیز حمایت دهیاری و شورای روستا از برنامه های فرهنگی کتابخانه فرهیختگان را از عوامل موثر در معرفی روستای پشته به عنوان روستای برگزیده دوستدار کتاب کشور دانست.<br /> <br /> منبع:<br /> [https://www.iranpl.ir/news/21647/%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%A7%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D8%A8%D9%87-%D8%AF%D9%86%D8%A8%D8%A7%D9%84-%D8%A7%D9%81%D8%B2%D8%A7%DB%8C%D8%B4-%DA%A9%DB%8C%D9%81%DB%8C%D8%AA-%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C-%D9%85%D8%B1%D8%AF%D9%85-%D8%B1%D9%88%D8%B3%D8%AA%D8%A7-%D8%A7%D8%B3%D8%AA نهاد کتابخانه های عمومی کشور]<br /> <br /> [[رده: روستا]]<br /> [[رده: فرهنگ]]<br /> [[رده: جوانان]]<br /> [[رده: کتابخوانی]]<br /> [[رده: هرمزگان]]</div>

Tkaaraazmaa https://gheseyemaa.ir/index.php?title=%D9%BE%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%AF%D9%87:Ketab.jpg&diff=6933 2021-01-04T05:53:14Z

<p>Tkaaraazmaa: </p> <hr /> <div>روستای دوستدار کتاب</div>

Tkaaraazmaa https://gheseyemaa.ir/index.php?title=%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%88%D8%A7%D8%AF%D9%87_%D8%A7%DB%8C_%DA%A9%D9%87_%D8%A8%DB%8C%D8%B4_%D8%A7%D8%B2_%DB%8C%DA%A9_%D9%85%DB%8C%D9%84%D9%88%D9%86_%D8%AF%D8%B1%D8%AE%D8%AA_%DA%A9%D8%A7%D8%B4%D8%AA%D9%87_%D8%A7%D9%86%D8%AF&diff=6932 2021-01-04T05:46:01Z

<p>Tkaaraazmaa: </p> <hr /> <div>«عبدالله یوسفی» مرد درختکار ساکن '''زرین‌دشت''' در استان فارس است.<br /> <br /> [[پرونده:456.jpg|بندانگشتی|بیابان‌زدایی ]]<br /> <br /> [https://media.farsnews.ir/Uploaded/Files/Video/1398/03/27/13980327000334_360P.mp4 دانلود فیلم]<br /> <br /> == عشق به طبیعت برای ما موروثی است==<br /> اهالی بومی زرین‌دشت مال و حشم خانواده یوسفی را تا همین ۲۰ سال پیش به خاطر دارند وقتی پدر عبدالله یوسفی همه سرمایه‌اش را از کشور حوزه خلیج‌فارس به کشور آورد تا بعد انقلاب بتواند با آنچه اندوخته کرده کشورش را آباد کند. اهالی قدیمی هنوز خوب به خاطر دارند وقتی قرار شد خیابان جدیدی در زرین‌دشت احداث شود پدر خاندان یوسفی با هزینه شخصی همه درختان میوه در مسر خیابان‌سازی را به مکان‌های دیگری انتقال داد تا درخت‌ها زنده بمانند. عشق به طبیعت و درخت در خانواده یوسفی موروثی است. عشقی که هیچ‌وقت در عبدالله یوسفی فروکش نکرد تا اینکه همه ثروتشان را نیز خرج درختکاری شوره‌زار «زرین‌دشت» کنند.<br /> <br /> == برای یک وجب خاک از جانشان گذشتند ==<br /> انگیزه «عبدالله یوسفی» مرد ۵۴ ساله امروز، در بیابان‌زدایی، اما قصه دیگری هم دارد. این روایت برمی‌گردد به وقتی‌که او فقط ۱۹ سالش بود و در جبهه‌های جنگ بار‌ها و بار‌ها شاهد جانبازی و شهادت دوستانش بود. به اینجای حرف‌هایش که می‌رسد پلک‌هایش را رو به تیغ آفتاب باز نگه می‌دارد تا شاید قطره اشک جمع شده در چشمانش بخار شود و روی صورت آفتاب‌خورده‌اش، راه باز نکند: «۱۵ سال از عمرم را گذاشتم برای احیاء خاک زرین‌دشت برای بیابان‌زدایی، امروز فقط همین کار از دست من برمی‌آید. روزگاری فرزندان این خاک و بوم برای حفظ خاک و تمامیت ارضی قدم روی معابر مین‌گذاری شده می‌گذاشتند تا بدن‌های بی‌جانشان معبری شود برای عبور لشگر تا یک وجب از خاکمان به دست دشمن نیافتد.<br /> <br /> نگاهش را به‌ردیف درخت‌هایی که حالا قدبلند کرده‌اند می‌دوزد و ادامه می‌دهد: «من کار بزرگی نمی‌کنم، فقط درخت می‌کارم آن‌هم بی‌حساب، تا وقتی جان در بدن دارم درخت می‌کارم. درختانی مقاوم از نوع «گز شاهی»، درختی که به گرمای سوزان آفتاب و کم‌آبی این روز‌ها عادت داشته باشد، مثل خود ما.»<br /> <br /> == بیابان جان گرفته او، امروز مهمانی ندارد==<br /> <br /> «عبدالله یوسفی» مرد درختکار ساکن «زرین‌دشت» در استان فارس است. شهرستانی نزدیک به شهر داراب و فسا، مردی که این روز‌ها روی پای خودش بند نیست. روز جهانی بیابان‌زدایی فرارسیده؛ اما نشد که خودش را امسال به مجمع بیابان‌زدایی که در شهر ایلام برگزارشده برساند. حتی باوجوداینکه از مدیران ارشد شهرستان دعوت کرد تا برای دیدن نمونه موفقی از ۱۰۰ هکتار جنگل‌کاری حاضر شوند، اما امروز او مهمانی ندارد. نگاه او به ۱۰۰ هزار درختی که کاشته است خیره مانده، حاصل تلاش او و خانواده‌اش ردیف درخت‌هایی شده که حالا شوره‌زار را به محل تفریح برای اهالی درآورده است، اما همچنان از چشم مسئولان دورمانده و چند وقتی است که درختانش به‌شدت تشنه‌اند.<br /> <br /> == چاهی که کور شد ==<br /> این روز‌ها همه دغدغه او کم‌آبی درخت‌های گز شاهی است. می‌گوید: «در عمق ۸ متری زمین آب وجود دارد. چند سال پیش حلقه چاهی را حفر کردیم ولوله کشی آن با هزینه شخصی تمام و کمال انجام شد، اما امروز همه غصه ما عدم هماهنگی بین ادارات دولتی است چاهی که به‌وسیله آن درخت‌ها را آبیاری می‌کردیم به دستور مسئولان پرشده است. همان چاهی که با موافقت کمیته ۱۰ نفره حفرشده بود. این چاه در اولویت صدور پروانه قرار داشت، اما از چرخه آبیاری درخت‌ها خارج شد درحالی‌که ۵۰۰ حلقه چاه بدون مجوز، با چشم‌پوشی ادارات دولتی، هنوز مورداستفاده قرار می‌گیرند.<br /> <br /> == الگوی بیابان‌زدایی ==<br /> انگار نبض «عبدالله یوسفی» در شاخ و برگ این درخت‌ها می‌زند. درختانی که خودش همه آن‌ها را یک‌به‌یک قلمه زده است. فرزندانش از وقتی پا گرفته‌اند قلمه‌ها را به کمک او و همسرش در زمین کاشتند و حالا درختانی تنومند شده‌اند و درست مثل فرزندانش که این سال‌ها قد کشیده‌اند. یوسفی روز‌های سختی را گذرانده تا امروز بتواند دستش را سایه‌بان چشمانش کند و با انگشت اشاره پوشش جنگلی از درختان را به ما نشان دهد؛ و بگوید خیلی از اهالی زرین‌دشت برای گذراندن یک روز تفریحی زیر سایه این درخت‌ها می‌نشینند درحالی‌که تا ۱۰ سال پیش اینجا حتی یک درخت هم به چشم نمی‌خورد.<br /> <br /> == این خانواده‌ ه کارشناس بیابان‌زدایی شده‌اند==<br /> عبدالله یوسفی در همه این سال‌ها علاوه بر اینکه شبانه‌روز قلمه زده، کاشته آب رسانده پاشنه‌هایش کفشش را هم ورکشیده و به تمام ادارات جهاد کشاورزی شهرستان، استان و کشور هم سرزده است. هر جا رسیده از طرحش گفته نه اینکه مطالبه خاصی داشته باشد او تلاش کرده تا این طرح بومی و محلی را برای بیابان‌زدایی به همه ادارات معرفی کند. او سرش شلوغ‌تر از این‌هاست هرروز مقاله‌های به‌روز شده بیابان‌زدایی را مطالعه می‌کند به‌طوری‌که فرزندانش هم حالا یک کارشناس بیابان‌زدایی شده‌اند. یوسفی در کنفرانس سازمان بین‌المللی بیابان‌زدایی که سال‌ها پیش در تهران برگزار شد با هزار مکافات حضور پیدا کرد تا از طرح‌های بیابان‌زدایی بومی و محلی دفاع کند و اتفاقاً طرحش بسیار موردتوجه نماینده سازمان بین‌المللی قرار گرفت.<br /> <br /> == درختانم تشنه‌اند==<br /> یوسفی درباره اهمیت بیابان‌زدایی و جنگل‌کاری یک دنیا حرف دارد، اما در چند جمله می‌گوید: «اجرای پروژه بیابان‌زدایی از ۱۰۰ هکتار زمین توسط خانواده‌ام لبیکی به فرمایش و رهبر انقلاب بوده است و من دوست داشتم یک یادگاری جاودانه از خانواده‌ام برجای بگذارم و به نسل آینده خدمت کنم. من می‌توانستم این سرمایه زمانی و اقتصادی را در عرصه‌ای درآمدزا صرف کنم اما؛ عشق به طبیعت این حرف‌ها را نمی‌شناسد. هیچ توقعی نداشتم وقتی داوطلب شدم که با سرمایه شخصی بی»<br /> <br /> == اشتغال‌زایی با حفظ محیط‌زیست==<br /> «ما می‌توانیم با احیای اراضی، اشتغال‌زایی کنیم و تولید منابع طبیعی را در بیابان افزایش دهیم تولیداتی مثل چوب که در حال حاضر کشورمان با واردات، کمبود چوب و کاغذ دچار مشکل شده است می‌تواند در آینده‌ای نزدیک به بهره‌برداری از چوب بیابان‌ها درختکاری شده تکیه کند ما را از چوب وارداتی بی‌نیاز کند. حالا که بارأی مجلس شورای اسلامی به جنگل‌های شمال فرصت تنفس داده‌شده است، یعنی در این مدت نباید حتی یک درخت هم قطع شود فرصت مناسبی پیش‌آمده تا آینده‌نگری کنیم و شرایط تهدید زای بیابان را به فرصت تبدیل کرده و بخشی از چوب مصرفی کشور را بعد از مرحله بیابان‌زدایی و در آینده‌ای نزدیک از جنگل‌کاری‌های جنوب کشور تأمین کنیم.<br /> <br /> == مادری که همه سرمایه‌اش را گذاشته ==<br /> خانم یوسفی مادر خانواده از سختی‌ها و اتفاقات عجیبی که در بیابان برای آن‌ها رخ‌داده است می‌گوید: «دریکی از روز‌هایی که قلمه می‌کاشتیم یکی از فرزندانمان را عقرب زد، اما همه ما کار را تعطیل نکردیم و فقط یک نفر او را به بیمارستان رساند تا کار کاشت قلمه‌ها متوقف نشود. ما گاهی تا دیروقت از نور چراغ‌قوه استفاده می‌کردیم تا بتوانیم تعداد کاشت قلمه‌ها را به آنچه که مدنظر داشتیم برسانیم.<br /> <br /> == گیاهان دارویی و فرصت پیش رو==<br /> یوسفی پدر خانواده رشته کلام را به دست می‌گیرد و در ادامه صحبت‌هایش همسرش اضافه می‌کند: «وقتی در بیابان باشی شاهد خیلی اتفاقات می‌شوی که از نگاه دیگران دورمانده است. ما شاهد ارتباط دوطرفه‌ای بین انسان و طبیعت هستیم این اتفاق شگفت‌انگیز است. چند وقتی است پای درختان گز شاهی قارچ‌های خوراکی سبز شده است. همچنین کشف مناطقی که دارو‌های گیاهی کم یاب در آن رویش می‌کنند می‌تواند منبع اقتصادی مناسبی برای افرادی باشد که تمایل دارند به این اقلیم کمکی کرده باشند و خودشان از مواهب آن استفاده کنند و کسب‌وکاری راه بی اندازند.<br /> <br /> == تقدیر پدر اقلیم‌شناسی ایران از کار این خانواده==<br /> یوسفی می‌گوید: «همه امیدم به نگاه دانشمندان این حوزه است تنها جمله امیدبخشی که این سال‌ها شنیدم کلام دکتر بهلول علی جانی پدر اقلیم‌شناسی ایران و استاد دانشگاه خوارزمی بود که درباره بیابان‌زدایی زرین‌دشت گفت: «این کار شما بسیار کار بزرگی است.»<br /> <br /> [[رده: اقتصاد مقاومتی]]<br /> [[رده: جنگ اقتصادی]]<br /> [[رده: بیابان‌زدایی]]<br /> [[رده: اهالی زرین‌دشت ]]<br /> [[رده: استان فارس]]<br /> <br /> منبع:<br /> [https://www.farsnews.ir/news/13980326000034/%D8%A7%DB%8C%D9%86-%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%88%D8%A7%D8%AF%D9%87-%DA%98%D9%86-%D8%AC%D9%86%DA%AF%D9%84%E2%80%8C%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DB%8C-%D8%AF%D8%A7%D8%B1%D9%86%D8%AF فارس]</div>

Tkaaraazmaa https://gheseyemaa.ir/index.php?title=%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%88%D8%A7%D8%AF%D9%87_%D8%A7%DB%8C_%DA%A9%D9%87_%D8%A8%DB%8C%D8%B4_%D8%A7%D8%B2_%DB%8C%DA%A9_%D9%85%DB%8C%D9%84%D9%88%D9%86_%D8%AF%D8%B1%D8%AE%D8%AA_%DA%A9%D8%A7%D8%B4%D8%AA%D9%87_%D8%A7%D9%86%D8%AF&diff=6931 2021-01-04T05:36:00Z

<p>Tkaaraazmaa: </p> <hr /> <div>«عبدالله یوسفی» مرد درختکار ساکن '''زرین‌دشت''' در استان فارس است.<br /> <br /> [[پرونده:456.jpg|بندانگشتی|بیابان‌زدایی ]]<br /> <br /> == عشق به طبیعت برای ما موروثی است==<br /> اهالی بومی زرین‌دشت مال و حشم خانواده یوسفی را تا همین ۲۰ سال پیش به خاطر دارند وقتی پدر عبدالله یوسفی همه سرمایه‌اش را از کشور حوزه خلیج‌فارس به کشور آورد تا بعد انقلاب بتواند با آنچه اندوخته کرده کشورش را آباد کند. اهالی قدیمی هنوز خوب به خاطر دارند وقتی قرار شد خیابان جدیدی در زرین‌دشت احداث شود پدر خاندان یوسفی با هزینه شخصی همه درختان میوه در مسر خیابان‌سازی را به مکان‌های دیگری انتقال داد تا درخت‌ها زنده بمانند. عشق به طبیعت و درخت در خانواده یوسفی موروثی است. عشقی که هیچ‌وقت در عبدالله یوسفی فروکش نکرد تا اینکه همه ثروتشان را نیز خرج درختکاری شوره‌زار «زرین‌دشت» کنند.<br /> <br /> == برای یک وجب خاک از جانشان گذشتند ==<br /> انگیزه «عبدالله یوسفی» مرد ۵۴ ساله امروز، در بیابان‌زدایی، اما قصه دیگری هم دارد. این روایت برمی‌گردد به وقتی‌که او فقط ۱۹ سالش بود و در جبهه‌های جنگ بار‌ها و بار‌ها شاهد جانبازی و شهادت دوستانش بود. به اینجای حرف‌هایش که می‌رسد پلک‌هایش را رو به تیغ آفتاب باز نگه می‌دارد تا شاید قطره اشک جمع شده در چشمانش بخار شود و روی صورت آفتاب‌خورده‌اش، راه باز نکند: «۱۵ سال از عمرم را گذاشتم برای احیاء خاک زرین‌دشت برای بیابان‌زدایی، امروز فقط همین کار از دست من برمی‌آید. روزگاری فرزندان این خاک و بوم برای حفظ خاک و تمامیت ارضی قدم روی معابر مین‌گذاری شده می‌گذاشتند تا بدن‌های بی‌جانشان معبری شود برای عبور لشگر تا یک وجب از خاکمان به دست دشمن نیافتد.<br /> <br /> نگاهش را به‌ردیف درخت‌هایی که حالا قدبلند کرده‌اند می‌دوزد و ادامه می‌دهد: «من کار بزرگی نمی‌کنم، فقط درخت می‌کارم آن‌هم بی‌حساب، تا وقتی جان در بدن دارم درخت می‌کارم. درختانی مقاوم از نوع «گز شاهی»، درختی که به گرمای سوزان آفتاب و کم‌آبی این روز‌ها عادت داشته باشد، مثل خود ما.»<br /> <br /> == بیابان جان گرفته او، امروز مهمانی ندارد==<br /> <br /> «عبدالله یوسفی» مرد درختکار ساکن «زرین‌دشت» در استان فارس است. شهرستانی نزدیک به شهر داراب و فسا، مردی که این روز‌ها روی پای خودش بند نیست. روز جهانی بیابان‌زدایی فرارسیده؛ اما نشد که خودش را امسال به مجمع بیابان‌زدایی که در شهر ایلام برگزارشده برساند. حتی باوجوداینکه از مدیران ارشد شهرستان دعوت کرد تا برای دیدن نمونه موفقی از ۱۰۰ هکتار جنگل‌کاری حاضر شوند، اما امروز او مهمانی ندارد. نگاه او به ۱۰۰ هزار درختی که کاشته است خیره مانده، حاصل تلاش او و خانواده‌اش ردیف درخت‌هایی شده که حالا شوره‌زار را به محل تفریح برای اهالی درآورده است، اما همچنان از چشم مسئولان دورمانده و چند وقتی است که درختانش به‌شدت تشنه‌اند.<br /> <br /> == چاهی که کور شد ==<br /> این روز‌ها همه دغدغه او کم‌آبی درخت‌های گز شاهی است. می‌گوید: «در عمق ۸ متری زمین آب وجود دارد. چند سال پیش حلقه چاهی را حفر کردیم ولوله کشی آن با هزینه شخصی تمام و کمال انجام شد، اما امروز همه غصه ما عدم هماهنگی بین ادارات دولتی است چاهی که به‌وسیله آن درخت‌ها را آبیاری می‌کردیم به دستور مسئولان پرشده است. همان چاهی که با موافقت کمیته ۱۰ نفره حفرشده بود. این چاه در اولویت صدور پروانه قرار داشت، اما از چرخه آبیاری درخت‌ها خارج شد درحالی‌که ۵۰۰ حلقه چاه بدون مجوز، با چشم‌پوشی ادارات دولتی، هنوز مورداستفاده قرار می‌گیرند.<br /> <br /> == الگوی بیابان‌زدایی ==<br /> انگار نبض «عبدالله یوسفی» در شاخ و برگ این درخت‌ها می‌زند. درختانی که خودش همه آن‌ها را یک‌به‌یک قلمه زده است. فرزندانش از وقتی پا گرفته‌اند قلمه‌ها را به کمک او و همسرش در زمین کاشتند و حالا درختانی تنومند شده‌اند و درست مثل فرزندانش که این سال‌ها قد کشیده‌اند. یوسفی روز‌های سختی را گذرانده تا امروز بتواند دستش را سایه‌بان چشمانش کند و با انگشت اشاره پوشش جنگلی از درختان را به ما نشان دهد؛ و بگوید خیلی از اهالی زرین‌دشت برای گذراندن یک روز تفریحی زیر سایه این درخت‌ها می‌نشینند درحالی‌که تا ۱۰ سال پیش اینجا حتی یک درخت هم به چشم نمی‌خورد.<br /> <br /> == این خانواده‌ ه کارشناس بیابان‌زدایی شده‌اند==<br /> عبدالله یوسفی در همه این سال‌ها علاوه بر اینکه شبانه‌روز قلمه زده، کاشته آب رسانده پاشنه‌هایش کفشش را هم ورکشیده و به تمام ادارات جهاد کشاورزی شهرستان، استان و کشور هم سرزده است. هر جا رسیده از طرحش گفته نه اینکه مطالبه خاصی داشته باشد او تلاش کرده تا این طرح بومی و محلی را برای بیابان‌زدایی به همه ادارات معرفی کند. او سرش شلوغ‌تر از این‌هاست هرروز مقاله‌های به‌روز شده بیابان‌زدایی را مطالعه می‌کند به‌طوری‌که فرزندانش هم حالا یک کارشناس بیابان‌زدایی شده‌اند. یوسفی در کنفرانس سازمان بین‌المللی بیابان‌زدایی که سال‌ها پیش در تهران برگزار شد با هزار مکافات حضور پیدا کرد تا از طرح‌های بیابان‌زدایی بومی و محلی دفاع کند و اتفاقاً طرحش بسیار موردتوجه نماینده سازمان بین‌المللی قرار گرفت.<br /> <br /> == درختانم تشنه‌اند==<br /> یوسفی درباره اهمیت بیابان‌زدایی و جنگل‌کاری یک دنیا حرف دارد، اما در چند جمله می‌گوید: «اجرای پروژه بیابان‌زدایی از ۱۰۰ هکتار زمین توسط خانواده‌ام لبیکی به فرمایش و رهبر انقلاب بوده است و من دوست داشتم یک یادگاری جاودانه از خانواده‌ام برجای بگذارم و به نسل آینده خدمت کنم. من می‌توانستم این سرمایه زمانی و اقتصادی را در عرصه‌ای درآمدزا صرف کنم اما؛ عشق به طبیعت این حرف‌ها را نمی‌شناسد. هیچ توقعی نداشتم وقتی داوطلب شدم که با سرمایه شخصی بی»<br /> <br /> == اشتغال‌زایی با حفظ محیط‌زیست==<br /> «ما می‌توانیم با احیای اراضی، اشتغال‌زایی کنیم و تولید منابع طبیعی را در بیابان افزایش دهیم تولیداتی مثل چوب که در حال حاضر کشورمان با واردات، کمبود چوب و کاغذ دچار مشکل شده است می‌تواند در آینده‌ای نزدیک به بهره‌برداری از چوب بیابان‌ها درختکاری شده تکیه کند ما را از چوب وارداتی بی‌نیاز کند. حالا که بارأی مجلس شورای اسلامی به جنگل‌های شمال فرصت تنفس داده‌شده است، یعنی در این مدت نباید حتی یک درخت هم قطع شود فرصت مناسبی پیش‌آمده تا آینده‌نگری کنیم و شرایط تهدید زای بیابان را به فرصت تبدیل کرده و بخشی از چوب مصرفی کشور را بعد از مرحله بیابان‌زدایی و در آینده‌ای نزدیک از جنگل‌کاری‌های جنوب کشور تأمین کنیم.<br /> <br /> == مادری که همه سرمایه‌اش را گذاشته ==<br /> خانم یوسفی مادر خانواده از سختی‌ها و اتفاقات عجیبی که در بیابان برای آن‌ها رخ‌داده است می‌گوید: «دریکی از روز‌هایی که قلمه می‌کاشتیم یکی از فرزندانمان را عقرب زد، اما همه ما کار را تعطیل نکردیم و فقط یک نفر او را به بیمارستان رساند تا کار کاشت قلمه‌ها متوقف نشود. ما گاهی تا دیروقت از نور چراغ‌قوه استفاده می‌کردیم تا بتوانیم تعداد کاشت قلمه‌ها را به آنچه که مدنظر داشتیم برسانیم.<br /> <br /> == گیاهان دارویی و فرصت پیش رو==<br /> یوسفی پدر خانواده رشته کلام را به دست می‌گیرد و در ادامه صحبت‌هایش همسرش اضافه می‌کند: «وقتی در بیابان باشی شاهد خیلی اتفاقات می‌شوی که از نگاه دیگران دورمانده است. ما شاهد ارتباط دوطرفه‌ای بین انسان و طبیعت هستیم این اتفاق شگفت‌انگیز است. چند وقتی است پای درختان گز شاهی قارچ‌های خوراکی سبز شده است. همچنین کشف مناطقی که دارو‌های گیاهی کم یاب در آن رویش می‌کنند می‌تواند منبع اقتصادی مناسبی برای افرادی باشد که تمایل دارند به این اقلیم کمکی کرده باشند و خودشان از مواهب آن استفاده کنند و کسب‌وکاری راه بی اندازند.<br /> <br /> == تقدیر پدر اقلیم‌شناسی ایران از کار این خانواده==<br /> یوسفی می‌گوید: «همه امیدم به نگاه دانشمندان این حوزه است تنها جمله امیدبخشی که این سال‌ها شنیدم کلام دکتر بهلول علی جانی پدر اقلیم‌شناسی ایران و استاد دانشگاه خوارزمی بود که درباره بیابان‌زدایی زرین‌دشت گفت: «این کار شما بسیار کار بزرگی است.»<br /> <br /> [[رده: اقتصاد مقاومتی]]<br /> [[رده: جنگ اقتصادی]]<br /> [[رده: بیابان‌زدایی]]<br /> [[رده: اهالی زرین‌دشت ]]<br /> [[رده: استان فارس]]</div>

Tkaaraazmaa https://gheseyemaa.ir/index.php?title=%D9%BE%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%AF%D9%87:456.jpg&diff=6930 2021-01-04T05:35:43Z

<p>Tkaaraazmaa: </p> <hr /> <div>بیابانزدایی</div>

Tkaaraazmaa https://gheseyemaa.ir/index.php?title=%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%88%D8%A7%D8%AF%D9%87_%D8%A7%DB%8C_%DA%A9%D9%87_%D8%A8%DB%8C%D8%B4_%D8%A7%D8%B2_%DB%8C%DA%A9_%D9%85%DB%8C%D9%84%D9%88%D9%86_%D8%AF%D8%B1%D8%AE%D8%AA_%DA%A9%D8%A7%D8%B4%D8%AA%D9%87_%D8%A7%D9%86%D8%AF&diff=6929 2021-01-04T05:25:39Z

<p>Tkaaraazmaa: صفحه‌ای تازه حاوی ««عبدالله یوسفی» مرد درختکار ساکن '''زرین‌دشت''' در استان فارس است. == عشق به طب...» ایجاد کرد</p> <hr /> <div>«عبدالله یوسفی» مرد درختکار ساکن '''زرین‌دشت''' در استان فارس است.<br /> <br /> == عشق به طبیعت برای ما موروثی است==<br /> اهالی بومی زرین‌دشت مال و حشم خانواده یوسفی را تا همین ۲۰ سال پیش به خاطر دارند وقتی پدر عبدالله یوسفی همه سرمایه‌اش را از کشور حوزه خلیج‌فارس به کشور آورد تا بعد انقلاب بتواند با آنچه اندوخته کرده کشورش را آباد کند. اهالی قدیمی هنوز خوب به خاطر دارند وقتی قرار شد خیابان جدیدی در زرین‌دشت احداث شود پدر خاندان یوسفی با هزینه شخصی همه درختان میوه در مسر خیابان‌سازی را به مکان‌های دیگری انتقال داد تا درخت‌ها زنده بمانند. عشق به طبیعت و درخت در خانواده یوسفی موروثی است. عشقی که هیچ‌وقت در عبدالله یوسفی فروکش نکرد تا اینکه همه ثروتشان را نیز خرج درختکاری شوره‌زار «زرین‌دشت» کنند.<br /> <br /> == برای یک وجب خاک از جانشان گذشتند ==<br /> انگیزه «عبدالله یوسفی» مرد ۵۴ ساله امروز، در بیابان‌زدایی، اما قصه دیگری هم دارد. این روایت برمی‌گردد به وقتی‌که او فقط ۱۹ سالش بود و در جبهه‌های جنگ بار‌ها و بار‌ها شاهد جانبازی و شهادت دوستانش بود. به اینجای حرف‌هایش که می‌رسد پلک‌هایش را رو به تیغ آفتاب باز نگه می‌دارد تا شاید قطره اشک جمع شده در چشمانش بخار شود و روی صورت آفتاب‌خورده‌اش، راه باز نکند: «۱۵ سال از عمرم را گذاشتم برای احیاء خاک زرین‌دشت برای بیابان‌زدایی، امروز فقط همین کار از دست من برمی‌آید. روزگاری فرزندان این خاک و بوم برای حفظ خاک و تمامیت ارضی قدم روی معابر مین‌گذاری شده می‌گذاشتند تا بدن‌های بی‌جانشان معبری شود برای عبور لشگر تا یک وجب از خاکمان به دست دشمن نیافتد.<br /> <br /> نگاهش را به‌ردیف درخت‌هایی که حالا قدبلند کرده‌اند می‌دوزد و ادامه می‌دهد: «من کار بزرگی نمی‌کنم، فقط درخت می‌کارم آن‌هم بی‌حساب، تا وقتی جان در بدن دارم درخت می‌کارم. درختانی مقاوم از نوع «گز شاهی»، درختی که به گرمای سوزان آفتاب و کم‌آبی این روز‌ها عادت داشته باشد، مثل خود ما.»<br /> <br /> == بیابان جان گرفته او، امروز مهمانی ندارد==<br /> <br /> «عبدالله یوسفی» مرد درختکار ساکن «زرین‌دشت» در استان فارس است. شهرستانی نزدیک به شهر داراب و فسا، مردی که این روز‌ها روی پای خودش بند نیست. روز جهانی بیابان‌زدایی فرارسیده؛ اما نشد که خودش را امسال به مجمع بیابان‌زدایی که در شهر ایلام برگزارشده برساند. حتی باوجوداینکه از مدیران ارشد شهرستان دعوت کرد تا برای دیدن نمونه موفقی از ۱۰۰ هکتار جنگل‌کاری حاضر شوند، اما امروز او مهمانی ندارد. نگاه او به ۱۰۰ هزار درختی که کاشته است خیره مانده، حاصل تلاش او و خانواده‌اش ردیف درخت‌هایی شده که حالا شوره‌زار را به محل تفریح برای اهالی درآورده است، اما همچنان از چشم مسئولان دورمانده و چند وقتی است که درختانش به‌شدت تشنه‌اند.<br /> <br /> چاهی که کور شد<br /> <br /> این روز‌ها همه دغدغه او کم‌آبی درخت‌های گز شاهی است. می‌گوید: «در عمق ۸ متری زمین آب وجود دارد. چند سال پیش حلقه چاهی را حفر کردیم ولوله کشی آن با هزینه شخصی تمام و کمال انجام شد، اما امروز همه غصه ما عدم هماهنگی بین ادارات دولتی است چاهی که به‌وسیله آن درخت‌ها را آبیاری می‌کردیم به دستور مسئولان پرشده است. همان چاهی که با موافقت کمیته ۱۰ نفره حفرشده بود. این چاه در اولویت صدور پروانه قرار داشت، اما از چرخه آبیاری درخت‌ها خارج شد درحالی‌که ۵۰۰ حلقه چاه بدون مجوز، با چشم‌پوشی ادارات دولتی، هنوز مورداستفاده قرار می‌گیرند.<br /> <br /> سایه بانی از محبت<br /> <br /> انگار نبض «عبدالله یوسفی» در شاخ و برگ این درخت‌ها می‌زند. درختانی که خودش همه آن‌ها را یک‌به‌یک قلمه زده است. فرزندانش از وقتی پا گرفته‌اند قلمه‌ها را به کمک او و همسرش در زمین کاشتند و حالا درختانی تنومند شده‌اند و درست مثل فرزندانش که این سال‌ها قد کشیده‌اند. یوسفی روز‌های سختی را گذرانده تا امروز بتواند دستش را سایه‌بان چشمانش کند و با انگشت اشاره پوشش جنگلی از درختان را به ما نشان دهد؛ و بگوید خیلی از اهالی زرین‌دشت برای گذراندن یک روز تفریحی زیر سایه این درخت‌ها می‌نشینند درحالی‌که تا ۱۰ سال پیش اینجا حتی یک درخت هم به چشم نمی‌خورد.<br /> <br /> == این خانواده‌ ه کارشناس بیابان‌زدایی شده‌اند==<br /> عبدالله یوسفی در همه این سال‌ها علاوه بر اینکه شبانه‌روز قلمه زده، کاشته آب رسانده پاشنه‌هایش کفشش را هم ورکشیده و به تمام ادارات جهاد کشاورزی شهرستان، استان و کشور هم سرزده است. هر جا رسیده از طرحش گفته نه اینکه مطالبه خاصی داشته باشد او تلاش کرده تا این طرح بومی و محلی را برای بیابان‌زدایی به همه ادارات معرفی کند. او سرش شلوغ‌تر از این‌هاست هرروز مقاله‌های به‌روز شده بیابان‌زدایی را مطالعه می‌کند به‌طوری‌که فرزندانش هم حالا یک کارشناس بیابان‌زدایی شده‌اند. یوسفی در کنفرانس سازمان بین‌المللی بیابان‌زدایی که سال‌ها پیش در تهران برگزار شد با هزار مکافات حضور پیدا کرد تا از طرح‌های بیابان‌زدایی بومی و محلی دفاع کند و اتفاقاً طرحش بسیار موردتوجه نماینده سازمان بین‌المللی قرار گرفت.<br /> <br /> == درختانم تشنه‌اند==<br /> یوسفی درباره اهمیت بیابان‌زدایی و جنگل‌کاری یک دنیا حرف دارد، اما در چند جمله می‌گوید: «اجرای پروژه بیابان‌زدایی از ۱۰۰ هکتار زمین توسط خانواده‌ام لبیکی به فرمایش و رهبر انقلاب بوده است و من دوست داشتم یک یادگاری جاودانه از خانواده‌ام برجای بگذارم و به نسل آینده خدمت کنم. من می‌توانستم این سرمایه زمانی و اقتصادی را در عرصه‌ای درآمدزا صرف کنم اما؛ عشق به طبیعت این حرف‌ها را نمی‌شناسد. هیچ توقعی نداشتم وقتی داوطلب شدم که با سرمایه شخصی بی»<br /> <br /> == اشتغال‌زایی با حفظ محیط‌زیست==<br /> «ما می‌توانیم با احیای اراضی، اشتغال‌زایی کنیم و تولید منابع طبیعی را در بیابان افزایش دهیم تولیداتی مثل چوب که در حال حاضر کشورمان با واردات، کمبود چوب و کاغذ دچار مشکل شده است می‌تواند در آینده‌ای نزدیک به بهره‌برداری از چوب بیابان‌ها درختکاری شده تکیه کند ما را از چوب وارداتی بی‌نیاز کند. حالا که بارأی مجلس شورای اسلامی به جنگل‌های شمال فرصت تنفس داده‌شده است، یعنی در این مدت نباید حتی یک درخت هم قطع شود فرصت مناسبی پیش‌آمده تا آینده‌نگری کنیم و شرایط تهدید زای بیابان را به فرصت تبدیل کرده و بخشی از چوب مصرفی کشور را بعد از مرحله بیابان‌زدایی و در آینده‌ای نزدیک از جنگل‌کاری‌های جنوب کشور تأمین کنیم.<br /> <br /> == مادری که همه سرمایه‌اش را گذاشته ==<br /> خانم یوسفی مادر خانواده از سختی‌ها و اتفاقات عجیبی که در بیابان برای آن‌ها رخ‌داده است می‌گوید: «دریکی از روز‌هایی که قلمه می‌کاشتیم یکی از فرزندانمان را عقرب زد، اما همه ما کار را تعطیل نکردیم و فقط یک نفر او را به بیمارستان رساند تا کار کاشت قلمه‌ها متوقف نشود. ما گاهی تا دیروقت از نور چراغ‌قوه استفاده می‌کردیم تا بتوانیم تعداد کاشت قلمه‌ها را به آنچه که مدنظر داشتیم برسانیم.<br /> <br /> == گیاهان دارویی و فرصت پیش رو==<br /> یوسفی پدر خانواده رشته کلام را به دست می‌گیرد و در ادامه صحبت‌هایش همسرش اضافه می‌کند: «وقتی در بیابان باشی شاهد خیلی اتفاقات می‌شوی که از نگاه دیگران دورمانده است. ما شاهد ارتباط دوطرفه‌ای بین انسان و طبیعت هستیم این اتفاق شگفت‌انگیز است. چند وقتی است پای درختان گز شاهی قارچ‌های خوراکی سبز شده است. همچنین کشف مناطقی که دارو‌های گیاهی کم یاب در آن رویش می‌کنند می‌تواند منبع اقتصادی مناسبی برای افرادی باشد که تمایل دارند به این اقلیم کمکی کرده باشند و خودشان از مواهب آن استفاده کنند و کسب‌وکاری راه بی اندازند.<br /> <br /> == تقدیر پدر اقلیم‌شناسی ایران از کار این خانواده==<br /> یوسفی می‌گوید: «همه امیدم به نگاه دانشمندان این حوزه است تنها جمله امیدبخشی که این سال‌ها شنیدم کلام دکتر بهلول علی جانی پدر اقلیم‌شناسی ایران و استاد دانشگاه خوارزمی بود که درباره بیابان‌زدایی زرین‌دشت گفت: «این کار شما بسیار کار بزرگی است.»<br /> <br /> [[رده: اقتصاد مقاومتی]]<br /> [[رده: جنگ اقتصادی]]<br /> [[رده: بیابان‌زدایی]]<br /> [[رده: اهالی زرین‌دشت ]]<br /> [[رده: استان فارس]]</div>

Tkaaraazmaa https://gheseyemaa.ir/index.php?title=%D8%B1%D8%AF%D9%87:%D8%B5%D8%A7%D8%AF%D8%B1%D8%A7%D8%AA&diff=6928 2021-01-04T05:01:22Z

<p>Tkaaraazmaa: صفحه‌ای تازه حاوی «رده: جنگ اقتصادی رده: اقتصاد مقاومتی» ایجاد کرد</p> <hr /> <div>[[رده: جنگ اقتصادی]]<br /> [[رده: اقتصاد مقاومتی]]</div>

Tkaaraazmaa https://gheseyemaa.ir/index.php?title=%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%88%D8%A7%D8%AF%D9%87_%D8%B5%D8%A7%D8%AF%D9%82%DB%8C%D8%A7%D9%86%D8%8C_%D9%85%D8%A7%D9%84%DA%A9_%D8%A8%D8%B1%D9%86%D8%AF%D9%87%D8%A7%DB%8C_%D8%A8%D8%B1%D8%AA%D8%B1_%DA%A9%D8%B4%D9%88%D8%B1%DB%8C&diff=6927 2021-01-04T05:00:03Z

<p>Tkaaraazmaa: </p> <hr /> <div>== معرفی ==<br /> احمد صادقیان، یکی از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان و کارآفرینان کشور محسوب مي‌شود؛ احمد صادقیان مدیرعامل کارخانه «تک ماکارون» است که بسیاری در ایران ماکارونی، پاستا، اسپاگتی و... را با برند کارخانه او مي‌شناسند. البته او در این کار تنها نیست و خودش مي‌گوید کارخانه‌جات آنها و تمام کارها و صنایعشان خانوادگی و فامیلی اداره مي‌شود. آنها علاوه بر صنایع غذایی در صنعت تولید فرش ماشینی، تولید مداد و خودکار و... نیز حضوری فعال دارند.<br /> <br /> [[پرونده:234324.jpg|بندانگشتی|احمد صادقیان]]<br /> <br /> او که به‌تازگی 62ساله شده، متولد شهریور سال 1332 در شهرستان میبد استان یزد است؛ او فرزند سوم خانواده (یک خواهر و چهار برادر)‌اي است متحد که همگی در کنار هم در کار تولید هستند و به نوعی کارخانه‌جات و صنایع خانوادگی را اداره مي‌کنند و هرکدام از خواهر و برادرانش در یکی از این کارخانه‌های صنعتی، نقش مدیریت را دارند.<br /> <br /> <br /> == از میبد تا کار در استانداری==<br /> <br /> احمد صادقیان در خانواد‌ه‌ای مذهبی و کارآفرین رشد کرد و از کودکی با تولید، کشاورزی و بازرگانی آشنا شد. خودش مي‌گوید که سرگرمي‌ کودکانه‌اش در بازی با وسایل کشاورزی خلاصه ‌مي‌شد و از همان زمان عاشق کارهای صنعتی و تولیدی شد.<br /> <br /> صادقیان مي‌گوید: «عشق و علاقه مرحوم پدرم تولید بود و در بخش‌های کشاورزی، بازرگانی و صنعت فعالیت مي‌کرد و ما هم به تبع او به این راه کشیده شدیم. یادم هست در دوران کودکی و نوجوانی ما پدرم در کنار کشاورزی کارگاه پنيه‌پاك‌کنی راه‌اندازی کرده بود و معدن گچ داشت و در نبود برق به روش سنتی گچ تولید مي‌کرد.»<br /> <br /> احمد صادقیان تا سوم ابتدایی را در شهرستان میبد مدرسه رفت و بعد به همراه خانواده به شهر یزد رفتند تا فرزندان خانواده برای ادامه تحصیل از امکانات بیشتری استفاده کنند. او در این شهر تحصیلات ابتدایی و دبیرستان خود را ادامه داد و بعد از اخذ دیپلم برای ادامه تحصیل از یزد به کرمان رفت و در دانشگاه کرمان مدیریت بازرگانی خواند. رشته‌ای که مي‌گوید ارتباط بیشتری با تجارت، تولید و کار داشت و او با علاقه آن را انتخاب کرد. او در سال 1355 فارغ‌التحصیل شد و پس از آن به خدمت سربازی رفت که هم‌زمان شده بود با دوران انقلاب.<br /> <br /> صادقیان مي‌گوید: «محل خدمت سربازی‌ام پایگاه یکم شکاری مهرآباد بود و روزهای پرتحولی در آنجا مي‌گذشت؛ رفتن شاه، آمدن حضرت امام و...»<br /> <br /> سال 58 با پایان دوران سربازی، احمد صادقیان به پدرش پیوست که به همراه تعدادی از شرکای خود کارخانه بافت فرش ماشینی «باستان یزد» را راه‌اندازی کرده بودند و قائم مقام مدیرعامل (پدرش) شد. او مي‌گوید: «کارهای ساخت و ورود ماشین‌آلات این کارخانه از پیش از انقلاب و سال‌های 55 و 56 شروع شده بود ولی هم‌زمان با انقلاب کارها کند شد و پس از انقلاب همه‌چیز دوباره پیگیری شد و من اولین کار جدی خود را در این کارخانه شروع کردم و مراحل تکمیل ساختمان، ترخیص و نصب و راه‌اندازی ماشین‌آلات و شروع تولید را در آنجا بودم.»<br /> <br /> البته حضور احمد صادقیان در این کارخانه چندان طولانی نبود زیرا سال بعد کاری در استانداری یزد به او پیشنهاد شد. خودش مي‌گوید: «دوستي داشتم که من را به آقای مهندس قندهاری استاندار یزد در سال 59 معرفی کرد و بعد به من پیشنهاد دادند که شما هم یزدی هستید و کمک کنید تا کارها شکل بگیرد؛ بنابراین تولید را حدود یک سال رها کردم و مشاور استاندار شدم و حتی با رفتن آقای قندهاری از استانداری و آمدن استاندار جدید به من پیشنهاد فرمانداری شهرستان مهریز شد ولی من به این نتیجه رسیده بودم که ذائقه سیاسی ندارم پس دوباره به کار صنعتی و تولید برگشتم.»<br /> <br /> == راه‌اندازی اولین کارخانه خانوادگی==<br /> هم‌زمان با رها كردن کارهای دولتی، پدر به احمد صادقیان و دیگر برادرانش پیشنهاد داد تا خودشان نخستین کارخانه خانوادگی یعنی کارخانه تولید و بافت فرش ماشینی را راه‌اندازی کنند؛ در واقع این گونه بود که کارخانه «فرش ستاره کویر یزد» احداث شد و احمد صادقیان مدیرعامل این کارخانه خانوادگی شد. خود او درباره آن سال‌ها و توسعه کار مي‌گوید: «تمام کارهای تاسیس شرکت و کارخانه را به کمک مرحوم پدر و سایر برادرانم و خواهر از سال 1360 شروع کردیم و خوشبختانه چندسالی بیشتر نگذشت که به یک گروه صنعتی بزرگ تبدیل شدیم و حالا پنج واحد صنعتی فرش ستاره کویر، فرش خاطره، شرکت رنگریزی یزد، الیاف یزد و نساجی یزد را مدیریت مي‌کنیم.»<br /> <br /> اولین کارخانه خانواده صادقیان در اوج روزهای جنگ با سرمایه اولیه 20 میلیون تومان در مساحت 23 هزار متر مربع و با ماشین‌آلات آلمانی راه‌اندازی شد، روزهایی که کسی به سمت تولید نمي‌رفت و از سوی دیگر بسیاری از واحدهای تولیدی درحال مصادره شدن بودند و مشکلات بسیاری در حوزه تامین ارز نیز داشتند. به گفته احمد صادقيان، با همه این چالش‌ها پدرش، او و برادرانش را با توجه به نیاز بالای کشور، به کار جدید و راه‌اندازی کارخانه بافت فرش ماشینی تشویق کرد. «پدر گفت ما متوقف نخواهیم شد، کارمان را شروع مي‌کنیم؛ اگر هم مشکلی پیش آمد ترجیح مي‌دهم به جای این‌که پول و ملکمان مصادره شود، کارخانه و واحد توليدی‌مان را بدهیم. ما تولید را سال اول از 450 هزار متر مربع فرش 500 شانه شروع کردیم و حالا به بالای 3 میلیون متر مربع رسیده‌ایم.»<br /> <br /> == از توسعه کارخانه تا دریافت نشان ==<br /> با گذشت چند سال و توسعه کارخانه تولید فرش ماشینی ستاره کویر یزد در دهه 70 احمد صادقیان و دیگر اعضاي خانواده به این فکر افتادند که کارشان را توسعه دهند. آنها با توجه به نیاز کارخانه به مواد اولیه به این نتیجه رسیدند که به‌تدریج واحدهای رنگریزی، ریسندگی و... را به واحدهای صنعتی‌شان اضافه کنند و علاوه بر راه‌اندازی کارخانه جدید فرش خاطره تولید را افزایش دهند. کارخانه‌ای که این بار ماشین‌آلات آن از بلژیک (بزرگ‌ترین تولیدكننده فرش ماشینی و ماشین‌آلات تخصصی بافت فرش ماشینی در جهان) وارد شد.<br /> <br /> البته به گفته احمد صادقیان درست است که آنها ماشین‌آلات را وارد کردند اما در طول دهه‌های گذشته با توجه به شناختی که از فرش در ایران وجود دارد و تخصص در این حوزه آنها تجربیات و دانش بسیاری را توسط واحدهای RD به شرکت سازنده بلژیکی ماشین‌آلات منتقل کرده‌اند و به همین دلیل نیز پیشرفت‌های بسیاری در این صنایع شکل گرفته است تا جایی که وزیر اقتصاد بلژیک در سال 2003 از گروه صنعتی ستاره کویر یزد، رسما تقدیر کرد.<br /> <br /> گروه صنعتی ستاره کویر یزد در طول بیش از 3 دهه فعالیت علاوه بر تامین بخشی از نیازهای داخلی صادرات گسترده‌ای هم داشته است. احمد صادقیان مي‌گوید: «صادرات همیشه از همان شروع تولید در سال 62 یکی از اهداف ما بود و یادم هست در اواخر دهه 60 که برای خرید ماشین‌آلات ریسندگی به جنوب آلمان شرقی رفته بودم در یک آنتیک‌فروشی با نمایش یک تخته فرش از تولیدات خیلی خوب کارخانه روبه‌رو شدم که برایم بسیار جذاب بود و واقعا خستگی را از تنم بیرون آورد.» او ادامه مي‌دهد: «در آن سال‌ها صادرات ما بیشتر به صورت غیررسمي ‌بود اما رسما از دهه 70 کار صادرات را جدی شروع کردیم و توسعه دادیم و الان به جایی رسیده‌ایم که به بیش از 20 کشور از جمله کشورهای اروپایی مانند اتریش، آلمان، فرانسه و...، آسیای شرقی مانند ژاپن و کشورهای عربی و استرالیا صادرات داریم؛ حتی در مقطعی به آمریکا و کانادا نیز فرش ماشینی صادر مي‌کردیم اما به دلیل تحریم‌ها کار با گره‌هایی روبه‌رو و متاسفانه با وجود بازار بسیار خوب متوقف شد که حالا امیدواریم با حل مشکلات دیپلماتیک این چالش‌ها هم حل شود.»<br /> <br /> == دهه 70 و ورود به صنایع غذایی==<br /> هم‌زمان با توسعه کارخانه‌جات نساجی در دهه 70 خانواده صادقیان پا به عرصه صنایع غذایی نیز گذاشت و نخستین کارخانه تولید ماکارونی در کشور را به همراه تعدادی از شرکای دیگر راه‌اندازی کرد و چند سال بعد کارخانه آردداران را نیز به مجموعه افزود. احمد صادقیان با اشاره به گذشت 21 سال از راه‌اندازی کارخانه تک ماکارون (6 شهریور سال 73) مي‌گوید: «مرحوم پدر دوستی داشت که در جلسه‌ای که آقای مهندس نعمت‌زاده در آن پیشنهاد راه‌اندازی کارخانه تولید ماکارونی را داده بود، حضور داشت و بعد از جلسه موضوع را با ما در میان گذاشت و همین جرقه‌ای زد برای اين‌که نخستین کارخانه را راه‌اندازی کنیم؛ اول کار یادم هست 36 درصد سهام از آن ما بود و 4 گروه بودیم ولی در سال‌های بعد کل سهام را خریداری کردیم و مالک کارخانه شدیم.»<br /> <br /> به گفته احمد صادقیان، آنها از همان ابتدای کار حساسیت و توجه ویژه ای به استانداردها داشتند و تلاش کردند تا بهترین تکنولويژی را از سوئیس وارد کنند و در برندسازی، تبلیغات، انتخاب نام و... از کارشناسان و متخصصان استفاده کنند و همین موضوع و تولید محصولات با کیفیت باعث شد تا آنها خیلی زود خارجی‌ها را از میدان خارج کنند و با راه‌اندازی کارخانه‌های دیگر در کشور تولید ماکارونی به صورت کلی به دست شرکت‌های داخلی بیفتد تا جایی که حتی سفارت‌خانه‌های خارجی هم از ماکارونی ایرانی استفاده مي‌کردند. با توسعه کار کارخانه تک ماکارون آنها به این نتیجه رسیدند که در کنار تولید ماکارونی برای تامین مواد اولیه و افزایش کیفی و بهداشتی بهتر محصولات کارخانه آردداران و سیستم توزیع خودشان را هم راه‌اندازی کنند تا هرچه بهتر بتوانند بازار را در اختیار داشته باشند و محصولات متنوع تولید کنند. «ما از نظر طرح، رنگ و اشکال مختلف و برای ذائقه‌ها بیش از 100 محصول تولید مي‌کنیم و به بیش از 28 کشور صادرات داریم.»<br /> <br /> == دراژه تا مداد پارس==<br /> علاوه بر صنایع فرش ماشینی و مواد غذایی، خانواده صادقیان در صنعت شیرینی و شکلات نيز با برند «دراژه» دستی دارند. احمد صادقیان با خنده مي‌گوید: «دراژه را در دهه 80 و در یزد راه‌اندازی کردیم؛ یزد شهر شیرینی‌های سنتی است ولی جای کارخانه تولید شیرینی صنعتی در آن خالی بود. بنابراین ما هم با توجه به عرق محلی تصمیم گرفتیم کارخانه شیرینی و شکلات دراژه را راه‌اندازی کنیم و حالا حدود 500 نفر در آن مشغول کار هستند.» <br /> <br /> علاوه بر این صنایع، خانواده صادقیان در صنایع مدادسازی و لوازم‌التحریر نیز حضور فعالی دارند و محصولاتی همچون مداد پارس را تولید مي‌کنند. آنها کارخانه تولید لامپ نیز راه‌اندازی کرده بودند ولی به دلیل واردات گسترده لامپ از چین و... مجبور به تعطیلی آن شدند و حالا به گفته احمد صادقیان به دنبال راه‌اندازی صنعتی جدید در محل کارخانه لامپ سابق هستند. احمد صادقیان مي‌گوید او و اعضاي خانواده‌اش عاشق تولید و کارآفرینی هستند و اگر به موفقیتی هم در این سال‌ها رسیده‌اند تنها به دلیل همین علاقه شدید بوده است؛ چیزی که به گفته او از پدر به آنها به ارث رسیده است.<br /> <br /> == کارآفرینی برای 5 هزار نفر ==<br /> <br /> «پدرم تولید و اشتغال‌زایی را کار مقدسی مي‌دانست و همیشه وقتی مي‌خواستیم کار جدیدی راه‌اندازی کنیم اول مي‌پرسید چقدر اشتغال‌زایی دارد؟ یادم هست یکی از لذت‌هایش در کارخانه این بود که در ساعت تعویض شیفت کارگران پشت پنجره مي‌نشست و به تعداد کارگران نگاه مي‌کرد و خدا را شکر مي‌کرد که توانسته‌ایم برای تعداد زیادی از افراد اشتغال ایجاد کنیم؛ همیشه مي‌گفت باید خانواده در کنار هم و با همکاری هم فعالیت کنند و همین شد که ما با استفاده از تمام ظرفیت‌ها توانستیم صنایع خود را تا جایی توسعه دهیم که کارگرانمان از 50 نفر در سال 60 به لطف خدا به بیش از 5 هزار نفر برسند.»<br /> <br /> [[رده: اشتغال‌زایی ]]<br /> [[رده: کارآفرین]]<br /> [[رده: اهالی یزد]]<br /> [[رده: یزد]]<br /> [[رده: فرش]]<br /> [[رده: اقتصاد مقاومتی]]<br /> [[رده: جنگ اقتصادی]]<br /> [[رده: صادرات]]</div>

Tkaaraazmaa https://gheseyemaa.ir/index.php?title=%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%88%D8%A7%D8%AF%D9%87_%D8%B5%D8%A7%D8%AF%D9%82%DB%8C%D8%A7%D9%86%D8%8C_%D9%85%D8%A7%D9%84%DA%A9_%D8%A8%D8%B1%D9%86%D8%AF%D9%87%D8%A7%DB%8C_%D8%A8%D8%B1%D8%AA%D8%B1_%DA%A9%D8%B4%D9%88%D8%B1%DB%8C&diff=6926 2021-01-04T04:57:13Z

<p>Tkaaraazmaa: صفحه‌ای تازه حاوی «== معرفی == احمد صادقیان، یکی از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان و کارآفرینان کشور محس...» ایجاد کرد</p> <hr /> <div>== معرفی ==<br /> احمد صادقیان، یکی از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان و کارآفرینان کشور محسوب مي‌شود؛ احمد صادقیان مدیرعامل کارخانه «تک ماکارون» است که بسیاری در ایران ماکارونی، پاستا، اسپاگتی و... را با برند کارخانه او مي‌شناسند. البته او در این کار تنها نیست و خودش مي‌گوید کارخانه‌جات آنها و تمام کارها و صنایعشان خانوادگی و فامیلی اداره مي‌شود. آنها علاوه بر صنایع غذایی در صنعت تولید فرش ماشینی، تولید مداد و خودکار و... نیز حضوری فعال دارند.<br /> <br /> [[پرونده:234324.jpg|بندانگشتی|احمد صادقیان]]<br /> <br /> او که به‌تازگی 62ساله شده، متولد شهریور سال 1332 در شهرستان میبد استان یزد است؛ او فرزند سوم خانواده (یک خواهر و چهار برادر)‌اي است متحد که همگی در کنار هم در کار تولید هستند و به نوعی کارخانه‌جات و صنایع خانوادگی را اداره مي‌کنند و هرکدام از خواهر و برادرانش در یکی از این کارخانه‌های صنعتی، نقش مدیریت را دارند.<br /> <br /> <br /> == از میبد تا کار در استانداری==<br /> <br /> احمد صادقیان در خانواد‌ه‌ای مذهبی و کارآفرین رشد کرد و از کودکی با تولید، کشاورزی و بازرگانی آشنا شد. خودش مي‌گوید که سرگرمي‌ کودکانه‌اش در بازی با وسایل کشاورزی خلاصه ‌مي‌شد و از همان زمان عاشق کارهای صنعتی و تولیدی شد.<br /> <br /> صادقیان مي‌گوید: «عشق و علاقه مرحوم پدرم تولید بود و در بخش‌های کشاورزی، بازرگانی و صنعت فعالیت مي‌کرد و ما هم به تبع او به این راه کشیده شدیم. یادم هست در دوران کودکی و نوجوانی ما پدرم در کنار کشاورزی کارگاه پنيه‌پاك‌کنی راه‌اندازی کرده بود و معدن گچ داشت و در نبود برق به روش سنتی گچ تولید مي‌کرد.»<br /> <br /> احمد صادقیان تا سوم ابتدایی را در شهرستان میبد مدرسه رفت و بعد به همراه خانواده به شهر یزد رفتند تا فرزندان خانواده برای ادامه تحصیل از امکانات بیشتری استفاده کنند. او در این شهر تحصیلات ابتدایی و دبیرستان خود را ادامه داد و بعد از اخذ دیپلم برای ادامه تحصیل از یزد به کرمان رفت و در دانشگاه کرمان مدیریت بازرگانی خواند. رشته‌ای که مي‌گوید ارتباط بیشتری با تجارت، تولید و کار داشت و او با علاقه آن را انتخاب کرد. او در سال 1355 فارغ‌التحصیل شد و پس از آن به خدمت سربازی رفت که هم‌زمان شده بود با دوران انقلاب.<br /> <br /> صادقیان مي‌گوید: «محل خدمت سربازی‌ام پایگاه یکم شکاری مهرآباد بود و روزهای پرتحولی در آنجا مي‌گذشت؛ رفتن شاه، آمدن حضرت امام و...»<br /> <br /> سال 58 با پایان دوران سربازی، احمد صادقیان به پدرش پیوست که به همراه تعدادی از شرکای خود کارخانه بافت فرش ماشینی «باستان یزد» را راه‌اندازی کرده بودند و قائم مقام مدیرعامل (پدرش) شد. او مي‌گوید: «کارهای ساخت و ورود ماشین‌آلات این کارخانه از پیش از انقلاب و سال‌های 55 و 56 شروع شده بود ولی هم‌زمان با انقلاب کارها کند شد و پس از انقلاب همه‌چیز دوباره پیگیری شد و من اولین کار جدی خود را در این کارخانه شروع کردم و مراحل تکمیل ساختمان، ترخیص و نصب و راه‌اندازی ماشین‌آلات و شروع تولید را در آنجا بودم.»<br /> <br /> البته حضور احمد صادقیان در این کارخانه چندان طولانی نبود زیرا سال بعد کاری در استانداری یزد به او پیشنهاد شد. خودش مي‌گوید: «دوستي داشتم که من را به آقای مهندس قندهاری استاندار یزد در سال 59 معرفی کرد و بعد به من پیشنهاد دادند که شما هم یزدی هستید و کمک کنید تا کارها شکل بگیرد؛ بنابراین تولید را حدود یک سال رها کردم و مشاور استاندار شدم و حتی با رفتن آقای قندهاری از استانداری و آمدن استاندار جدید به من پیشنهاد فرمانداری شهرستان مهریز شد ولی من به این نتیجه رسیده بودم که ذائقه سیاسی ندارم پس دوباره به کار صنعتی و تولید برگشتم.»<br /> <br /> == راه‌اندازی اولین کارخانه خانوادگی==<br /> هم‌زمان با رها كردن کارهای دولتی، پدر به احمد صادقیان و دیگر برادرانش پیشنهاد داد تا خودشان نخستین کارخانه خانوادگی یعنی کارخانه تولید و بافت فرش ماشینی را راه‌اندازی کنند؛ در واقع این گونه بود که کارخانه «فرش ستاره کویر یزد» احداث شد و احمد صادقیان مدیرعامل این کارخانه خانوادگی شد. خود او درباره آن سال‌ها و توسعه کار مي‌گوید: «تمام کارهای تاسیس شرکت و کارخانه را به کمک مرحوم پدر و سایر برادرانم و خواهر از سال 1360 شروع کردیم و خوشبختانه چندسالی بیشتر نگذشت که به یک گروه صنعتی بزرگ تبدیل شدیم و حالا پنج واحد صنعتی فرش ستاره کویر، فرش خاطره، شرکت رنگریزی یزد، الیاف یزد و نساجی یزد را مدیریت مي‌کنیم.»<br /> <br /> اولین کارخانه خانواده صادقیان در اوج روزهای جنگ با سرمایه اولیه 20 میلیون تومان در مساحت 23 هزار متر مربع و با ماشین‌آلات آلمانی راه‌اندازی شد، روزهایی که کسی به سمت تولید نمي‌رفت و از سوی دیگر بسیاری از واحدهای تولیدی درحال مصادره شدن بودند و مشکلات بسیاری در حوزه تامین ارز نیز داشتند. به گفته احمد صادقيان، با همه این چالش‌ها پدرش، او و برادرانش را با توجه به نیاز بالای کشور، به کار جدید و راه‌اندازی کارخانه بافت فرش ماشینی تشویق کرد. «پدر گفت ما متوقف نخواهیم شد، کارمان را شروع مي‌کنیم؛ اگر هم مشکلی پیش آمد ترجیح مي‌دهم به جای این‌که پول و ملکمان مصادره شود، کارخانه و واحد توليدی‌مان را بدهیم. ما تولید را سال اول از 450 هزار متر مربع فرش 500 شانه شروع کردیم و حالا به بالای 3 میلیون متر مربع رسیده‌ایم.»<br /> <br /> == از توسعه کارخانه تا دریافت نشان ==<br /> با گذشت چند سال و توسعه کارخانه تولید فرش ماشینی ستاره کویر یزد در دهه 70 احمد صادقیان و دیگر اعضاي خانواده به این فکر افتادند که کارشان را توسعه دهند. آنها با توجه به نیاز کارخانه به مواد اولیه به این نتیجه رسیدند که به‌تدریج واحدهای رنگریزی، ریسندگی و... را به واحدهای صنعتی‌شان اضافه کنند و علاوه بر راه‌اندازی کارخانه جدید فرش خاطره تولید را افزایش دهند. کارخانه‌ای که این بار ماشین‌آلات آن از بلژیک (بزرگ‌ترین تولیدكننده فرش ماشینی و ماشین‌آلات تخصصی بافت فرش ماشینی در جهان) وارد شد.<br /> <br /> البته به گفته احمد صادقیان درست است که آنها ماشین‌آلات را وارد کردند اما در طول دهه‌های گذشته با توجه به شناختی که از فرش در ایران وجود دارد و تخصص در این حوزه آنها تجربیات و دانش بسیاری را توسط واحدهای RD به شرکت سازنده بلژیکی ماشین‌آلات منتقل کرده‌اند و به همین دلیل نیز پیشرفت‌های بسیاری در این صنایع شکل گرفته است تا جایی که وزیر اقتصاد بلژیک در سال 2003 از گروه صنعتی ستاره کویر یزد، رسما تقدیر کرد.<br /> <br /> گروه صنعتی ستاره کویر یزد در طول بیش از 3 دهه فعالیت علاوه بر تامین بخشی از نیازهای داخلی صادرات گسترده‌ای هم داشته است. احمد صادقیان مي‌گوید: «صادرات همیشه از همان شروع تولید در سال 62 یکی از اهداف ما بود و یادم هست در اواخر دهه 60 که برای خرید ماشین‌آلات ریسندگی به جنوب آلمان شرقی رفته بودم در یک آنتیک‌فروشی با نمایش یک تخته فرش از تولیدات خیلی خوب کارخانه روبه‌رو شدم که برایم بسیار جذاب بود و واقعا خستگی را از تنم بیرون آورد.» او ادامه مي‌دهد: «در آن سال‌ها صادرات ما بیشتر به صورت غیررسمي ‌بود اما رسما از دهه 70 کار صادرات را جدی شروع کردیم و توسعه دادیم و الان به جایی رسیده‌ایم که به بیش از 20 کشور از جمله کشورهای اروپایی مانند اتریش، آلمان، فرانسه و...، آسیای شرقی مانند ژاپن و کشورهای عربی و استرالیا صادرات داریم؛ حتی در مقطعی به آمریکا و کانادا نیز فرش ماشینی صادر مي‌کردیم اما به دلیل تحریم‌ها کار با گره‌هایی روبه‌رو و متاسفانه با وجود بازار بسیار خوب متوقف شد که حالا امیدواریم با حل مشکلات دیپلماتیک این چالش‌ها هم حل شود.»<br /> <br /> == دهه 70 و ورود به صنایع غذایی==<br /> هم‌زمان با توسعه کارخانه‌جات نساجی در دهه 70 خانواده صادقیان پا به عرصه صنایع غذایی نیز گذاشت و نخستین کارخانه تولید ماکارونی در کشور را به همراه تعدادی از شرکای دیگر راه‌اندازی کرد و چند سال بعد کارخانه آردداران را نیز به مجموعه افزود. احمد صادقیان با اشاره به گذشت 21 سال از راه‌اندازی کارخانه تک ماکارون (6 شهریور سال 73) مي‌گوید: «مرحوم پدر دوستی داشت که در جلسه‌ای که آقای مهندس نعمت‌زاده در آن پیشنهاد راه‌اندازی کارخانه تولید ماکارونی را داده بود، حضور داشت و بعد از جلسه موضوع را با ما در میان گذاشت و همین جرقه‌ای زد برای اين‌که نخستین کارخانه را راه‌اندازی کنیم؛ اول کار یادم هست 36 درصد سهام از آن ما بود و 4 گروه بودیم ولی در سال‌های بعد کل سهام را خریداری کردیم و مالک کارخانه شدیم.»<br /> <br /> به گفته احمد صادقیان، آنها از همان ابتدای کار حساسیت و توجه ویژه ای به استانداردها داشتند و تلاش کردند تا بهترین تکنولويژی را از سوئیس وارد کنند و در برندسازی، تبلیغات، انتخاب نام و... از کارشناسان و متخصصان استفاده کنند و همین موضوع و تولید محصولات با کیفیت باعث شد تا آنها خیلی زود خارجی‌ها را از میدان خارج کنند و با راه‌اندازی کارخانه‌های دیگر در کشور تولید ماکارونی به صورت کلی به دست شرکت‌های داخلی بیفتد تا جایی که حتی سفارت‌خانه‌های خارجی هم از ماکارونی ایرانی استفاده مي‌کردند. با توسعه کار کارخانه تک ماکارون آنها به این نتیجه رسیدند که در کنار تولید ماکارونی برای تامین مواد اولیه و افزایش کیفی و بهداشتی بهتر محصولات کارخانه آردداران و سیستم توزیع خودشان را هم راه‌اندازی کنند تا هرچه بهتر بتوانند بازار را در اختیار داشته باشند و محصولات متنوع تولید کنند. «ما از نظر طرح، رنگ و اشکال مختلف و برای ذائقه‌ها بیش از 100 محصول تولید مي‌کنیم و به بیش از 28 کشور صادرات داریم.»<br /> <br /> == دراژه تا مداد پارس==<br /> علاوه بر صنایع فرش ماشینی و مواد غذایی، خانواده صادقیان در صنعت شیرینی و شکلات نيز با برند «دراژه» دستی دارند. احمد صادقیان با خنده مي‌گوید: «دراژه را در دهه 80 و در یزد راه‌اندازی کردیم؛ یزد شهر شیرینی‌های سنتی است ولی جای کارخانه تولید شیرینی صنعتی در آن خالی بود. بنابراین ما هم با توجه به عرق محلی تصمیم گرفتیم کارخانه شیرینی و شکلات دراژه را راه‌اندازی کنیم و حالا حدود 500 نفر در آن مشغول کار هستند.» <br /> <br /> علاوه بر این صنایع، خانواده صادقیان در صنایع مدادسازی و لوازم‌التحریر نیز حضور فعالی دارند و محصولاتی همچون مداد پارس را تولید مي‌کنند. آنها کارخانه تولید لامپ نیز راه‌اندازی کرده بودند ولی به دلیل واردات گسترده لامپ از چین و... مجبور به تعطیلی آن شدند و حالا به گفته احمد صادقیان به دنبال راه‌اندازی صنعتی جدید در محل کارخانه لامپ سابق هستند. احمد صادقیان مي‌گوید او و اعضاي خانواده‌اش عاشق تولید و کارآفرینی هستند و اگر به موفقیتی هم در این سال‌ها رسیده‌اند تنها به دلیل همین علاقه شدید بوده است؛ چیزی که به گفته او از پدر به آنها به ارث رسیده است.<br /> <br /> == کارآفرینی برای 5 هزار نفر ==<br /> <br /> «پدرم تولید و اشتغال‌زایی را کار مقدسی مي‌دانست و همیشه وقتی مي‌خواستیم کار جدیدی راه‌اندازی کنیم اول مي‌پرسید چقدر اشتغال‌زایی دارد؟ یادم هست یکی از لذت‌هایش در کارخانه این بود که در ساعت تعویض شیفت کارگران پشت پنجره مي‌نشست و به تعداد کارگران نگاه مي‌کرد و خدا را شکر مي‌کرد که توانسته‌ایم برای تعداد زیادی از افراد اشتغال ایجاد کنیم؛ همیشه مي‌گفت باید خانواده در کنار هم و با همکاری هم فعالیت کنند و همین شد که ما با استفاده از تمام ظرفیت‌ها توانستیم صنایع خود را تا جایی توسعه دهیم که کارگرانمان از 50 نفر در سال 60 به لطف خدا به بیش از 5 هزار نفر برسند.»<br /> <br /> [[رده: اشتغال‌زایی ]]<br /> [[رده: کارآفرین]]<br /> [[رده: اهالی یزد]]<br /> [[رده: یزد]]<br /> [[رده: فرش]]<br /> [[رده: اقتصاد مقاومتی]]<br /> [[رده: جنگ اقتصادی]]</div>

Tkaaraazmaa https://gheseyemaa.ir/index.php?title=%D9%BE%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%AF%D9%87:234324.jpg&diff=6925 2021-01-04T04:53:44Z

<p>Tkaaraazmaa: </p> <hr /> <div>احمد صادقیان</div>

Tkaaraazmaa https://gheseyemaa.ir/index.php?title=%D8%B9%D9%85%D8%A7%D9%85%D9%87_%D9%87%D8%A7%DB%8C_%D8%AE%D8%A7%DA%A9%DB%8C&diff=6924 2021-01-04T04:39:04Z

<p>Tkaaraazmaa: </p> <hr /> <div>روایت گوشه ای از زندگی جهادی [[حجت الاسلام والمسلیمن حاج محمدعلی صادقیان آرباطان]]، مدیر حوزه علمیه طالبیه تبریز که به خاطر شجاعت و از خود گذشتگی شان در جریان غسل بیماران کرونایی، مورد تایید و تفقد رهبر معظم انقلاب قرار گرفتند.<br /> <br /> به گزارش خبرگزاری فارس از تبریز، در تنگنای دالان های مدرنیته زندگی که مملو از پس کوچه های دل مشغولی های کذایی است و فرصتی برای سر خاراندن نیست، گاهی پنجره هایی را می بینی که به جای باز شدن به خیابان های تکرار و دلمردگی و هذیان و هیجان و ولع و زیادی خواهی؛ این پنجره ها به سمت باغچه های کوچک لبخند و آرامش باز می شود. با همین پنجره هاست که می فهمی چرا در خانه های کاه گلی پدربزرگ ها، چای مادربزرگ، دبش ترین و لب گزترین چای دنیا بود و «یاخمای»( 2 ) آنها، لذیذترین غذایی بود که در یک دست می گرفتیم و با دست دیگر، اسب چوبی را در کوچه های خاکی هِی می کردیم و از یاخما می خوردیم.<br /> کرونا، این مهمان ناخوانده، همان مسافر نامیمونی است که حد و حصر نمی شناسد و مرزهای جغرافیایی را درهم می نوردد تا شاید داغی را بر سینه ای بنشاند و اشکی را از گوچه ی چشمی بر زمین بغلتاند. کرونا، این ناشناخته مهمان یا مهاجم، پر از درد است و داغ؛ پر از بغض های ناگفته ای که در سینه های تنگ، تل انبار شده است. ...و امروز 20 خرداد سال 1399 است که همچنان گلبوته های آمال و آرزو را در سینه ها می فشاریم تا مبادا به دست کرونا پر پر شود.<br /> از رهاوردهایش همین بس، که اگر همنشین ات شود، دو هفته ای را به درد و تلخینگی خس خس سینه و سرفه های مرگ آور مهمان می شوی و گاهی، جانت را به دست ملک الموت می سپاری تا به سفری نابرگشتنی بروی.<br /> :« انّا لله و انّا الیه راجعون». پدری به آرامش ابدی رسیده است. دیگر نه از درد شلنگی بر حلق اش به خود می پیچد و نه مجبور است تا ساعت ها و روزها بر روی شکم بخوابد تا شلنگی که از دهان به لوله هوا متصل است، امکان ‌دهد که با ریتم دستگاه ریه اکسیژن بدنش شود. همان پدری که عکس ورزشکاری اش بر دیوار خانه، ابهّت اش را چند برابر می کرد و حالا پس از ۲۰ روز ۴۰ درصد از ماهیچه‌های خود را از دست است. دیگر آرام گرفته است و تا نگران صدمه ی دهان و تارهای نباشد و از عوارض ریوی و قلبی ناراحت نشود. همان پدر خوش خنده با استیل ورزش اش که دیگر مجبور نیست تا یک شلنگ را برای رساندن غذای مایع از طریق بینی یا پوست وارد معده اش بکنند و لوله دیگری و پلاستیکی چسبان و ... <br /> آری همان پدری که تنها به خاطر یک بی احتیاطی، کرونا را رفیق خود کرد و پس از چندین روز، با اشکی بر گونه هایش، چشم از تماشای عزیزانش بست تا دیگر مجبور نباشد یک IV برای ورود مایعات و دارو وصل ‌شود و یک I Line برای نظارت بر وضعیت فشار خونش متصل. آه و صد آه که قلم و قلبم برای نوشتن قطره ای از دریای درد و رنج یک بیمار کرونایی سنگینی می کند. بگذریم...<br /> پدر به خواب ابدی فرو می رود. به خانواده خبر می دهند: « ضمن عرض تسلیت، پدرتان به علت کرونا فوت کرده است. لطفا برای تحویل گرفتن متوفی برای غسل و کفن و دفن بر اساس پروتکل های بهداشتی به فلان اتاق مراجعه کنید». می پرسند:« امکان انتقال کرونا در موقع تحویل و غسل و ... هست؟» جواب:« بله». همین؛ کسی را یارای نزدیک شدن به پدر نیست؛ همان پدری که آغوش گرم اش، امن ترین پناهگاه فرزند بود. همان پدری که خون جگرها خورد تا گل های لبخند و راحتی از گوشه ای لب های فرزند پژمرده نشود. برای وداع نیامده اند؛برای آخرین دیدار؛ برای آخرین بوسه بر پیشانی خسته پدر. <br /> <br /> هوای سنگین جاری بر آسمان دهان، بر بسیاری از شانه ها سنگینی کرده است. یاللعجب؟!!! خانواده می گویند که نیازی به حضور ما نیست؛ یا اگر می ایند، در ۲۰۰ متری نظاره گر دفن هستند. گاهی می گویند: خودتان تمام کارهایشان را انجام بدهید. ما از خانه های خود، فاتحه ای می فرستیم. بار الهی، این چه داغی است که بر جگر بشریت کشیده می شود؟ پدر در بیمارستان، در انتظار غسل و کفن و دفن است و فرزند، از پدر فراری که مبادا هیولای مرگ، این ویروس منحوس از پدر به ما سرایت کند.<br /> == کفن ودفن اموات کرونایی ==<br /> '''حجت الاسلام والمسلیمن حاج محمدعلی صادقیان آرباطان''' مدیر حوزه علمیه طالبیه تبریز است. اوسنگینی داغ و درد را حس کرده است. هنوز پروانه های خیالش در باغ خاطرات مهر و محبت در پرواز هستند. هنوز عشق در رگ های انسانیت جاریست. هنوز انسانیت نفس می کشد... باید کاری کرد؛ باید کمر همت برای خدمت به خلق بسته تر شود... فتوای رهبر معظم انقلاب، چراغ راه او می شود::«متوفیان کرونایی غسل و کفن شوند هر چند نیاز به معونه باشد ».<br /> <br /> بسم الله الرحمن الرحیم می گوید و گوشی را به دست می گیرد. شماره تلفن چند نفر را می گیرد. شماره تلفن همان هایی که سال ها دست در دست هم تسکینی بر داغ های بیشمار بودند. همان دست هایی که گاه در زلزله های هریس و ورزقان و اهر، وقتی کفن برای دختری در روستای باجاباج (3) تمام می شود، عمامه اش را از سر بر می دارد و به عنوان کفن، با دردها و داغ های بیکسی دفن می شود. یا همان دست هایی که بی ادعا، چونان حلقه های زنجیر، دست به دست هم می دهند تا در سیل آذرشهر، تکیه گاهی برای بی پناهی های قهر طبیعت باشند... آری! مدیر این دست ها را می شناسد... موبایل ها یکی پس از دیگری به صدا در می آیند: « الو... حاج آقای دهقانی، سلام علیکم. وضعیت اضطراری است. می خواهم بیماران (متوفیان ) کرونایی را غسل و کفن و دفن کنم. به یاری شما محتاجم. یاران سلیمانی، بسم الله...». سربازان عرصه ی خدمت و ارادت، از زیر قرآن های مادران و همسران رد می شوند و ساعاتی نمی گذرد که گل های امید را بر لب های جامعه ی پزشکی می کارند. جهادگران بی ادعای عرصه ی خدمت، نقد جان خویش را به دست می گیرند و در بازار عشق و عاشقی، به بهترین بهای ممکن معامله می کنند. <br /> <br /> میت های کرونایی، یکی پس از دیگری، با احترام کامل و تمام موازین شرعی، به دست مدیرانی از جنس باکری ها تغسیل می شوند و در سپیدی کفن ها پیچیده می شود و با نمازی به تعداد انگشت، اما به فراوانی اراده به دست خاک ها و خاطره ها سپرده می شوند.<br /> دوباره، گرد و خاک عمامه های خاکی با نسیم دست جهادگران بی ادعا و مدافعان خاموش گرفته می شود و عمامه های عشق و اراده، بر شانه های همچون کوه استوار آنها آرام می گیرد تا در دل شب های خاموش، محلول های ضدعفونی را در کوچه پس کوچه های این شهر دَرَندَشت، بر زیر پای عابران و گونه های دیوارها و درب ها بپاشند تا چونان خورشیدی تابناک بر سیاهی پیشامدها بتابند و همچنان بر قله های افتخار بایستند و ما به آن اقتدار، مفتخر باشیم.<br /> <br /> == جستارهای وابسته ==<br /> * [[اموات کرونایی]]<br /> * [[جهادگران سلامت]]<br /> <br /> <br /> == منابع ==<br /> نویسنده:ابراهیم قبله آرباطان<br /> https://www.farsnews.ir/azarbaijan-sharghi/news/13990406000465/<br /> <br /> [[رده:اموات کرونایی]]<br /> [[رده:تغسیل اموات کرونایی]]<br /> [[رده:طلبه]]<br /> [[رده:حوزه علمیه]]<br /> [[رده:اهالی تبریز]]<br /> [[رده:واجبات شرعی]]<br /> [[رده:آذربایجان شرقی]]<br /> [[رده: کرونا]]</div>

Tkaaraazmaa https://gheseyemaa.ir/index.php?title=%DA%A9%D8%A7%D8%B1%D8%A2%D9%81%D8%B1%DB%8C%D9%86%DB%8C_%D8%AF%D8%B1_%DB%8C%DA%A9_%D8%A7%D8%AA%D8%A7%D9%82_12_%D9%85%D8%AA%D8%B1%DB%8C&diff=6923 2021-01-03T21:19:33Z

<p>Tkaaraazmaa: </p> <hr /> <div><br /> == هنر زنان خانه دار بازویی در خدمت اقتصاد مقاومتی==<br /> هنوز هم کم نیستند زنانی که با تکیه بر داشته های خود با توان و قدرتمند چرخ اقتصادی خانواده را می چرخانند.<br /> <br /> [[پرونده:نان.jpg|بندانگشتی|کارآفرین]]<br /> <br /> خانم زهرا هما:<br /> <br /> * این خانم خانه ار برای دو خترش و جاری اش کارآفرینی کرده است. <br /> یکی از دختران هما دانشجوی حسابداری درمقطع فوق لیسانس است و دیگری لیسانس مدیریت دارد .<br /> <br /> * تمام انگورهای باغش را به شیره ای گوارا و مقوی برای مشتریان تبدیل می کند.<br /> <br /> * یکی از کارهای او باغبانی است. او گیاهان بی نظیری در گلدان پرورش می هد و می فروشد.<br /> <br /> * هر روز عطر هنر این بانوی همدانی کوچه را پر می کند و هیچ عابری توان مقاومت در برابر بوی گرده های نان تازه ای را که وی پخته است ندارد. گرده هایی که عطرش شامه همسایگان را پر می کند و بر سر هر سفره ای با خودش برکت می برد.<br /> <br /> * او از محصولات باغ خود، خیار شور، کلم شور ، ترشی بندری، ترشی آجیل ، ترشی زرد آلو و انبه ، ترشی آلبالو، ترشی خشکبار و ترشی گردو درست می کند .<br /> <br /> * مشتری های او از سبزی قورمه ی که آماده ای که ارائه می دهد تعریف می کنند.<br /> <br /> * وی علاوه بر تهیه ترشی و سبزی قورمه و گرده های داغ و تازه ، عرقیات گیاهی نیز درست می کند. اوبا دستان فعال و پرتوانش گیاهان این عرقیات را از کوه های اطراف همدان چیده و عرق آنها را می گیرد.<br /> <br /> * یکی از فعالیت های بسیار مهم و مدبرانه ی هما بخشی، کارآفرینی اش است. او نه تنها برای خودش بلکه برای دو دختر و یکی از جاری هایش هم ایجاد اشتغال کرده است و به هر کدام درآمدی مطابق با میزان کارشان می دهد. در صورتیکه سرمایه ای جز دستان هنرمند و یک اتاق 12 متری ندارد . هما همه ی این کارها را همین اتاق انجام می دهد و از درآمدش راضی است و خدا را شکر می کند.<br /> <br /> منبع:<br /> <br /> [https://www.dana.ir/news/887040.html/%DA%A9%D8%A7%D8%B1%D8%A2%D9%81%D8%B1%DB%8C%D9%86%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%DB%8C%DA%A9-%D8%A7%D8%AA%D8%A7%D9%82-12-%D9%85%D8%AA%D8%B1%DB%8C---%D8%A8%D8%A7%D9%86%D9%88%DB%8C-%D9%87%D9%85%D8%AF%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D9%86%D9%85%D9%88%D9%86%D9%87-%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%D8%B2-%D8%A7%D9%82%D8%AA%D8%AF%D8%A7%D8%B1-%D8%B2%D9%86-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86%DB%8C دانا]<br /> <br /> [[رده: اشتغال‌زایی]]<br /> [[رده: اقتصاد مقاومتی]]<br /> [[رده: جنگ اقتصادی]]<br /> [[رده: اشتغال خانگی]]<br /> [[رده: کارآفرینی]]<br /> [[رده: زنان]]<br /> [[رده: اهالی همدان]]</div>

Tkaaraazmaa https://gheseyemaa.ir/index.php?title=%DA%A9%D8%A7%D8%B1%D8%A2%D9%81%D8%B1%DB%8C%D9%86%DB%8C_%D8%AF%D8%B1_%DB%8C%DA%A9_%D8%A7%D8%AA%D8%A7%D9%82_12_%D9%85%D8%AA%D8%B1%DB%8C&diff=6922 2021-01-03T21:16:39Z

<p>Tkaaraazmaa: </p> <hr /> <div><br /> == هنر زنان خانه دار بازویی در خدمت اقتصاد مقاومتی==<br /> هنوز هم کم نیستند زنانی که با تکیه بر داشته های خود با توان و قدرتمند چرخ اقتصادی خانواده را می چرخانند.<br /> <br /> [[پرونده:نان.jpg|بندانگشتی|کارآفرین]]<br /> <br /> خانم زهرا هما:<br /> <br /> * این خانم خانه ار برای دو خترش و جاری اش کارآفرینی کرده است. <br /> یکی از دختران هما دانشجوی حسابداری درمقطع فوق لیسانس است و دیگری لیسانس مدیریت دارد .<br /> <br /> * تمام انگورهای باغش را به شیره ای گوارا و مقوی برای مشتریان تبدیل می کند.<br /> <br /> * یکی از کارهای او باغبانی است. او گیاهان بی نظیری در گلدان پرورش می هد و می فروشد.<br /> <br /> * هر روز عطر هنر این بانوی همدانی کوچه را پر می کند و هیچ عابری توان مقاومت در برابر بوی گرده های نان تازه ای را که وی پخته است ندارد. گرده هایی که عطرش شامه همسایگان را پر می کند و بر سر هر سفره ای با خودش برکت می برد.<br /> <br /> * او از محصولات باغ خود، خیار شور، کلم شور ، ترشی بندری، ترشی آجیل ، ترشی زرد آلو و انبه ، ترشی آلبالو، ترشی خشکبار و ترشی گردو درست می کند .<br /> <br /> * مشتری های او از سبزی قورمه ی که آماده ای که ارائه می دهد تعریف می کنند.<br /> <br /> * وی علاوه بر تهیه ترشی و سبزی قورمه و گرده های داغ و تازه ، عرقیات گیاهی نیز درست می کند. اوبا دستان فعال و پرتوانش گیاهان این عرقیات را از کوه های اطراف همدان چیده و عرق آنها را می گیرد.<br /> <br /> * یکی از فعالیت های بسیار مهم و مدبرانه ی هما بخشی، کارآفرینی اش است. او نه تنها برای خودش بلکه برای دو دختر و یکی از جاری هایش هم ایجاد اشتغال کرده است و به هر کدام درآمدی مطابق با میزان کارشان می دهد. در صورتیکه سرمایه ای جز دستان هنرمند و یک اتاق 12 متری ندارد . هما همه ی این کارها را همین اتاق انجام می دهد و از درآمدش راضی است و خدا را شکر می کند.<br /> <br /> منبع:<br /> <br /> [https://www.dana.ir/news/887040.html/%DA%A9%D8%A7%D8%B1%D8%A2%D9%81%D8%B1%DB%8C%D9%86%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%DB%8C%DA%A9-%D8%A7%D8%AA%D8%A7%D9%82-12-%D9%85%D8%AA%D8%B1%DB%8C---%D8%A8%D8%A7%D9%86%D9%88%DB%8C-%D9%87%D9%85%D8%AF%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D9%86%D9%85%D9%88%D9%86%D9%87-%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%D8%B2-%D8%A7%D9%82%D8%AA%D8%AF%D8%A7%D8%B1-%D8%B2%D9%86-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86%DB%8C دانا]</div>

Tkaaraazmaa https://gheseyemaa.ir/index.php?title=%DA%A9%D8%A7%D8%B1%D8%A2%D9%81%D8%B1%DB%8C%D9%86%DB%8C_%D8%AF%D8%B1_%DB%8C%DA%A9_%D8%A7%D8%AA%D8%A7%D9%82_12_%D9%85%D8%AA%D8%B1%DB%8C&diff=6921 2021-01-03T21:11:36Z

<p>Tkaaraazmaa: صفحه‌ای تازه حاوی « == هنر زنان خانه دار بازویی در خدمت اقتصاد مقاومتی== هنوز هم کم نیستند زنانی ک...» ایجاد کرد</p> <hr /> <div><br /> == هنر زنان خانه دار بازویی در خدمت اقتصاد مقاومتی==<br /> هنوز هم کم نیستند زنانی که با تکیه بر داشته های خود با توان و قدرتمند چرخ اقتصادی خانواده را می چرخانند.<br /> <br /> [[پرونده:نان.jpg|بندانگشتی|کارآفرین]]<br /> <br /> خانم زهرا هما:<br /> <br /> * این خانم خانه ار برای دو خترش و جاری اش کارآفرینی کرده است. <br /> یکی از دختران هما دانشجوی حسابداری درمقطع فوق لیسانس است و دیگری لیسانس مدیریت دارد .<br /> <br /> * تمام انگورهای باغش را به شیره ای گوارا و مقوی برای مشتریان تبدیل می کند.<br /> <br /> * یکی از کارهای او باغبانی است. او گیاهان بی نظیری در گلدان پرورش می هد و می فروشد.<br /> <br /> * هر روز عطر هنر این بانوی همدانی کوچه را پر می کند و هیچ عابری توان مقاومت در برابر بوی گرده های تازه ای را که وی پخته است ندارد. گرده هایی که عطرش شامه همسایگان را پر می کند و بر سر هر سفره ای با خودش برکت می برد.<br /> <br /> * او از محصولات باغ خود، خیار شور، کلم شور ، ترشی بندری، ترشی آجیل ، ترشی زرد آلو و انبه ، ترشی آلبالو، ترشی خشکبار و ترشی گردو درست می کند .<br /> <br /> * مشتری های او از سبزی قورمه ی که آماده ای که ارائه می دهد تعریف می کنند.</div>

Tkaaraazmaa https://gheseyemaa.ir/index.php?title=%D9%BE%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%AF%D9%87:%D9%86%D8%A7%D9%86.jpg&diff=6920 2021-01-03T20:59:12Z

<p>Tkaaraazmaa: </p> <hr /> <div>کارآفرینی</div>

Tkaaraazmaa https://gheseyemaa.ir/index.php?title=%D9%85%D9%87%D8%A7%D8%AC%D8%B1%D8%AA_%D9%85%D8%B9%DA%A9%D9%88%D8%B3%D8%8C_%D8%A8%D9%87_%D9%86%D9%81%D8%B9_%D8%A7%DB%8C%D9%86_%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%88%D8%A7%D8%AF%D9%87_%D9%87%D8%A7_%D8%A8%D9%88%D8%AF%D9%87&diff=6919 2021-01-03T20:51:03Z

<p>Tkaaraazmaa: </p> <hr /> <div>== مهاجرت معکوس، مزایا و مشکلات==<br /> آنچه در ادامه می‌خوانید خرده‌روایت‌هایی از مهاجرت معکوس است؛<br /> مزیت شهرهای کوچک و روستاها، هزینه کمتر مسکن و نیازمندیهای زندگی است.<br /> و مشکل شهرهای کوچک و روستاها، کمبود امکانات و نبود تفریح است.<br /> <br /> [[پرونده:Mohajerat.jpg|بندانگشتی|مهاجرت معکوس]]<br /> <br /> == محسن، بازگشت از تهران به روستای هندوآباد اردستان==<br /> غروب همان روز که کامیون اسباب و لوازم خانه‌شان را از تهران آورد به هندوآباد و همه اهالی ده دیدند که یک بچه شهری برای همیشه آمده تا در روستا زندگی کند، درست وسط نماز مغرب و عشاء، آنجا که امام جماعت از ثواب نماز غفیله حرف می‌زد، یکی از مردهای روستا از صف عقب دست گذاشت روی شانه‌اش و گفت: «واقعا واسه همیشه اومدی اینجا زندگی کنی؟ همه از هندوآباد می‌رن تهران یا اصفهان که کار درست و حسابی پیدا کنن، تو جمع کردی اومدی اینجا چی‌کار مرد حسابی؟»<br /> <br /> عرق سرد روی پیشانی‌اش نشست، با خودش گفت؛ «نکند واقعا تصمیم غلطی گرفته‌ام؟ و اگر نتوانم زندگی کنم و مجبور شوم برگردم، چه؟ اگر زنم برخلاف آنچه گفته دوری از تهران و خانواده را طاقت نیاورد چه؟ آن وقت با حرف این مردم که آنی مرا به حال خود رها نمی‌کنند و از وقتی آمده‌ام سرشان به زندگی من گرم است، چه کنم؟»<br /> <br /> محسن آذر امسال ۳۳ساله می‌شود. در تهران کارگر قهوه‌خانه‌ای در خیابان شوش بود؛ به قول خودش قهوه‌چی. ۵صبح زیر سماور بزرگ برنجی قهوه‌خانه را روشن و شب ساعت ۱۱هم خودش آن را خاموش می‌کرد. ۱۰سال از خروس‌خوان صبح تا آخر شب، املت و چایی و دیزی دست مشتری داده، قلیان برایشان چاق کرده و زغالش را عوض کرده. آخر ماه هم با انعام و گوشه‌چشم مشتری‌ها و اضافه‌کاری به جای آشپز و ظرف‌شوی، ۲میلیون و ۳۰۰هزار تومان حقوق می‌گرفته: «اینکه محیط کارم را دوست نداشتم و به‌خاطر دائم سر پا بودن، زانودرد گرفتم به کنار، حقوقم کفاف زندگی‌ام رو نمی‌داد. دستم همیشه جلوی این و آن دراز بود. اجاره خونه‌ام رو همیشه وسط برج می‌دادم و ماهی نبود که غرولند و تهدید صاحبخونه‌ها رو نشنوم. تو این ۸سالی که ازدواج کردیم، متراژ خونه‌هایی که اجاره کردیم، هر بار آب رفت، از ۷۰متر شروع شد و به ۴۰متر رسید. بی‌تعارف حال و روز زندگیم خوب نبود و بی‌پولی آتش شده بود وسط زندگیمون و چندبار ما رو تا مرز طلاق برد.»<br /> <br /> محسن با این حال کج‌دار و مریز کار می‌کرده تا اول اسفند ۱۳۹۸که ستاد ملی مبارزه با کرونا، آب پاکی را ریخت روی دست قهوه‌خانه‌دارها و رستوران‌دارها و تعطیلی مشاغل آنها را تصویب کرد. محسن و همکارانش بیکار شدند. او چند روز بعد دست زن و دخترش را گرفت و برای استراحت و فرار از کرونا راهی روستای پدری‌اش یعنی هندوآباد شد؛ روستایی از توابع اردستان در دل کویر مرکزی که تا تهران ۳۵۸کیلومتر فاصله دارد و در تقسیمات استانی جزو استان اصفهان محسوب می‌شود.<br /> <br /> تا اواسط فروردین فقط گشت‌وگذار و استراحت بود، اما پدرش وقتی می‌بیند که کرونا رفتنی نیست و قهوه‌خانه‌ها هم یک روز در میان تعطیل است، پا پی‌اش می‌شود که همان‌جا برود سر کار: « قبل از ماجرای کرونا هم پدرم در کارخانه‌های اطراف اردستان برایم کار پیدا می‌کرد و دائم در گوشم می‌خوند که بیا اینجا کار کن و طبقه بالای خونه خودم بشین که الکی ماهی یک و نیم میلیون تومان اجاره ندی. می‌گفت اینجا هزینه زندگی کمتره، ولی من زیر بار نمی‌رفتم. کی آخه تهران رو ول می‌کنه میاد ته یک دهات زندگی کنه؟ اما این بار از سر اجبار راضی شدم و در یک کارخانه قابلمه‌سازی کارم رو شروع کردم. تمام فکرم این بود که بعد از یکی، دوماه که کرونا تموم شد، برگردم، اما به مرور تصمیمم عوض شد؛ چون دیدم زندگیم کمی بهتر شده.»<br /> <br /> برای افسانه، همسر محسن که متولد و بزرگ شده تهران است، تصمیم‌ به مهاجرت به‌مراتب سخت‌تر بوده است؛ از یک طرف شغل کم‌درآمد شوهرش و هزینه‌های سرسام‌آور زندگی و از طرف دیگر خانه بدون اجاره و پیدا کردن یک شغل خانگی او را سر دوراهی قرار داده بود: «اگر می‌ماندیم باید باز هم یک محله پایین‌تر می‌رفتیم. هر روز سر پول یک کیلو گوشت و یک دست لباس برای بچه و... دعوا داشتیم. اگر هم برای همیشه جمع می‌کردیم و از تهران خارج می‌شدیم، با دلتنگی و دوری از خانواده و سختی زندگی در روستا چه می‌کردم؟ من اصلا موافق نبودم، اما وقتی ۶‌ماه گذشت و دیدم شوهرم بیمه شده و حقوقش بهتره و از آن طرف، وقت بیشتری را با ما سپری می‌کنه، دلم گرم شد. تونستم شغلی هم برای خودم دست و پا کنم و درآمد داشته باشم که بیشتر بهم انگیزه داد.»<br /> <br /> افسانه حالا ۳ماهی می‌شود که از طریق صفحه اینستاگرامی‌اش، سفارش سبزی قورمه، بادمجان، پیاز و سیر سرخ کرده می‌گیرد و می‌رود از سر زمین کشاورزی در اردستان به قیمت ارزان مواد اولیه‌شان را می‌خرد و بعد از تهیه و بسته‌بندی، برای مشتری ارسال می‌کند؛ مشتری‌هایی در تهران و البرز: «مثلاً الان اینجا فصل به و انار هست. مربای به و رب انار هم درست می‌کنم و می‌فروشم یا کمی قبل‌تر انجیر، توت خشک، بادام، نعنا و شوید خشک از پیرزن‌های روستایی می‌خریدم و با چنددرصد سود در صفحه اینستاگرامم می‌فروختم. درآمدم بد نیست؛ حدود یک‌ونیم تا ۲میلیون سود برام داره. این‌رو هم بگم که قطعا اگر اینجا اینترنت نداشت، من خیلی دوام نمی‌آوردم. یک جورهایی هم ارتباطم را با دوستان و فامیلم حفظ کرده‌ام و هم یک شغل تمام‌وقت برای خودم دست و پا کرده‌ام که بد نیست.»<br /> <br /> == وحید و ریحانه مهاجرت از قم به شهر کوچک سرکان در استان همدان==<br /> <br /> در ۱۱سال زندگی مشترکشان، ۲بار مهاجرت کرده‌اند؛ یک‌بار از تهران به قم و بار دیگر از قم به سرکان در همدان. بار اول که بار و بنه زندگی را جمع کردند به سمت قم، ۱۲میلیون به صاحب مغازه بدهکار بودند. ۲سال بعد، وقتی از قم به سرکان می‌رفتند، ۵میلیون قسط عقب‌افتاده بانکی داشتند. در تهران، در یکی از کوچه‌های ۲۰متری سوم افسریه لبنیات می‌فروختند.<br /> <br /> سال ۹۶بعد از مهاجرت به قم، وحید در یک شرکت پیمانکاری وابسته به شهرداری مشغول به‌کار شد تا فروردین سال ۹۸که به بهانه تعدیل نیرو، عذرش را خواستند: «تا بهمن ۹۸با خرج کردن پس‌انداز و فروختن طلا و کار کردن روی ماشین دیگران، زندگی رو یک جور می‌گذروندیم، اما دی ۹۸اوضاع خیلی بد شد و کفگیرمون بدجور ته دیگ خورد. قرار شد به‌عنوان یک فروشنده در مغازه‌ای اطراف حرم کار کنم که کرونا آمد و کار و کاسبی را در قم حسابی کساد کرد.»<br /> <br /> آمار مرگ‌ومیر که بالا گرفت، ریحانه، همسر وحید پیشنهاد کرد به‌طور موقت بروند سرکان پیش خواهرش تا حداقل جانشان در امان بماند؛ رفتن همانا و مهاجرت دوباره به سرکان همانا. خواهر ریحانه همان روزهای اول پیشنهاد کرد نانوایی قدیمی سرکان را که ۴سال پیش تعطیل شده و اهالی را برای تهیه نان به سختی انداخته بود، اجاره و تنورش را روشن کنند. وحید و ریحانه هم به ناچار قبول می‌کنند: «خواهرزنم نانوایی کرده و این کار را بلد بود. کنار دستش نگاه کردیم و یاد گرفتیم. ۲‌ماه بعد من شاطر شدم و ریحانه خمیر چونه می‌کرد. حالا روزی ۲بار یکی صبح و یکی غروب نون می‌پزیم و می‌دیم دست مردم.»<br /> <br /> اوایل مشتری‌هایشان محدود بود و بیشتر پیرمرد و پیرزن‌هایی بودند که پای رفتن تا نانوایی‌های دیگر را نداشتند، اما رفته‌رفته اهالی، کیفیت خوب نان را که دیدند، مشتری شدند. حالا حتی از روستاهای اطراف برای خریدن نان به سرکان می‌آیند: «اوایل خواهرزنم صبح به صبح می‌رفت دم در خانه پیرزن و پیرمردهای سرکان و می‌گفت چندتا نون می‌خواهند. بعد از پخت، خودم با موتور می‌بردم دم در خانه‌هایشان و تحویل می‌دادم. روزهای اول بیشتر از ۵۰قرص نون نمی‌فروختیم، اما حالا روزی ۴۰۰تا ۶۰۰تا خمیر چونه می‌کنیم و مشتری‌های مسافر هم داریم.»<br /> <br /> <br /> == زعیم، مهاجرت از اردبیل به گنبد شاهی روستایش در شهرستان زابل==<br /> <br /> این سال‌های فراق و مهاجرت پشت مهاجرت بر او آسان نگذشته؛ شب‌ها در رویاهایش به روستایشان، گنبدشاهی در زابل برگشته، هوتک پشت خانه‌های سبحان، قیوم، ناجی، ننه رشید، ننه خدیجه و پسر حمدلله را تبدیل به استخر ایمن با حصار نرده‌ای زیبا کرده که بچه‌ای در آن نیفتد، بعد آب لوله‌کشی شرب را تا آشپزخانه همه خانه‌های روستا کشیده. در میانه رویا، دیوار کاهگلی مدرسه الدوخی را ریخته پایین و جایش مدرسه ۵کلاسه ساخته با حیاطی بزرگ که چمن مصنوعی دارد و بچه‌ها با تاب و سرسره وسط حیاط بازی می‌کنند.<br /> <br /> اما فعلا او در اردبیل است، وسط کارخانه‌ای بزرگ که صدای بلند ماشین‌آلات هم نتوانسته جلوی واگویه رویاهایش را بگیرد: «چاره‌ای جز فاصله گرفتن و مهاجرت نمانده بود. برگشتن بدون پشتوانه به زابل، یعنی امتداد یک خط اشتباه. من وقتی به زابل برمی‌گردم که مطمئن باشم می‌توانم قدمی ولو کوچک برای آن بردارم و این قدم سواد زیاد می‌خواهد و پول. همه ما آنجا به‌معنای واقعی کلمه محرومیم. بی‌سوادی و بی‌پولی ما را در رنج بی‌نهایت قرار داده. باید بتوانیم یک جایی این سد را بشکنیم؛ سدی که بیرون از استان برای ما ساخته‌اند و باید آن را از تهران شکست.»<br /> <br /> زعیم، حرف‌های زیادی برای گفتن دارد. می‌گوید مردم سیستان و بلوچستان صدایشان در دولت‌ها و پایتخت شنیده نمی‌شود، مسافت دور باعث شده کسی آنها را نبیند. عصبانی است از اینکه سهم استانشان از توسعه فقط شعار و سخنرانی است؛ به همین دلیل است که مهاجرت کرده تا او را به‌عنوان یک نماد ببینند و حرف‌هایش را بشنوند: «من در رشته مهندسی صنایع دانشگاه امیرکبیر درس خواندم، فوق‌لیسانسم را هم آنجا گرفتم و بعد برای کار در یک شرکت مواد غذایی کوچک و نوپا به آستارا رفتم. ۴سال آنجا کار کردم و بخشی از درآمدم را فرستادم زابل تا ۲خواهر و دخترخاله‌ام درس بخوانند و دانشگاه قبول شوند که همین هم شد و هر سه آنها در تهران و زاهدان دانشجو شدند. اصلا هدفم از کار کردن همین بود که بتوانم زمینه پیشرفت زنانی که می‌دیدم به‌خاطر بی‌پولی و فقر فرهنگی از تحصیل بازمانده‌اند را فراهم کنم.»<br /> <br /> زعیم بعد از آستارا، به شرکت موادغذایی بزرگ‌تری در اردبیل می‌رود و به‌عنوان مدیرداخلی کارخانه مشغول به‌کار می‌شود. او نسبت به این مهاجرت‌های پیوسته حس دوگانه‌ای دارد: «تصورم این نبود که از شهر و زادگاهم آنقدر دور بمانم، از این جهت ویرانم‌، اما وقتی به این فکر می‌کنم که می‌توانم هر سال کمک مالی به زادگاهم کنم، کمی آرام می‌گیرم. من اگر از زابل بیرون نمی‌آمدم، درنهایت یک دستفروش یا در بهترین حالت کارمند عادی یک اداره بودم، اما حالا ماجرا تغییر کرده و هرچند با سختی زیاد، اما رو به پیشرفتم.»<br /> <br /> از ویژگی‌های جالب زعیم این است که اگرچه از دل محرومیت آمده، اما مقهور تهران و امکاناتش نشده: «من وقتی دانشگاه قبول شدم، برای نخستین‌بار پایم را از زابل بیرون می‌گذاشتم؛ حتی به زاهدان هم نرفته بودم. تصور کنید یک جوان ۱۸ساله از وسط آن فضا به تهران بیاید. همان ترم اول استادم که خودش لر بختیاری بود و از استان فارس آمده بود تهران، به من گفت مراقب باش تهران پاگیرت نکند. پیشرفت خودت را در شهر دیگری جز اینجا تعریف کن. تهران یک جذاب تو خالی است و این شد که برای کار به آستارا رفتم.»<br /> <br /> زعیم می‌داند که مدرسه‌ای که ۴ماه پیش در گنبد شاهی کلنگش را زده، شروع واقعی شدن یک رویاست؛ مدرسه‌ای با دیوارهای آبی و حیاط سبز و تاب و سرسره‌ای که دختران و پسران کوچک روی آن سوارند و صدای خنده‌شان گنبد شاهی را پر از شادی می‌کند.<br /> <br /> == فتانه و جواد، مهاجرت از تهران به کلاردشت ==<br /> ۵۸سال زندگی در تهران که حاصلش ۴فرزند و یک آرایشگاه کوچک و خوشنام در جنوب‌شرق تهران بود، را مرداد سال ۹۸می‌گذارد و برای همیشه از تهران می‌رود؛ مهاجرتی که می‌گوید به‌خاطر فشار اقتصادی زیر بار آن رفته و حالا مجبور است دور از فرزندان، عروس و داماد و نوه‌هایش زندگی کند: «بی‌تعارف و خلاصه بگم که کم آوردیم. ۳میلیون تومن صاحب سالن گذاشت رو اجاره و از اون طرف صاحبخونه که این همه سال باهامون راه اومده بود، گفت یا ۱۰۰میلیون بذار رو پول پیشت یا معادلش اجاره بده. از کجا می‌آوردیم؟ شوهرم که بازنشسته ‌است و تکلیفش با ماهی ۳میلیون حقوق معلوم. درآمد سالن هم کفاف نمی‌داد، مشتری‌های رنگ، مش و هایلایت یا شینیون و آرایش برای عروسی که عمده سود و درآمد ما آرایشگرها از اونجاست، در اون منطقه کم شده بود و فقط برای اصلاح و ابرو و کوتاهی مو می‌اومدن که خوب سود ما توی این خدمات ناچیزه. وقتی دیدم از پس هزینه‌های خود سالن برنمیام، تصمیم گرفتم جمع کنم و برای همیشه از تهران برم.»<br /> <br /> فتانه کلاردشت را انتخاب می‌کند؛ چون برادری دارد که یک سال و نیم قبل از او به آنجا مهاجرت کرده و خوب و بد زندگی در آن منطقه دقیق دستش آمده و می‌توانسته به او و همسرش کمک کند: «گفتم حالا که از تهران می‌رم، حداقل جایی رو انتخاب کنم که کس و کاری اونجا داشته باشم و از اون طرف اینقدر جمعیت داشته باشه که آرایشگاهم رو اونجا دوباره راه بندازم. این شد که ساکن یه واحد آپارتمان در کردمحل شدم و یک سالن ۳۰متری در کلاردشت اجاره کردم.»<br /> <br /> کسب و کار فتانه در شهر جدید با گذشت یک سال هنوز پا نگرفته و روزی ۵ ،۶مشتری بیشتر ندارد. تبلیغات گسترده را شروع کرده بود که سر و کله کرونا پیدا شد: «من دوباره از صفر شروع کردم. فکر کنید؛ اون همه مشتری که در تهران سال‌های سال با تلاش و احترام تونسته بودم رضایت و اعتمادشون رو جلب کنم، گذاشتم و اومدم اینجا. کار در شهر جدید خیلی سخته، اهالی هنوز گارد شدید دارن که یکی از تهران آمده و می‌خواهد کاسبی‌شان را خراب کنه. مغازه‌دار فکر می‌کنه چون از شهر اومدی پس وضع مالی ات خوبه و می‌تونی بیشتر اجاره بدی، خانواده‌ها اجازه نمیدن همسر یا دخترشان برای کار بیان پیشت و هزار و یک مشکل دیگه، اما چه میشه کرد؟<br /> <br /> فتانه این روزها وقتی قیمت مسکن و اجاره خانه در تهران را می‌بیند، از کاری که کرده پشیمان نیست؛ گرچه از دوری فرزندان و نوه‌هایش هم دلگیر است.<br /> <br /> منبع:<br /> [https://www.hamshahrionline.ir/news/561799/%D9%85%D9%87%D8%A7%D8%AC%D8%B1%D8%AA-%D9%85%D8%B9%DA%A9%D9%88%D8%B3-%D8%AF%D8%B1-%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86%D9%87-%DA%A9%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%A7-%D8%B1%D9%88%D8%A7%DB%8C%D8%AA-%D8%A2%D8%AF%D9%85-%D9%87%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D9%85%D8%AC%D8%A8%D9%88%D8%B1-%D8%A8%D9%87-%DA%A9%D9%88%DA%86 همشهری]<br /> <br /> [[رده: کرونا]]<br /> [[رده: اقتصاد مقاومتی]]<br /> [[رده: اشتغال‌زایی]]<br /> [[رده: جنگ اقتصادی]]<br /> [[رده: کرونا]]<br /> [[رده: اقتصاد مقاومتی]]<br /> [[رده: اشتغال‌زایی]]<br /> [[رده: روستا]]</div>

Tkaaraazmaa https://gheseyemaa.ir/index.php?title=%D9%85%D9%87%D8%A7%D8%AC%D8%B1%D8%AA_%D9%85%D8%B9%DA%A9%D9%88%D8%B3%D8%8C_%D8%A8%D9%87_%D9%86%D9%81%D8%B9_%D8%A7%DB%8C%D9%86_%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%88%D8%A7%D8%AF%D9%87_%D9%87%D8%A7_%D8%A8%D9%88%D8%AF%D9%87&diff=6918 2021-01-03T20:50:16Z

<p>Tkaaraazmaa: </p> <hr /> <div>[[پرونده:Mohajerat.jpg|بندانگشتی|مهاجرت معکوس]]<br /> <br /> == مهاجرت معکوس، مزایا و معایب ==<br /> آنچه در ادامه می‌خوانید خرده‌روایت‌هایی از مهاجرت معکوس است؛<br /> مزیت شهرهای کوچک و روستاها، هزینه کمتر مسکن و نیازمندیهای زندگی است.<br /> و مشکل شهرهای کوچک و روستاها، کمبود امکانات و نبود تفریح است.<br /> <br /> == محسن، بازگشت از تهران به روستای هندوآباد اردستان==<br /> غروب همان روز که کامیون اسباب و لوازم خانه‌شان را از تهران آورد به هندوآباد و همه اهالی ده دیدند که یک بچه شهری برای همیشه آمده تا در روستا زندگی کند، درست وسط نماز مغرب و عشاء، آنجا که امام جماعت از ثواب نماز غفیله حرف می‌زد، یکی از مردهای روستا از صف عقب دست گذاشت روی شانه‌اش و گفت: «واقعا واسه همیشه اومدی اینجا زندگی کنی؟ همه از هندوآباد می‌رن تهران یا اصفهان که کار درست و حسابی پیدا کنن، تو جمع کردی اومدی اینجا چی‌کار مرد حسابی؟»<br /> <br /> عرق سرد روی پیشانی‌اش نشست، با خودش گفت؛ «نکند واقعا تصمیم غلطی گرفته‌ام؟ و اگر نتوانم زندگی کنم و مجبور شوم برگردم، چه؟ اگر زنم برخلاف آنچه گفته دوری از تهران و خانواده را طاقت نیاورد چه؟ آن وقت با حرف این مردم که آنی مرا به حال خود رها نمی‌کنند و از وقتی آمده‌ام سرشان به زندگی من گرم است، چه کنم؟»<br /> <br /> محسن آذر امسال ۳۳ساله می‌شود. در تهران کارگر قهوه‌خانه‌ای در خیابان شوش بود؛ به قول خودش قهوه‌چی. ۵صبح زیر سماور بزرگ برنجی قهوه‌خانه را روشن و شب ساعت ۱۱هم خودش آن را خاموش می‌کرد. ۱۰سال از خروس‌خوان صبح تا آخر شب، املت و چایی و دیزی دست مشتری داده، قلیان برایشان چاق کرده و زغالش را عوض کرده. آخر ماه هم با انعام و گوشه‌چشم مشتری‌ها و اضافه‌کاری به جای آشپز و ظرف‌شوی، ۲میلیون و ۳۰۰هزار تومان حقوق می‌گرفته: «اینکه محیط کارم را دوست نداشتم و به‌خاطر دائم سر پا بودن، زانودرد گرفتم به کنار، حقوقم کفاف زندگی‌ام رو نمی‌داد. دستم همیشه جلوی این و آن دراز بود. اجاره خونه‌ام رو همیشه وسط برج می‌دادم و ماهی نبود که غرولند و تهدید صاحبخونه‌ها رو نشنوم. تو این ۸سالی که ازدواج کردیم، متراژ خونه‌هایی که اجاره کردیم، هر بار آب رفت، از ۷۰متر شروع شد و به ۴۰متر رسید. بی‌تعارف حال و روز زندگیم خوب نبود و بی‌پولی آتش شده بود وسط زندگیمون و چندبار ما رو تا مرز طلاق برد.»<br /> <br /> محسن با این حال کج‌دار و مریز کار می‌کرده تا اول اسفند ۱۳۹۸که ستاد ملی مبارزه با کرونا، آب پاکی را ریخت روی دست قهوه‌خانه‌دارها و رستوران‌دارها و تعطیلی مشاغل آنها را تصویب کرد. محسن و همکارانش بیکار شدند. او چند روز بعد دست زن و دخترش را گرفت و برای استراحت و فرار از کرونا راهی روستای پدری‌اش یعنی هندوآباد شد؛ روستایی از توابع اردستان در دل کویر مرکزی که تا تهران ۳۵۸کیلومتر فاصله دارد و در تقسیمات استانی جزو استان اصفهان محسوب می‌شود.<br /> <br /> تا اواسط فروردین فقط گشت‌وگذار و استراحت بود، اما پدرش وقتی می‌بیند که کرونا رفتنی نیست و قهوه‌خانه‌ها هم یک روز در میان تعطیل است، پا پی‌اش می‌شود که همان‌جا برود سر کار: « قبل از ماجرای کرونا هم پدرم در کارخانه‌های اطراف اردستان برایم کار پیدا می‌کرد و دائم در گوشم می‌خوند که بیا اینجا کار کن و طبقه بالای خونه خودم بشین که الکی ماهی یک و نیم میلیون تومان اجاره ندی. می‌گفت اینجا هزینه زندگی کمتره، ولی من زیر بار نمی‌رفتم. کی آخه تهران رو ول می‌کنه میاد ته یک دهات زندگی کنه؟ اما این بار از سر اجبار راضی شدم و در یک کارخانه قابلمه‌سازی کارم رو شروع کردم. تمام فکرم این بود که بعد از یکی، دوماه که کرونا تموم شد، برگردم، اما به مرور تصمیمم عوض شد؛ چون دیدم زندگیم کمی بهتر شده.»<br /> <br /> برای افسانه، همسر محسن که متولد و بزرگ شده تهران است، تصمیم‌ به مهاجرت به‌مراتب سخت‌تر بوده است؛ از یک طرف شغل کم‌درآمد شوهرش و هزینه‌های سرسام‌آور زندگی و از طرف دیگر خانه بدون اجاره و پیدا کردن یک شغل خانگی او را سر دوراهی قرار داده بود: «اگر می‌ماندیم باید باز هم یک محله پایین‌تر می‌رفتیم. هر روز سر پول یک کیلو گوشت و یک دست لباس برای بچه و... دعوا داشتیم. اگر هم برای همیشه جمع می‌کردیم و از تهران خارج می‌شدیم، با دلتنگی و دوری از خانواده و سختی زندگی در روستا چه می‌کردم؟ من اصلا موافق نبودم، اما وقتی ۶‌ماه گذشت و دیدم شوهرم بیمه شده و حقوقش بهتره و از آن طرف، وقت بیشتری را با ما سپری می‌کنه، دلم گرم شد. تونستم شغلی هم برای خودم دست و پا کنم و درآمد داشته باشم که بیشتر بهم انگیزه داد.»<br /> <br /> افسانه حالا ۳ماهی می‌شود که از طریق صفحه اینستاگرامی‌اش، سفارش سبزی قورمه، بادمجان، پیاز و سیر سرخ کرده می‌گیرد و می‌رود از سر زمین کشاورزی در اردستان به قیمت ارزان مواد اولیه‌شان را می‌خرد و بعد از تهیه و بسته‌بندی، برای مشتری ارسال می‌کند؛ مشتری‌هایی در تهران و البرز: «مثلاً الان اینجا فصل به و انار هست. مربای به و رب انار هم درست می‌کنم و می‌فروشم یا کمی قبل‌تر انجیر، توت خشک، بادام، نعنا و شوید خشک از پیرزن‌های روستایی می‌خریدم و با چنددرصد سود در صفحه اینستاگرامم می‌فروختم. درآمدم بد نیست؛ حدود یک‌ونیم تا ۲میلیون سود برام داره. این‌رو هم بگم که قطعا اگر اینجا اینترنت نداشت، من خیلی دوام نمی‌آوردم. یک جورهایی هم ارتباطم را با دوستان و فامیلم حفظ کرده‌ام و هم یک شغل تمام‌وقت برای خودم دست و پا کرده‌ام که بد نیست.»<br /> <br /> == وحید و ریحانه مهاجرت از قم به شهر کوچک سرکان در استان همدان==<br /> <br /> در ۱۱سال زندگی مشترکشان، ۲بار مهاجرت کرده‌اند؛ یک‌بار از تهران به قم و بار دیگر از قم به سرکان در همدان. بار اول که بار و بنه زندگی را جمع کردند به سمت قم، ۱۲میلیون به صاحب مغازه بدهکار بودند. ۲سال بعد، وقتی از قم به سرکان می‌رفتند، ۵میلیون قسط عقب‌افتاده بانکی داشتند. در تهران، در یکی از کوچه‌های ۲۰متری سوم افسریه لبنیات می‌فروختند.<br /> <br /> سال ۹۶بعد از مهاجرت به قم، وحید در یک شرکت پیمانکاری وابسته به شهرداری مشغول به‌کار شد تا فروردین سال ۹۸که به بهانه تعدیل نیرو، عذرش را خواستند: «تا بهمن ۹۸با خرج کردن پس‌انداز و فروختن طلا و کار کردن روی ماشین دیگران، زندگی رو یک جور می‌گذروندیم، اما دی ۹۸اوضاع خیلی بد شد و کفگیرمون بدجور ته دیگ خورد. قرار شد به‌عنوان یک فروشنده در مغازه‌ای اطراف حرم کار کنم که کرونا آمد و کار و کاسبی را در قم حسابی کساد کرد.»<br /> <br /> آمار مرگ‌ومیر که بالا گرفت، ریحانه، همسر وحید پیشنهاد کرد به‌طور موقت بروند سرکان پیش خواهرش تا حداقل جانشان در امان بماند؛ رفتن همانا و مهاجرت دوباره به سرکان همانا. خواهر ریحانه همان روزهای اول پیشنهاد کرد نانوایی قدیمی سرکان را که ۴سال پیش تعطیل شده و اهالی را برای تهیه نان به سختی انداخته بود، اجاره و تنورش را روشن کنند. وحید و ریحانه هم به ناچار قبول می‌کنند: «خواهرزنم نانوایی کرده و این کار را بلد بود. کنار دستش نگاه کردیم و یاد گرفتیم. ۲‌ماه بعد من شاطر شدم و ریحانه خمیر چونه می‌کرد. حالا روزی ۲بار یکی صبح و یکی غروب نون می‌پزیم و می‌دیم دست مردم.»<br /> <br /> اوایل مشتری‌هایشان محدود بود و بیشتر پیرمرد و پیرزن‌هایی بودند که پای رفتن تا نانوایی‌های دیگر را نداشتند، اما رفته‌رفته اهالی، کیفیت خوب نان را که دیدند، مشتری شدند. حالا حتی از روستاهای اطراف برای خریدن نان به سرکان می‌آیند: «اوایل خواهرزنم صبح به صبح می‌رفت دم در خانه پیرزن و پیرمردهای سرکان و می‌گفت چندتا نون می‌خواهند. بعد از پخت، خودم با موتور می‌بردم دم در خانه‌هایشان و تحویل می‌دادم. روزهای اول بیشتر از ۵۰قرص نون نمی‌فروختیم، اما حالا روزی ۴۰۰تا ۶۰۰تا خمیر چونه می‌کنیم و مشتری‌های مسافر هم داریم.»<br /> <br /> <br /> == زعیم، مهاجرت از اردبیل به گنبد شاهی روستایش در شهرستان زابل==<br /> <br /> این سال‌های فراق و مهاجرت پشت مهاجرت بر او آسان نگذشته؛ شب‌ها در رویاهایش به روستایشان، گنبدشاهی در زابل برگشته، هوتک پشت خانه‌های سبحان، قیوم، ناجی، ننه رشید، ننه خدیجه و پسر حمدلله را تبدیل به استخر ایمن با حصار نرده‌ای زیبا کرده که بچه‌ای در آن نیفتد، بعد آب لوله‌کشی شرب را تا آشپزخانه همه خانه‌های روستا کشیده. در میانه رویا، دیوار کاهگلی مدرسه الدوخی را ریخته پایین و جایش مدرسه ۵کلاسه ساخته با حیاطی بزرگ که چمن مصنوعی دارد و بچه‌ها با تاب و سرسره وسط حیاط بازی می‌کنند.<br /> <br /> اما فعلا او در اردبیل است، وسط کارخانه‌ای بزرگ که صدای بلند ماشین‌آلات هم نتوانسته جلوی واگویه رویاهایش را بگیرد: «چاره‌ای جز فاصله گرفتن و مهاجرت نمانده بود. برگشتن بدون پشتوانه به زابل، یعنی امتداد یک خط اشتباه. من وقتی به زابل برمی‌گردم که مطمئن باشم می‌توانم قدمی ولو کوچک برای آن بردارم و این قدم سواد زیاد می‌خواهد و پول. همه ما آنجا به‌معنای واقعی کلمه محرومیم. بی‌سوادی و بی‌پولی ما را در رنج بی‌نهایت قرار داده. باید بتوانیم یک جایی این سد را بشکنیم؛ سدی که بیرون از استان برای ما ساخته‌اند و باید آن را از تهران شکست.»<br /> <br /> زعیم، حرف‌های زیادی برای گفتن دارد. می‌گوید مردم سیستان و بلوچستان صدایشان در دولت‌ها و پایتخت شنیده نمی‌شود، مسافت دور باعث شده کسی آنها را نبیند. عصبانی است از اینکه سهم استانشان از توسعه فقط شعار و سخنرانی است؛ به همین دلیل است که مهاجرت کرده تا او را به‌عنوان یک نماد ببینند و حرف‌هایش را بشنوند: «من در رشته مهندسی صنایع دانشگاه امیرکبیر درس خواندم، فوق‌لیسانسم را هم آنجا گرفتم و بعد برای کار در یک شرکت مواد غذایی کوچک و نوپا به آستارا رفتم. ۴سال آنجا کار کردم و بخشی از درآمدم را فرستادم زابل تا ۲خواهر و دخترخاله‌ام درس بخوانند و دانشگاه قبول شوند که همین هم شد و هر سه آنها در تهران و زاهدان دانشجو شدند. اصلا هدفم از کار کردن همین بود که بتوانم زمینه پیشرفت زنانی که می‌دیدم به‌خاطر بی‌پولی و فقر فرهنگی از تحصیل بازمانده‌اند را فراهم کنم.»<br /> <br /> زعیم بعد از آستارا، به شرکت موادغذایی بزرگ‌تری در اردبیل می‌رود و به‌عنوان مدیرداخلی کارخانه مشغول به‌کار می‌شود. او نسبت به این مهاجرت‌های پیوسته حس دوگانه‌ای دارد: «تصورم این نبود که از شهر و زادگاهم آنقدر دور بمانم، از این جهت ویرانم‌، اما وقتی به این فکر می‌کنم که می‌توانم هر سال کمک مالی به زادگاهم کنم، کمی آرام می‌گیرم. من اگر از زابل بیرون نمی‌آمدم، درنهایت یک دستفروش یا در بهترین حالت کارمند عادی یک اداره بودم، اما حالا ماجرا تغییر کرده و هرچند با سختی زیاد، اما رو به پیشرفتم.»<br /> <br /> از ویژگی‌های جالب زعیم این است که اگرچه از دل محرومیت آمده، اما مقهور تهران و امکاناتش نشده: «من وقتی دانشگاه قبول شدم، برای نخستین‌بار پایم را از زابل بیرون می‌گذاشتم؛ حتی به زاهدان هم نرفته بودم. تصور کنید یک جوان ۱۸ساله از وسط آن فضا به تهران بیاید. همان ترم اول استادم که خودش لر بختیاری بود و از استان فارس آمده بود تهران، به من گفت مراقب باش تهران پاگیرت نکند. پیشرفت خودت را در شهر دیگری جز اینجا تعریف کن. تهران یک جذاب تو خالی است و این شد که برای کار به آستارا رفتم.»<br /> <br /> زعیم می‌داند که مدرسه‌ای که ۴ماه پیش در گنبد شاهی کلنگش را زده، شروع واقعی شدن یک رویاست؛ مدرسه‌ای با دیوارهای آبی و حیاط سبز و تاب و سرسره‌ای که دختران و پسران کوچک روی آن سوارند و صدای خنده‌شان گنبد شاهی را پر از شادی می‌کند.<br /> <br /> == فتانه و جواد، مهاجرت از تهران به کلاردشت ==<br /> ۵۸سال زندگی در تهران که حاصلش ۴فرزند و یک آرایشگاه کوچک و خوشنام در جنوب‌شرق تهران بود، را مرداد سال ۹۸می‌گذارد و برای همیشه از تهران می‌رود؛ مهاجرتی که می‌گوید به‌خاطر فشار اقتصادی زیر بار آن رفته و حالا مجبور است دور از فرزندان، عروس و داماد و نوه‌هایش زندگی کند: «بی‌تعارف و خلاصه بگم که کم آوردیم. ۳میلیون تومن صاحب سالن گذاشت رو اجاره و از اون طرف صاحبخونه که این همه سال باهامون راه اومده بود، گفت یا ۱۰۰میلیون بذار رو پول پیشت یا معادلش اجاره بده. از کجا می‌آوردیم؟ شوهرم که بازنشسته ‌است و تکلیفش با ماهی ۳میلیون حقوق معلوم. درآمد سالن هم کفاف نمی‌داد، مشتری‌های رنگ، مش و هایلایت یا شینیون و آرایش برای عروسی که عمده سود و درآمد ما آرایشگرها از اونجاست، در اون منطقه کم شده بود و فقط برای اصلاح و ابرو و کوتاهی مو می‌اومدن که خوب سود ما توی این خدمات ناچیزه. وقتی دیدم از پس هزینه‌های خود سالن برنمیام، تصمیم گرفتم جمع کنم و برای همیشه از تهران برم.»<br /> <br /> فتانه کلاردشت را انتخاب می‌کند؛ چون برادری دارد که یک سال و نیم قبل از او به آنجا مهاجرت کرده و خوب و بد زندگی در آن منطقه دقیق دستش آمده و می‌توانسته به او و همسرش کمک کند: «گفتم حالا که از تهران می‌رم، حداقل جایی رو انتخاب کنم که کس و کاری اونجا داشته باشم و از اون طرف اینقدر جمعیت داشته باشه که آرایشگاهم رو اونجا دوباره راه بندازم. این شد که ساکن یه واحد آپارتمان در کردمحل شدم و یک سالن ۳۰متری در کلاردشت اجاره کردم.»<br /> <br /> کسب و کار فتانه در شهر جدید با گذشت یک سال هنوز پا نگرفته و روزی ۵ ،۶مشتری بیشتر ندارد. تبلیغات گسترده را شروع کرده بود که سر و کله کرونا پیدا شد: «من دوباره از صفر شروع کردم. فکر کنید؛ اون همه مشتری که در تهران سال‌های سال با تلاش و احترام تونسته بودم رضایت و اعتمادشون رو جلب کنم، گذاشتم و اومدم اینجا. کار در شهر جدید خیلی سخته، اهالی هنوز گارد شدید دارن که یکی از تهران آمده و می‌خواهد کاسبی‌شان را خراب کنه. مغازه‌دار فکر می‌کنه چون از شهر اومدی پس وضع مالی ات خوبه و می‌تونی بیشتر اجاره بدی، خانواده‌ها اجازه نمیدن همسر یا دخترشان برای کار بیان پیشت و هزار و یک مشکل دیگه، اما چه میشه کرد؟<br /> <br /> فتانه این روزها وقتی قیمت مسکن و اجاره خانه در تهران را می‌بیند، از کاری که کرده پشیمان نیست؛ گرچه از دوری فرزندان و نوه‌هایش هم دلگیر است.<br /> <br /> منبع:<br /> [https://www.hamshahrionline.ir/news/561799/%D9%85%D9%87%D8%A7%D8%AC%D8%B1%D8%AA-%D9%85%D8%B9%DA%A9%D9%88%D8%B3-%D8%AF%D8%B1-%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86%D9%87-%DA%A9%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%A7-%D8%B1%D9%88%D8%A7%DB%8C%D8%AA-%D8%A2%D8%AF%D9%85-%D9%87%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D9%85%D8%AC%D8%A8%D9%88%D8%B1-%D8%A8%D9%87-%DA%A9%D9%88%DA%86 همشهری]<br /> <br /> [[رده: کرونا]]<br /> [[رده: اقتصاد مقاومتی]]<br /> [[رده: اشتغال‌زایی]]<br /> [[رده: جنگ اقتصادی]]<br /> [[رده: کرونا]]<br /> [[رده: اقتصاد مقاومتی]]<br /> [[رده: اشتغال‌زایی]]<br /> [[رده: روستا]]</div>

Tkaaraazmaa https://gheseyemaa.ir/index.php?title=%D9%85%D9%87%D8%A7%D8%AC%D8%B1%D8%AA_%D9%85%D8%B9%DA%A9%D9%88%D8%B3%D8%8C_%D8%A8%D9%87_%D9%86%D9%81%D8%B9_%D8%A7%DB%8C%D9%86_%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%88%D8%A7%D8%AF%D9%87_%D9%87%D8%A7_%D8%A8%D9%88%D8%AF%D9%87&diff=6917 2021-01-03T20:48:39Z

<p>Tkaaraazmaa: </p> <hr /> <div>[[پرونده:Mohajerat.jpg|بندانگشتی|مهاجرت معکوس]]<br /> <br /> آنچه در ادامه می‌خوانید خرده‌روایت‌هایی از مهاجرت معکوس است؛<br /> مزیت شهرهای کوچک و روستاها، هزینه کمتر مسکن و نیازمندیهای زندگی است.<br /> و مشکل شهرهای کوچک و روستاها، کمبود امکانات و نبود تفریح است.<br /> <br /> == محسن، بازگشت از تهران به روستای هندوآباد اردستان==<br /> غروب همان روز که کامیون اسباب و لوازم خانه‌شان را از تهران آورد به هندوآباد و همه اهالی ده دیدند که یک بچه شهری برای همیشه آمده تا در روستا زندگی کند، درست وسط نماز مغرب و عشاء، آنجا که امام جماعت از ثواب نماز غفیله حرف می‌زد، یکی از مردهای روستا از صف عقب دست گذاشت روی شانه‌اش و گفت: «واقعا واسه همیشه اومدی اینجا زندگی کنی؟ همه از هندوآباد می‌رن تهران یا اصفهان که کار درست و حسابی پیدا کنن، تو جمع کردی اومدی اینجا چی‌کار مرد حسابی؟»<br /> <br /> عرق سرد روی پیشانی‌اش نشست، با خودش گفت؛ «نکند واقعا تصمیم غلطی گرفته‌ام؟ و اگر نتوانم زندگی کنم و مجبور شوم برگردم، چه؟ اگر زنم برخلاف آنچه گفته دوری از تهران و خانواده را طاقت نیاورد چه؟ آن وقت با حرف این مردم که آنی مرا به حال خود رها نمی‌کنند و از وقتی آمده‌ام سرشان به زندگی من گرم است، چه کنم؟»<br /> <br /> محسن آذر امسال ۳۳ساله می‌شود. در تهران کارگر قهوه‌خانه‌ای در خیابان شوش بود؛ به قول خودش قهوه‌چی. ۵صبح زیر سماور بزرگ برنجی قهوه‌خانه را روشن و شب ساعت ۱۱هم خودش آن را خاموش می‌کرد. ۱۰سال از خروس‌خوان صبح تا آخر شب، املت و چایی و دیزی دست مشتری داده، قلیان برایشان چاق کرده و زغالش را عوض کرده. آخر ماه هم با انعام و گوشه‌چشم مشتری‌ها و اضافه‌کاری به جای آشپز و ظرف‌شوی، ۲میلیون و ۳۰۰هزار تومان حقوق می‌گرفته: «اینکه محیط کارم را دوست نداشتم و به‌خاطر دائم سر پا بودن، زانودرد گرفتم به کنار، حقوقم کفاف زندگی‌ام رو نمی‌داد. دستم همیشه جلوی این و آن دراز بود. اجاره خونه‌ام رو همیشه وسط برج می‌دادم و ماهی نبود که غرولند و تهدید صاحبخونه‌ها رو نشنوم. تو این ۸سالی که ازدواج کردیم، متراژ خونه‌هایی که اجاره کردیم، هر بار آب رفت، از ۷۰متر شروع شد و به ۴۰متر رسید. بی‌تعارف حال و روز زندگیم خوب نبود و بی‌پولی آتش شده بود وسط زندگیمون و چندبار ما رو تا مرز طلاق برد.»<br /> <br /> محسن با این حال کج‌دار و مریز کار می‌کرده تا اول اسفند ۱۳۹۸که ستاد ملی مبارزه با کرونا، آب پاکی را ریخت روی دست قهوه‌خانه‌دارها و رستوران‌دارها و تعطیلی مشاغل آنها را تصویب کرد. محسن و همکارانش بیکار شدند. او چند روز بعد دست زن و دخترش را گرفت و برای استراحت و فرار از کرونا راهی روستای پدری‌اش یعنی هندوآباد شد؛ روستایی از توابع اردستان در دل کویر مرکزی که تا تهران ۳۵۸کیلومتر فاصله دارد و در تقسیمات استانی جزو استان اصفهان محسوب می‌شود.<br /> <br /> تا اواسط فروردین فقط گشت‌وگذار و استراحت بود، اما پدرش وقتی می‌بیند که کرونا رفتنی نیست و قهوه‌خانه‌ها هم یک روز در میان تعطیل است، پا پی‌اش می‌شود که همان‌جا برود سر کار: « قبل از ماجرای کرونا هم پدرم در کارخانه‌های اطراف اردستان برایم کار پیدا می‌کرد و دائم در گوشم می‌خوند که بیا اینجا کار کن و طبقه بالای خونه خودم بشین که الکی ماهی یک و نیم میلیون تومان اجاره ندی. می‌گفت اینجا هزینه زندگی کمتره، ولی من زیر بار نمی‌رفتم. کی آخه تهران رو ول می‌کنه میاد ته یک دهات زندگی کنه؟ اما این بار از سر اجبار راضی شدم و در یک کارخانه قابلمه‌سازی کارم رو شروع کردم. تمام فکرم این بود که بعد از یکی، دوماه که کرونا تموم شد، برگردم، اما به مرور تصمیمم عوض شد؛ چون دیدم زندگیم کمی بهتر شده.»<br /> <br /> برای افسانه، همسر محسن که متولد و بزرگ شده تهران است، تصمیم‌ به مهاجرت به‌مراتب سخت‌تر بوده است؛ از یک طرف شغل کم‌درآمد شوهرش و هزینه‌های سرسام‌آور زندگی و از طرف دیگر خانه بدون اجاره و پیدا کردن یک شغل خانگی او را سر دوراهی قرار داده بود: «اگر می‌ماندیم باید باز هم یک محله پایین‌تر می‌رفتیم. هر روز سر پول یک کیلو گوشت و یک دست لباس برای بچه و... دعوا داشتیم. اگر هم برای همیشه جمع می‌کردیم و از تهران خارج می‌شدیم، با دلتنگی و دوری از خانواده و سختی زندگی در روستا چه می‌کردم؟ من اصلا موافق نبودم، اما وقتی ۶‌ماه گذشت و دیدم شوهرم بیمه شده و حقوقش بهتره و از آن طرف، وقت بیشتری را با ما سپری می‌کنه، دلم گرم شد. تونستم شغلی هم برای خودم دست و پا کنم و درآمد داشته باشم که بیشتر بهم انگیزه داد.»<br /> <br /> افسانه حالا ۳ماهی می‌شود که از طریق صفحه اینستاگرامی‌اش، سفارش سبزی قورمه، بادمجان، پیاز و سیر سرخ کرده می‌گیرد و می‌رود از سر زمین کشاورزی در اردستان به قیمت ارزان مواد اولیه‌شان را می‌خرد و بعد از تهیه و بسته‌بندی، برای مشتری ارسال می‌کند؛ مشتری‌هایی در تهران و البرز: «مثلاً الان اینجا فصل به و انار هست. مربای به و رب انار هم درست می‌کنم و می‌فروشم یا کمی قبل‌تر انجیر، توت خشک، بادام، نعنا و شوید خشک از پیرزن‌های روستایی می‌خریدم و با چنددرصد سود در صفحه اینستاگرامم می‌فروختم. درآمدم بد نیست؛ حدود یک‌ونیم تا ۲میلیون سود برام داره. این‌رو هم بگم که قطعا اگر اینجا اینترنت نداشت، من خیلی دوام نمی‌آوردم. یک جورهایی هم ارتباطم را با دوستان و فامیلم حفظ کرده‌ام و هم یک شغل تمام‌وقت برای خودم دست و پا کرده‌ام که بد نیست.»<br /> <br /> == وحید و ریحانه مهاجرت از قم به شهر کوچک سرکان در استان همدان==<br /> <br /> در ۱۱سال زندگی مشترکشان، ۲بار مهاجرت کرده‌اند؛ یک‌بار از تهران به قم و بار دیگر از قم به سرکان در همدان. بار اول که بار و بنه زندگی را جمع کردند به سمت قم، ۱۲میلیون به صاحب مغازه بدهکار بودند. ۲سال بعد، وقتی از قم به سرکان می‌رفتند، ۵میلیون قسط عقب‌افتاده بانکی داشتند. در تهران، در یکی از کوچه‌های ۲۰متری سوم افسریه لبنیات می‌فروختند.<br /> <br /> سال ۹۶بعد از مهاجرت به قم، وحید در یک شرکت پیمانکاری وابسته به شهرداری مشغول به‌کار شد تا فروردین سال ۹۸که به بهانه تعدیل نیرو، عذرش را خواستند: «تا بهمن ۹۸با خرج کردن پس‌انداز و فروختن طلا و کار کردن روی ماشین دیگران، زندگی رو یک جور می‌گذروندیم، اما دی ۹۸اوضاع خیلی بد شد و کفگیرمون بدجور ته دیگ خورد. قرار شد به‌عنوان یک فروشنده در مغازه‌ای اطراف حرم کار کنم که کرونا آمد و کار و کاسبی را در قم حسابی کساد کرد.»<br /> <br /> آمار مرگ‌ومیر که بالا گرفت، ریحانه، همسر وحید پیشنهاد کرد به‌طور موقت بروند سرکان پیش خواهرش تا حداقل جانشان در امان بماند؛ رفتن همانا و مهاجرت دوباره به سرکان همانا. خواهر ریحانه همان روزهای اول پیشنهاد کرد نانوایی قدیمی سرکان را که ۴سال پیش تعطیل شده و اهالی را برای تهیه نان به سختی انداخته بود، اجاره و تنورش را روشن کنند. وحید و ریحانه هم به ناچار قبول می‌کنند: «خواهرزنم نانوایی کرده و این کار را بلد بود. کنار دستش نگاه کردیم و یاد گرفتیم. ۲‌ماه بعد من شاطر شدم و ریحانه خمیر چونه می‌کرد. حالا روزی ۲بار یکی صبح و یکی غروب نون می‌پزیم و می‌دیم دست مردم.»<br /> <br /> اوایل مشتری‌هایشان محدود بود و بیشتر پیرمرد و پیرزن‌هایی بودند که پای رفتن تا نانوایی‌های دیگر را نداشتند، اما رفته‌رفته اهالی، کیفیت خوب نان را که دیدند، مشتری شدند. حالا حتی از روستاهای اطراف برای خریدن نان به سرکان می‌آیند: «اوایل خواهرزنم صبح به صبح می‌رفت دم در خانه پیرزن و پیرمردهای سرکان و می‌گفت چندتا نون می‌خواهند. بعد از پخت، خودم با موتور می‌بردم دم در خانه‌هایشان و تحویل می‌دادم. روزهای اول بیشتر از ۵۰قرص نون نمی‌فروختیم، اما حالا روزی ۴۰۰تا ۶۰۰تا خمیر چونه می‌کنیم و مشتری‌های مسافر هم داریم.»<br /> <br /> <br /> == زعیم، مهاجرت از اردبیل به گنبد شاهی روستایش در شهرستان زابل==<br /> <br /> این سال‌های فراق و مهاجرت پشت مهاجرت بر او آسان نگذشته؛ شب‌ها در رویاهایش به روستایشان، گنبدشاهی در زابل برگشته، هوتک پشت خانه‌های سبحان، قیوم، ناجی، ننه رشید، ننه خدیجه و پسر حمدلله را تبدیل به استخر ایمن با حصار نرده‌ای زیبا کرده که بچه‌ای در آن نیفتد، بعد آب لوله‌کشی شرب را تا آشپزخانه همه خانه‌های روستا کشیده. در میانه رویا، دیوار کاهگلی مدرسه الدوخی را ریخته پایین و جایش مدرسه ۵کلاسه ساخته با حیاطی بزرگ که چمن مصنوعی دارد و بچه‌ها با تاب و سرسره وسط حیاط بازی می‌کنند.<br /> <br /> اما فعلا او در اردبیل است، وسط کارخانه‌ای بزرگ که صدای بلند ماشین‌آلات هم نتوانسته جلوی واگویه رویاهایش را بگیرد: «چاره‌ای جز فاصله گرفتن و مهاجرت نمانده بود. برگشتن بدون پشتوانه به زابل، یعنی امتداد یک خط اشتباه. من وقتی به زابل برمی‌گردم که مطمئن باشم می‌توانم قدمی ولو کوچک برای آن بردارم و این قدم سواد زیاد می‌خواهد و پول. همه ما آنجا به‌معنای واقعی کلمه محرومیم. بی‌سوادی و بی‌پولی ما را در رنج بی‌نهایت قرار داده. باید بتوانیم یک جایی این سد را بشکنیم؛ سدی که بیرون از استان برای ما ساخته‌اند و باید آن را از تهران شکست.»<br /> <br /> زعیم، حرف‌های زیادی برای گفتن دارد. می‌گوید مردم سیستان و بلوچستان صدایشان در دولت‌ها و پایتخت شنیده نمی‌شود، مسافت دور باعث شده کسی آنها را نبیند. عصبانی است از اینکه سهم استانشان از توسعه فقط شعار و سخنرانی است؛ به همین دلیل است که مهاجرت کرده تا او را به‌عنوان یک نماد ببینند و حرف‌هایش را بشنوند: «من در رشته مهندسی صنایع دانشگاه امیرکبیر درس خواندم، فوق‌لیسانسم را هم آنجا گرفتم و بعد برای کار در یک شرکت مواد غذایی کوچک و نوپا به آستارا رفتم. ۴سال آنجا کار کردم و بخشی از درآمدم را فرستادم زابل تا ۲خواهر و دخترخاله‌ام درس بخوانند و دانشگاه قبول شوند که همین هم شد و هر سه آنها در تهران و زاهدان دانشجو شدند. اصلا هدفم از کار کردن همین بود که بتوانم زمینه پیشرفت زنانی که می‌دیدم به‌خاطر بی‌پولی و فقر فرهنگی از تحصیل بازمانده‌اند را فراهم کنم.»<br /> <br /> زعیم بعد از آستارا، به شرکت موادغذایی بزرگ‌تری در اردبیل می‌رود و به‌عنوان مدیرداخلی کارخانه مشغول به‌کار می‌شود. او نسبت به این مهاجرت‌های پیوسته حس دوگانه‌ای دارد: «تصورم این نبود که از شهر و زادگاهم آنقدر دور بمانم، از این جهت ویرانم‌، اما وقتی به این فکر می‌کنم که می‌توانم هر سال کمک مالی به زادگاهم کنم، کمی آرام می‌گیرم. من اگر از زابل بیرون نمی‌آمدم، درنهایت یک دستفروش یا در بهترین حالت کارمند عادی یک اداره بودم، اما حالا ماجرا تغییر کرده و هرچند با سختی زیاد، اما رو به پیشرفتم.»<br /> <br /> از ویژگی‌های جالب زعیم این است که اگرچه از دل محرومیت آمده، اما مقهور تهران و امکاناتش نشده: «من وقتی دانشگاه قبول شدم، برای نخستین‌بار پایم را از زابل بیرون می‌گذاشتم؛ حتی به زاهدان هم نرفته بودم. تصور کنید یک جوان ۱۸ساله از وسط آن فضا به تهران بیاید. همان ترم اول استادم که خودش لر بختیاری بود و از استان فارس آمده بود تهران، به من گفت مراقب باش تهران پاگیرت نکند. پیشرفت خودت را در شهر دیگری جز اینجا تعریف کن. تهران یک جذاب تو خالی است و این شد که برای کار به آستارا رفتم.»<br /> <br /> زعیم می‌داند که مدرسه‌ای که ۴ماه پیش در گنبد شاهی کلنگش را زده، شروع واقعی شدن یک رویاست؛ مدرسه‌ای با دیوارهای آبی و حیاط سبز و تاب و سرسره‌ای که دختران و پسران کوچک روی آن سوارند و صدای خنده‌شان گنبد شاهی را پر از شادی می‌کند.<br /> <br /> == فتانه و جواد، مهاجرت از تهران به کلاردشت ==<br /> ۵۸سال زندگی در تهران که حاصلش ۴فرزند و یک آرایشگاه کوچک و خوشنام در جنوب‌شرق تهران بود، را مرداد سال ۹۸می‌گذارد و برای همیشه از تهران می‌رود؛ مهاجرتی که می‌گوید به‌خاطر فشار اقتصادی زیر بار آن رفته و حالا مجبور است دور از فرزندان، عروس و داماد و نوه‌هایش زندگی کند: «بی‌تعارف و خلاصه بگم که کم آوردیم. ۳میلیون تومن صاحب سالن گذاشت رو اجاره و از اون طرف صاحبخونه که این همه سال باهامون راه اومده بود، گفت یا ۱۰۰میلیون بذار رو پول پیشت یا معادلش اجاره بده. از کجا می‌آوردیم؟ شوهرم که بازنشسته ‌است و تکلیفش با ماهی ۳میلیون حقوق معلوم. درآمد سالن هم کفاف نمی‌داد، مشتری‌های رنگ، مش و هایلایت یا شینیون و آرایش برای عروسی که عمده سود و درآمد ما آرایشگرها از اونجاست، در اون منطقه کم شده بود و فقط برای اصلاح و ابرو و کوتاهی مو می‌اومدن که خوب سود ما توی این خدمات ناچیزه. وقتی دیدم از پس هزینه‌های خود سالن برنمیام، تصمیم گرفتم جمع کنم و برای همیشه از تهران برم.»<br /> <br /> فتانه کلاردشت را انتخاب می‌کند؛ چون برادری دارد که یک سال و نیم قبل از او به آنجا مهاجرت کرده و خوب و بد زندگی در آن منطقه دقیق دستش آمده و می‌توانسته به او و همسرش کمک کند: «گفتم حالا که از تهران می‌رم، حداقل جایی رو انتخاب کنم که کس و کاری اونجا داشته باشم و از اون طرف اینقدر جمعیت داشته باشه که آرایشگاهم رو اونجا دوباره راه بندازم. این شد که ساکن یه واحد آپارتمان در کردمحل شدم و یک سالن ۳۰متری در کلاردشت اجاره کردم.»<br /> <br /> کسب و کار فتانه در شهر جدید با گذشت یک سال هنوز پا نگرفته و روزی ۵ ،۶مشتری بیشتر ندارد. تبلیغات گسترده را شروع کرده بود که سر و کله کرونا پیدا شد: «من دوباره از صفر شروع کردم. فکر کنید؛ اون همه مشتری که در تهران سال‌های سال با تلاش و احترام تونسته بودم رضایت و اعتمادشون رو جلب کنم، گذاشتم و اومدم اینجا. کار در شهر جدید خیلی سخته، اهالی هنوز گارد شدید دارن که یکی از تهران آمده و می‌خواهد کاسبی‌شان را خراب کنه. مغازه‌دار فکر می‌کنه چون از شهر اومدی پس وضع مالی ات خوبه و می‌تونی بیشتر اجاره بدی، خانواده‌ها اجازه نمیدن همسر یا دخترشان برای کار بیان پیشت و هزار و یک مشکل دیگه، اما چه میشه کرد؟<br /> <br /> فتانه این روزها وقتی قیمت مسکن و اجاره خانه در تهران را می‌بیند، از کاری که کرده پشیمان نیست؛ گرچه از دوری فرزندان و نوه‌هایش هم دلگیر است.<br /> <br /> منبع:<br /> [https://www.hamshahrionline.ir/news/561799/%D9%85%D9%87%D8%A7%D8%AC%D8%B1%D8%AA-%D9%85%D8%B9%DA%A9%D9%88%D8%B3-%D8%AF%D8%B1-%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86%D9%87-%DA%A9%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%A7-%D8%B1%D9%88%D8%A7%DB%8C%D8%AA-%D8%A2%D8%AF%D9%85-%D9%87%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D9%85%D8%AC%D8%A8%D9%88%D8%B1-%D8%A8%D9%87-%DA%A9%D9%88%DA%86 همشهری]<br /> <br /> [[رده: کرونا]]<br /> [[رده: اقتصاد مقاومتی]]<br /> [[رده: اشتغال‌زایی]]<br /> [[رده: جنگ اقتصادی]]<br /> [[رده: کرونا]]<br /> [[رده: اقتصاد مقاومتی]]<br /> [[رده: اشتغال‌زایی]]<br /> [[رده: روستا]]</div>

Tkaaraazmaa https://gheseyemaa.ir/index.php?title=%D9%85%D9%87%D8%A7%D8%AC%D8%B1%D8%AA_%D9%85%D8%B9%DA%A9%D9%88%D8%B3%D8%8C_%D8%A8%D9%87_%D9%86%D9%81%D8%B9_%D8%A7%DB%8C%D9%86_%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%88%D8%A7%D8%AF%D9%87_%D9%87%D8%A7_%D8%A8%D9%88%D8%AF%D9%87&diff=6916 2021-01-03T20:47:50Z

<p>Tkaaraazmaa: </p> <hr /> <div>آنچه در ادامه می‌خوانید خرده‌روایت‌هایی از مهاجرت معکوس است؛<br /> مزیت شهرهای کوچک و روستاها، هزینه کمتر مسکن و نیازمندیهای زندگی است.<br /> و مشکل شهرهای کوچک و روستاها، کمبود امکانات و نبود تفریح است.<br /> <br /> [[پرونده:Mohajerat.jpg|بندانگشتی|مهاجرت معکوس]]<br /> <br /> == محسن، بازگشت از تهران به روستای هندوآباد اردستان==<br /> غروب همان روز که کامیون اسباب و لوازم خانه‌شان را از تهران آورد به هندوآباد و همه اهالی ده دیدند که یک بچه شهری برای همیشه آمده تا در روستا زندگی کند، درست وسط نماز مغرب و عشاء، آنجا که امام جماعت از ثواب نماز غفیله حرف می‌زد، یکی از مردهای روستا از صف عقب دست گذاشت روی شانه‌اش و گفت: «واقعا واسه همیشه اومدی اینجا زندگی کنی؟ همه از هندوآباد می‌رن تهران یا اصفهان که کار درست و حسابی پیدا کنن، تو جمع کردی اومدی اینجا چی‌کار مرد حسابی؟»<br /> <br /> عرق سرد روی پیشانی‌اش نشست، با خودش گفت؛ «نکند واقعا تصمیم غلطی گرفته‌ام؟ و اگر نتوانم زندگی کنم و مجبور شوم برگردم، چه؟ اگر زنم برخلاف آنچه گفته دوری از تهران و خانواده را طاقت نیاورد چه؟ آن وقت با حرف این مردم که آنی مرا به حال خود رها نمی‌کنند و از وقتی آمده‌ام سرشان به زندگی من گرم است، چه کنم؟»<br /> <br /> محسن آذر امسال ۳۳ساله می‌شود. در تهران کارگر قهوه‌خانه‌ای در خیابان شوش بود؛ به قول خودش قهوه‌چی. ۵صبح زیر سماور بزرگ برنجی قهوه‌خانه را روشن و شب ساعت ۱۱هم خودش آن را خاموش می‌کرد. ۱۰سال از خروس‌خوان صبح تا آخر شب، املت و چایی و دیزی دست مشتری داده، قلیان برایشان چاق کرده و زغالش را عوض کرده. آخر ماه هم با انعام و گوشه‌چشم مشتری‌ها و اضافه‌کاری به جای آشپز و ظرف‌شوی، ۲میلیون و ۳۰۰هزار تومان حقوق می‌گرفته: «اینکه محیط کارم را دوست نداشتم و به‌خاطر دائم سر پا بودن، زانودرد گرفتم به کنار، حقوقم کفاف زندگی‌ام رو نمی‌داد. دستم همیشه جلوی این و آن دراز بود. اجاره خونه‌ام رو همیشه وسط برج می‌دادم و ماهی نبود که غرولند و تهدید صاحبخونه‌ها رو نشنوم. تو این ۸سالی که ازدواج کردیم، متراژ خونه‌هایی که اجاره کردیم، هر بار آب رفت، از ۷۰متر شروع شد و به ۴۰متر رسید. بی‌تعارف حال و روز زندگیم خوب نبود و بی‌پولی آتش شده بود وسط زندگیمون و چندبار ما رو تا مرز طلاق برد.»<br /> <br /> محسن با این حال کج‌دار و مریز کار می‌کرده تا اول اسفند ۱۳۹۸که ستاد ملی مبارزه با کرونا، آب پاکی را ریخت روی دست قهوه‌خانه‌دارها و رستوران‌دارها و تعطیلی مشاغل آنها را تصویب کرد. محسن و همکارانش بیکار شدند. او چند روز بعد دست زن و دخترش را گرفت و برای استراحت و فرار از کرونا راهی روستای پدری‌اش یعنی هندوآباد شد؛ روستایی از توابع اردستان در دل کویر مرکزی که تا تهران ۳۵۸کیلومتر فاصله دارد و در تقسیمات استانی جزو استان اصفهان محسوب می‌شود.<br /> <br /> تا اواسط فروردین فقط گشت‌وگذار و استراحت بود، اما پدرش وقتی می‌بیند که کرونا رفتنی نیست و قهوه‌خانه‌ها هم یک روز در میان تعطیل است، پا پی‌اش می‌شود که همان‌جا برود سر کار: « قبل از ماجرای کرونا هم پدرم در کارخانه‌های اطراف اردستان برایم کار پیدا می‌کرد و دائم در گوشم می‌خوند که بیا اینجا کار کن و طبقه بالای خونه خودم بشین که الکی ماهی یک و نیم میلیون تومان اجاره ندی. می‌گفت اینجا هزینه زندگی کمتره، ولی من زیر بار نمی‌رفتم. کی آخه تهران رو ول می‌کنه میاد ته یک دهات زندگی کنه؟ اما این بار از سر اجبار راضی شدم و در یک کارخانه قابلمه‌سازی کارم رو شروع کردم. تمام فکرم این بود که بعد از یکی، دوماه که کرونا تموم شد، برگردم، اما به مرور تصمیمم عوض شد؛ چون دیدم زندگیم کمی بهتر شده.»<br /> <br /> برای افسانه، همسر محسن که متولد و بزرگ شده تهران است، تصمیم‌ به مهاجرت به‌مراتب سخت‌تر بوده است؛ از یک طرف شغل کم‌درآمد شوهرش و هزینه‌های سرسام‌آور زندگی و از طرف دیگر خانه بدون اجاره و پیدا کردن یک شغل خانگی او را سر دوراهی قرار داده بود: «اگر می‌ماندیم باید باز هم یک محله پایین‌تر می‌رفتیم. هر روز سر پول یک کیلو گوشت و یک دست لباس برای بچه و... دعوا داشتیم. اگر هم برای همیشه جمع می‌کردیم و از تهران خارج می‌شدیم، با دلتنگی و دوری از خانواده و سختی زندگی در روستا چه می‌کردم؟ من اصلا موافق نبودم، اما وقتی ۶‌ماه گذشت و دیدم شوهرم بیمه شده و حقوقش بهتره و از آن طرف، وقت بیشتری را با ما سپری می‌کنه، دلم گرم شد. تونستم شغلی هم برای خودم دست و پا کنم و درآمد داشته باشم که بیشتر بهم انگیزه داد.»<br /> <br /> افسانه حالا ۳ماهی می‌شود که از طریق صفحه اینستاگرامی‌اش، سفارش سبزی قورمه، بادمجان، پیاز و سیر سرخ کرده می‌گیرد و می‌رود از سر زمین کشاورزی در اردستان به قیمت ارزان مواد اولیه‌شان را می‌خرد و بعد از تهیه و بسته‌بندی، برای مشتری ارسال می‌کند؛ مشتری‌هایی در تهران و البرز: «مثلاً الان اینجا فصل به و انار هست. مربای به و رب انار هم درست می‌کنم و می‌فروشم یا کمی قبل‌تر انجیر، توت خشک، بادام، نعنا و شوید خشک از پیرزن‌های روستایی می‌خریدم و با چنددرصد سود در صفحه اینستاگرامم می‌فروختم. درآمدم بد نیست؛ حدود یک‌ونیم تا ۲میلیون سود برام داره. این‌رو هم بگم که قطعا اگر اینجا اینترنت نداشت، من خیلی دوام نمی‌آوردم. یک جورهایی هم ارتباطم را با دوستان و فامیلم حفظ کرده‌ام و هم یک شغل تمام‌وقت برای خودم دست و پا کرده‌ام که بد نیست.»<br /> <br /> == وحید و ریحانه مهاجرت از قم به شهر کوچک سرکان در استان همدان==<br /> <br /> در ۱۱سال زندگی مشترکشان، ۲بار مهاجرت کرده‌اند؛ یک‌بار از تهران به قم و بار دیگر از قم به سرکان در همدان. بار اول که بار و بنه زندگی را جمع کردند به سمت قم، ۱۲میلیون به صاحب مغازه بدهکار بودند. ۲سال بعد، وقتی از قم به سرکان می‌رفتند، ۵میلیون قسط عقب‌افتاده بانکی داشتند. در تهران، در یکی از کوچه‌های ۲۰متری سوم افسریه لبنیات می‌فروختند.<br /> <br /> سال ۹۶بعد از مهاجرت به قم، وحید در یک شرکت پیمانکاری وابسته به شهرداری مشغول به‌کار شد تا فروردین سال ۹۸که به بهانه تعدیل نیرو، عذرش را خواستند: «تا بهمن ۹۸با خرج کردن پس‌انداز و فروختن طلا و کار کردن روی ماشین دیگران، زندگی رو یک جور می‌گذروندیم، اما دی ۹۸اوضاع خیلی بد شد و کفگیرمون بدجور ته دیگ خورد. قرار شد به‌عنوان یک فروشنده در مغازه‌ای اطراف حرم کار کنم که کرونا آمد و کار و کاسبی را در قم حسابی کساد کرد.»<br /> <br /> آمار مرگ‌ومیر که بالا گرفت، ریحانه، همسر وحید پیشنهاد کرد به‌طور موقت بروند سرکان پیش خواهرش تا حداقل جانشان در امان بماند؛ رفتن همانا و مهاجرت دوباره به سرکان همانا. خواهر ریحانه همان روزهای اول پیشنهاد کرد نانوایی قدیمی سرکان را که ۴سال پیش تعطیل شده و اهالی را برای تهیه نان به سختی انداخته بود، اجاره و تنورش را روشن کنند. وحید و ریحانه هم به ناچار قبول می‌کنند: «خواهرزنم نانوایی کرده و این کار را بلد بود. کنار دستش نگاه کردیم و یاد گرفتیم. ۲‌ماه بعد من شاطر شدم و ریحانه خمیر چونه می‌کرد. حالا روزی ۲بار یکی صبح و یکی غروب نون می‌پزیم و می‌دیم دست مردم.»<br /> <br /> اوایل مشتری‌هایشان محدود بود و بیشتر پیرمرد و پیرزن‌هایی بودند که پای رفتن تا نانوایی‌های دیگر را نداشتند، اما رفته‌رفته اهالی، کیفیت خوب نان را که دیدند، مشتری شدند. حالا حتی از روستاهای اطراف برای خریدن نان به سرکان می‌آیند: «اوایل خواهرزنم صبح به صبح می‌رفت دم در خانه پیرزن و پیرمردهای سرکان و می‌گفت چندتا نون می‌خواهند. بعد از پخت، خودم با موتور می‌بردم دم در خانه‌هایشان و تحویل می‌دادم. روزهای اول بیشتر از ۵۰قرص نون نمی‌فروختیم، اما حالا روزی ۴۰۰تا ۶۰۰تا خمیر چونه می‌کنیم و مشتری‌های مسافر هم داریم.»<br /> <br /> <br /> == زعیم، مهاجرت از اردبیل به گنبد شاهی روستایش در شهرستان زابل==<br /> <br /> این سال‌های فراق و مهاجرت پشت مهاجرت بر او آسان نگذشته؛ شب‌ها در رویاهایش به روستایشان، گنبدشاهی در زابل برگشته، هوتک پشت خانه‌های سبحان، قیوم، ناجی، ننه رشید، ننه خدیجه و پسر حمدلله را تبدیل به استخر ایمن با حصار نرده‌ای زیبا کرده که بچه‌ای در آن نیفتد، بعد آب لوله‌کشی شرب را تا آشپزخانه همه خانه‌های روستا کشیده. در میانه رویا، دیوار کاهگلی مدرسه الدوخی را ریخته پایین و جایش مدرسه ۵کلاسه ساخته با حیاطی بزرگ که چمن مصنوعی دارد و بچه‌ها با تاب و سرسره وسط حیاط بازی می‌کنند.<br /> <br /> اما فعلا او در اردبیل است، وسط کارخانه‌ای بزرگ که صدای بلند ماشین‌آلات هم نتوانسته جلوی واگویه رویاهایش را بگیرد: «چاره‌ای جز فاصله گرفتن و مهاجرت نمانده بود. برگشتن بدون پشتوانه به زابل، یعنی امتداد یک خط اشتباه. من وقتی به زابل برمی‌گردم که مطمئن باشم می‌توانم قدمی ولو کوچک برای آن بردارم و این قدم سواد زیاد می‌خواهد و پول. همه ما آنجا به‌معنای واقعی کلمه محرومیم. بی‌سوادی و بی‌پولی ما را در رنج بی‌نهایت قرار داده. باید بتوانیم یک جایی این سد را بشکنیم؛ سدی که بیرون از استان برای ما ساخته‌اند و باید آن را از تهران شکست.»<br /> <br /> زعیم، حرف‌های زیادی برای گفتن دارد. می‌گوید مردم سیستان و بلوچستان صدایشان در دولت‌ها و پایتخت شنیده نمی‌شود، مسافت دور باعث شده کسی آنها را نبیند. عصبانی است از اینکه سهم استانشان از توسعه فقط شعار و سخنرانی است؛ به همین دلیل است که مهاجرت کرده تا او را به‌عنوان یک نماد ببینند و حرف‌هایش را بشنوند: «من در رشته مهندسی صنایع دانشگاه امیرکبیر درس خواندم، فوق‌لیسانسم را هم آنجا گرفتم و بعد برای کار در یک شرکت مواد غذایی کوچک و نوپا به آستارا رفتم. ۴سال آنجا کار کردم و بخشی از درآمدم را فرستادم زابل تا ۲خواهر و دخترخاله‌ام درس بخوانند و دانشگاه قبول شوند که همین هم شد و هر سه آنها در تهران و زاهدان دانشجو شدند. اصلا هدفم از کار کردن همین بود که بتوانم زمینه پیشرفت زنانی که می‌دیدم به‌خاطر بی‌پولی و فقر فرهنگی از تحصیل بازمانده‌اند را فراهم کنم.»<br /> <br /> زعیم بعد از آستارا، به شرکت موادغذایی بزرگ‌تری در اردبیل می‌رود و به‌عنوان مدیرداخلی کارخانه مشغول به‌کار می‌شود. او نسبت به این مهاجرت‌های پیوسته حس دوگانه‌ای دارد: «تصورم این نبود که از شهر و زادگاهم آنقدر دور بمانم، از این جهت ویرانم‌، اما وقتی به این فکر می‌کنم که می‌توانم هر سال کمک مالی به زادگاهم کنم، کمی آرام می‌گیرم. من اگر از زابل بیرون نمی‌آمدم، درنهایت یک دستفروش یا در بهترین حالت کارمند عادی یک اداره بودم، اما حالا ماجرا تغییر کرده و هرچند با سختی زیاد، اما رو به پیشرفتم.»<br /> <br /> از ویژگی‌های جالب زعیم این است که اگرچه از دل محرومیت آمده، اما مقهور تهران و امکاناتش نشده: «من وقتی دانشگاه قبول شدم، برای نخستین‌بار پایم را از زابل بیرون می‌گذاشتم؛ حتی به زاهدان هم نرفته بودم. تصور کنید یک جوان ۱۸ساله از وسط آن فضا به تهران بیاید. همان ترم اول استادم که خودش لر بختیاری بود و از استان فارس آمده بود تهران، به من گفت مراقب باش تهران پاگیرت نکند. پیشرفت خودت را در شهر دیگری جز اینجا تعریف کن. تهران یک جذاب تو خالی است و این شد که برای کار به آستارا رفتم.»<br /> <br /> زعیم می‌داند که مدرسه‌ای که ۴ماه پیش در گنبد شاهی کلنگش را زده، شروع واقعی شدن یک رویاست؛ مدرسه‌ای با دیوارهای آبی و حیاط سبز و تاب و سرسره‌ای که دختران و پسران کوچک روی آن سوارند و صدای خنده‌شان گنبد شاهی را پر از شادی می‌کند.<br /> <br /> == فتانه و جواد، مهاجرت از تهران به کلاردشت ==<br /> ۵۸سال زندگی در تهران که حاصلش ۴فرزند و یک آرایشگاه کوچک و خوشنام در جنوب‌شرق تهران بود، را مرداد سال ۹۸می‌گذارد و برای همیشه از تهران می‌رود؛ مهاجرتی که می‌گوید به‌خاطر فشار اقتصادی زیر بار آن رفته و حالا مجبور است دور از فرزندان، عروس و داماد و نوه‌هایش زندگی کند: «بی‌تعارف و خلاصه بگم که کم آوردیم. ۳میلیون تومن صاحب سالن گذاشت رو اجاره و از اون طرف صاحبخونه که این همه سال باهامون راه اومده بود، گفت یا ۱۰۰میلیون بذار رو پول پیشت یا معادلش اجاره بده. از کجا می‌آوردیم؟ شوهرم که بازنشسته ‌است و تکلیفش با ماهی ۳میلیون حقوق معلوم. درآمد سالن هم کفاف نمی‌داد، مشتری‌های رنگ، مش و هایلایت یا شینیون و آرایش برای عروسی که عمده سود و درآمد ما آرایشگرها از اونجاست، در اون منطقه کم شده بود و فقط برای اصلاح و ابرو و کوتاهی مو می‌اومدن که خوب سود ما توی این خدمات ناچیزه. وقتی دیدم از پس هزینه‌های خود سالن برنمیام، تصمیم گرفتم جمع کنم و برای همیشه از تهران برم.»<br /> <br /> فتانه کلاردشت را انتخاب می‌کند؛ چون برادری دارد که یک سال و نیم قبل از او به آنجا مهاجرت کرده و خوب و بد زندگی در آن منطقه دقیق دستش آمده و می‌توانسته به او و همسرش کمک کند: «گفتم حالا که از تهران می‌رم، حداقل جایی رو انتخاب کنم که کس و کاری اونجا داشته باشم و از اون طرف اینقدر جمعیت داشته باشه که آرایشگاهم رو اونجا دوباره راه بندازم. این شد که ساکن یه واحد آپارتمان در کردمحل شدم و یک سالن ۳۰متری در کلاردشت اجاره کردم.»<br /> <br /> کسب و کار فتانه در شهر جدید با گذشت یک سال هنوز پا نگرفته و روزی ۵ ،۶مشتری بیشتر ندارد. تبلیغات گسترده را شروع کرده بود که سر و کله کرونا پیدا شد: «من دوباره از صفر شروع کردم. فکر کنید؛ اون همه مشتری که در تهران سال‌های سال با تلاش و احترام تونسته بودم رضایت و اعتمادشون رو جلب کنم، گذاشتم و اومدم اینجا. کار در شهر جدید خیلی سخته، اهالی هنوز گارد شدید دارن که یکی از تهران آمده و می‌خواهد کاسبی‌شان را خراب کنه. مغازه‌دار فکر می‌کنه چون از شهر اومدی پس وضع مالی ات خوبه و می‌تونی بیشتر اجاره بدی، خانواده‌ها اجازه نمیدن همسر یا دخترشان برای کار بیان پیشت و هزار و یک مشکل دیگه، اما چه میشه کرد؟<br /> <br /> فتانه این روزها وقتی قیمت مسکن و اجاره خانه در تهران را می‌بیند، از کاری که کرده پشیمان نیست؛ گرچه از دوری فرزندان و نوه‌هایش هم دلگیر است.<br /> <br /> منبع:<br /> [https://www.hamshahrionline.ir/news/561799/%D9%85%D9%87%D8%A7%D8%AC%D8%B1%D8%AA-%D9%85%D8%B9%DA%A9%D9%88%D8%B3-%D8%AF%D8%B1-%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86%D9%87-%DA%A9%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%A7-%D8%B1%D9%88%D8%A7%DB%8C%D8%AA-%D8%A2%D8%AF%D9%85-%D9%87%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D9%85%D8%AC%D8%A8%D9%88%D8%B1-%D8%A8%D9%87-%DA%A9%D9%88%DA%86 همشهری]<br /> <br /> [[رده: کرونا]]<br /> [[رده: اقتصاد مقاومتی]]<br /> [[رده: اشتغال‌زایی]]<br /> [[رده: جنگ اقتصادی]]<br /> [[رده: کرونا]]<br /> [[رده: اقتصاد مقاومتی]]<br /> [[رده: اشتغال‌زایی]]<br /> [[رده: روستا]]</div>

Tkaaraazmaa https://gheseyemaa.ir/index.php?title=%D9%85%D9%87%D8%A7%D8%AC%D8%B1%D8%AA_%D9%85%D8%B9%DA%A9%D9%88%D8%B3%D8%8C_%D8%A8%D9%87_%D9%86%D9%81%D8%B9_%D8%A7%DB%8C%D9%86_%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%88%D8%A7%D8%AF%D9%87_%D9%87%D8%A7_%D8%A8%D9%88%D8%AF%D9%87&diff=6915 2021-01-03T20:46:18Z

<p>Tkaaraazmaa: </p> <hr /> <div>آنچه در ادامه می‌خوانید خرده‌روایت‌هایی از مهاجرت معکوس است؛<br /> مزیت شهرهای کوچک و روستاها، هزینه کمتر مسکن و نیازمندیهای زندگی است.<br /> و مشکل شهرهای کوچک و روستاها، کمبود امکانات و نبود تفریح است.<br /> <br /> [[پرونده:Mohajerat.jpg|بندانگشتی|مهاجرت معکوس]]<br /> <br /> ***<br /> == محسن، بازگشت از تهران به روستای هندوآباد اردستان==<br /> غروب همان روز که کامیون اسباب و لوازم خانه‌شان را از تهران آورد به هندوآباد و همه اهالی ده دیدند که یک بچه شهری برای همیشه آمده تا در روستا زندگی کند، درست وسط نماز مغرب و عشاء، آنجا که امام جماعت از ثواب نماز غفیله حرف می‌زد، یکی از مردهای روستا از صف عقب دست گذاشت روی شانه‌اش و گفت: «واقعا واسه همیشه اومدی اینجا زندگی کنی؟ همه از هندوآباد می‌رن تهران یا اصفهان که کار درست و حسابی پیدا کنن، تو جمع کردی اومدی اینجا چی‌کار مرد حسابی؟»<br /> <br /> عرق سرد روی پیشانی‌اش نشست، با خودش گفت؛ «نکند واقعا تصمیم غلطی گرفته‌ام؟ و اگر نتوانم زندگی کنم و مجبور شوم برگردم، چه؟ اگر زنم برخلاف آنچه گفته دوری از تهران و خانواده را طاقت نیاورد چه؟ آن وقت با حرف این مردم که آنی مرا به حال خود رها نمی‌کنند و از وقتی آمده‌ام سرشان به زندگی من گرم است، چه کنم؟»<br /> <br /> محسن آذر امسال ۳۳ساله می‌شود. در تهران کارگر قهوه‌خانه‌ای در خیابان شوش بود؛ به قول خودش قهوه‌چی. ۵صبح زیر سماور بزرگ برنجی قهوه‌خانه را روشن و شب ساعت ۱۱هم خودش آن را خاموش می‌کرد. ۱۰سال از خروس‌خوان صبح تا آخر شب، املت و چایی و دیزی دست مشتری داده، قلیان برایشان چاق کرده و زغالش را عوض کرده. آخر ماه هم با انعام و گوشه‌چشم مشتری‌ها و اضافه‌کاری به جای آشپز و ظرف‌شوی، ۲میلیون و ۳۰۰هزار تومان حقوق می‌گرفته: «اینکه محیط کارم را دوست نداشتم و به‌خاطر دائم سر پا بودن، زانودرد گرفتم به کنار، حقوقم کفاف زندگی‌ام رو نمی‌داد. دستم همیشه جلوی این و آن دراز بود. اجاره خونه‌ام رو همیشه وسط برج می‌دادم و ماهی نبود که غرولند و تهدید صاحبخونه‌ها رو نشنوم. تو این ۸سالی که ازدواج کردیم، متراژ خونه‌هایی که اجاره کردیم، هر بار آب رفت، از ۷۰متر شروع شد و به ۴۰متر رسید. بی‌تعارف حال و روز زندگیم خوب نبود و بی‌پولی آتش شده بود وسط زندگیمون و چندبار ما رو تا مرز طلاق برد.»<br /> <br /> محسن با این حال کج‌دار و مریز کار می‌کرده تا اول اسفند ۱۳۹۸که ستاد ملی مبارزه با کرونا، آب پاکی را ریخت روی دست قهوه‌خانه‌دارها و رستوران‌دارها و تعطیلی مشاغل آنها را تصویب کرد. محسن و همکارانش بیکار شدند. او چند روز بعد دست زن و دخترش را گرفت و برای استراحت و فرار از کرونا راهی روستای پدری‌اش یعنی هندوآباد شد؛ روستایی از توابع اردستان در دل کویر مرکزی که تا تهران ۳۵۸کیلومتر فاصله دارد و در تقسیمات استانی جزو استان اصفهان محسوب می‌شود.<br /> <br /> تا اواسط فروردین فقط گشت‌وگذار و استراحت بود، اما پدرش وقتی می‌بیند که کرونا رفتنی نیست و قهوه‌خانه‌ها هم یک روز در میان تعطیل است، پا پی‌اش می‌شود که همان‌جا برود سر کار: « قبل از ماجرای کرونا هم پدرم در کارخانه‌های اطراف اردستان برایم کار پیدا می‌کرد و دائم در گوشم می‌خوند که بیا اینجا کار کن و طبقه بالای خونه خودم بشین که الکی ماهی یک و نیم میلیون تومان اجاره ندی. می‌گفت اینجا هزینه زندگی کمتره، ولی من زیر بار نمی‌رفتم. کی آخه تهران رو ول می‌کنه میاد ته یک دهات زندگی کنه؟ اما این بار از سر اجبار راضی شدم و در یک کارخانه قابلمه‌سازی کارم رو شروع کردم. تمام فکرم این بود که بعد از یکی، دوماه که کرونا تموم شد، برگردم، اما به مرور تصمیمم عوض شد؛ چون دیدم زندگیم کمی بهتر شده.»<br /> <br /> برای افسانه، همسر محسن که متولد و بزرگ شده تهران است، تصمیم‌ به مهاجرت به‌مراتب سخت‌تر بوده است؛ از یک طرف شغل کم‌درآمد شوهرش و هزینه‌های سرسام‌آور زندگی و از طرف دیگر خانه بدون اجاره و پیدا کردن یک شغل خانگی او را سر دوراهی قرار داده بود: «اگر می‌ماندیم باید باز هم یک محله پایین‌تر می‌رفتیم. هر روز سر پول یک کیلو گوشت و یک دست لباس برای بچه و... دعوا داشتیم. اگر هم برای همیشه جمع می‌کردیم و از تهران خارج می‌شدیم، با دلتنگی و دوری از خانواده و سختی زندگی در روستا چه می‌کردم؟ من اصلا موافق نبودم، اما وقتی ۶‌ماه گذشت و دیدم شوهرم بیمه شده و حقوقش بهتره و از آن طرف، وقت بیشتری را با ما سپری می‌کنه، دلم گرم شد. تونستم شغلی هم برای خودم دست و پا کنم و درآمد داشته باشم که بیشتر بهم انگیزه داد.»<br /> <br /> افسانه حالا ۳ماهی می‌شود که از طریق صفحه اینستاگرامی‌اش، سفارش سبزی قورمه، بادمجان، پیاز و سیر سرخ کرده می‌گیرد و می‌رود از سر زمین کشاورزی در اردستان به قیمت ارزان مواد اولیه‌شان را می‌خرد و بعد از تهیه و بسته‌بندی، برای مشتری ارسال می‌کند؛ مشتری‌هایی در تهران و البرز: «مثلاً الان اینجا فصل به و انار هست. مربای به و رب انار هم درست می‌کنم و می‌فروشم یا کمی قبل‌تر انجیر، توت خشک، بادام، نعنا و شوید خشک از پیرزن‌های روستایی می‌خریدم و با چنددرصد سود در صفحه اینستاگرامم می‌فروختم. درآمدم بد نیست؛ حدود یک‌ونیم تا ۲میلیون سود برام داره. این‌رو هم بگم که قطعا اگر اینجا اینترنت نداشت، من خیلی دوام نمی‌آوردم. یک جورهایی هم ارتباطم را با دوستان و فامیلم حفظ کرده‌ام و هم یک شغل تمام‌وقت برای خودم دست و پا کرده‌ام که بد نیست.»<br /> <br /> == وحید و ریحانه مهاجرت از قم به شهر کوچک سرکان در استان همدان==<br /> <br /> در ۱۱سال زندگی مشترکشان، ۲بار مهاجرت کرده‌اند؛ یک‌بار از تهران به قم و بار دیگر از قم به سرکان در همدان. بار اول که بار و بنه زندگی را جمع کردند به سمت قم، ۱۲میلیون به صاحب مغازه بدهکار بودند. ۲سال بعد، وقتی از قم به سرکان می‌رفتند، ۵میلیون قسط عقب‌افتاده بانکی داشتند. در تهران، در یکی از کوچه‌های ۲۰متری سوم افسریه لبنیات می‌فروختند.<br /> <br /> سال ۹۶بعد از مهاجرت به قم، وحید در یک شرکت پیمانکاری وابسته به شهرداری مشغول به‌کار شد تا فروردین سال ۹۸که به بهانه تعدیل نیرو، عذرش را خواستند: «تا بهمن ۹۸با خرج کردن پس‌انداز و فروختن طلا و کار کردن روی ماشین دیگران، زندگی رو یک جور می‌گذروندیم، اما دی ۹۸اوضاع خیلی بد شد و کفگیرمون بدجور ته دیگ خورد. قرار شد به‌عنوان یک فروشنده در مغازه‌ای اطراف حرم کار کنم که کرونا آمد و کار و کاسبی را در قم حسابی کساد کرد.»<br /> <br /> آمار مرگ‌ومیر که بالا گرفت، ریحانه، همسر وحید پیشنهاد کرد به‌طور موقت بروند سرکان پیش خواهرش تا حداقل جانشان در امان بماند؛ رفتن همانا و مهاجرت دوباره به سرکان همانا. خواهر ریحانه همان روزهای اول پیشنهاد کرد نانوایی قدیمی سرکان را که ۴سال پیش تعطیل شده و اهالی را برای تهیه نان به سختی انداخته بود، اجاره و تنورش را روشن کنند. وحید و ریحانه هم به ناچار قبول می‌کنند: «خواهرزنم نانوایی کرده و این کار را بلد بود. کنار دستش نگاه کردیم و یاد گرفتیم. ۲‌ماه بعد من شاطر شدم و ریحانه خمیر چونه می‌کرد. حالا روزی ۲بار یکی صبح و یکی غروب نون می‌پزیم و می‌دیم دست مردم.»<br /> <br /> اوایل مشتری‌هایشان محدود بود و بیشتر پیرمرد و پیرزن‌هایی بودند که پای رفتن تا نانوایی‌های دیگر را نداشتند، اما رفته‌رفته اهالی، کیفیت خوب نان را که دیدند، مشتری شدند. حالا حتی از روستاهای اطراف برای خریدن نان به سرکان می‌آیند: «اوایل خواهرزنم صبح به صبح می‌رفت دم در خانه پیرزن و پیرمردهای سرکان و می‌گفت چندتا نون می‌خواهند. بعد از پخت، خودم با موتور می‌بردم دم در خانه‌هایشان و تحویل می‌دادم. روزهای اول بیشتر از ۵۰قرص نون نمی‌فروختیم، اما حالا روزی ۴۰۰تا ۶۰۰تا خمیر چونه می‌کنیم و مشتری‌های مسافر هم داریم.»<br /> <br /> <br /> == زعیم، مهاجرت از اردبیل به گنبد شاهی روستایش در شهرستان زابل==<br /> <br /> این سال‌های فراق و مهاجرت پشت مهاجرت بر او آسان نگذشته؛ شب‌ها در رویاهایش به روستایشان، گنبدشاهی در زابل برگشته، هوتک پشت خانه‌های سبحان، قیوم، ناجی، ننه رشید، ننه خدیجه و پسر حمدلله را تبدیل به استخر ایمن با حصار نرده‌ای زیبا کرده که بچه‌ای در آن نیفتد، بعد آب لوله‌کشی شرب را تا آشپزخانه همه خانه‌های روستا کشیده. در میانه رویا، دیوار کاهگلی مدرسه الدوخی را ریخته پایین و جایش مدرسه ۵کلاسه ساخته با حیاطی بزرگ که چمن مصنوعی دارد و بچه‌ها با تاب و سرسره وسط حیاط بازی می‌کنند.<br /> <br /> اما فعلا او در اردبیل است، وسط کارخانه‌ای بزرگ که صدای بلند ماشین‌آلات هم نتوانسته جلوی واگویه رویاهایش را بگیرد: «چاره‌ای جز فاصله گرفتن و مهاجرت نمانده بود. برگشتن بدون پشتوانه به زابل، یعنی امتداد یک خط اشتباه. من وقتی به زابل برمی‌گردم که مطمئن باشم می‌توانم قدمی ولو کوچک برای آن بردارم و این قدم سواد زیاد می‌خواهد و پول. همه ما آنجا به‌معنای واقعی کلمه محرومیم. بی‌سوادی و بی‌پولی ما را در رنج بی‌نهایت قرار داده. باید بتوانیم یک جایی این سد را بشکنیم؛ سدی که بیرون از استان برای ما ساخته‌اند و باید آن را از تهران شکست.»<br /> <br /> زعیم، حرف‌های زیادی برای گفتن دارد. می‌گوید مردم سیستان و بلوچستان صدایشان در دولت‌ها و پایتخت شنیده نمی‌شود، مسافت دور باعث شده کسی آنها را نبیند. عصبانی است از اینکه سهم استانشان از توسعه فقط شعار و سخنرانی است؛ به همین دلیل است که مهاجرت کرده تا او را به‌عنوان یک نماد ببینند و حرف‌هایش را بشنوند: «من در رشته مهندسی صنایع دانشگاه امیرکبیر درس خواندم، فوق‌لیسانسم را هم آنجا گرفتم و بعد برای کار در یک شرکت مواد غذایی کوچک و نوپا به آستارا رفتم. ۴سال آنجا کار کردم و بخشی از درآمدم را فرستادم زابل تا ۲خواهر و دخترخاله‌ام درس بخوانند و دانشگاه قبول شوند که همین هم شد و هر سه آنها در تهران و زاهدان دانشجو شدند. اصلا هدفم از کار کردن همین بود که بتوانم زمینه پیشرفت زنانی که می‌دیدم به‌خاطر بی‌پولی و فقر فرهنگی از تحصیل بازمانده‌اند را فراهم کنم.»<br /> <br /> زعیم بعد از آستارا، به شرکت موادغذایی بزرگ‌تری در اردبیل می‌رود و به‌عنوان مدیرداخلی کارخانه مشغول به‌کار می‌شود. او نسبت به این مهاجرت‌های پیوسته حس دوگانه‌ای دارد: «تصورم این نبود که از شهر و زادگاهم آنقدر دور بمانم، از این جهت ویرانم‌، اما وقتی به این فکر می‌کنم که می‌توانم هر سال کمک مالی به زادگاهم کنم، کمی آرام می‌گیرم. من اگر از زابل بیرون نمی‌آمدم، درنهایت یک دستفروش یا در بهترین حالت کارمند عادی یک اداره بودم، اما حالا ماجرا تغییر کرده و هرچند با سختی زیاد، اما رو به پیشرفتم.»<br /> <br /> از ویژگی‌های جالب زعیم این است که اگرچه از دل محرومیت آمده، اما مقهور تهران و امکاناتش نشده: «من وقتی دانشگاه قبول شدم، برای نخستین‌بار پایم را از زابل بیرون می‌گذاشتم؛ حتی به زاهدان هم نرفته بودم. تصور کنید یک جوان ۱۸ساله از وسط آن فضا به تهران بیاید. همان ترم اول استادم که خودش لر بختیاری بود و از استان فارس آمده بود تهران، به من گفت مراقب باش تهران پاگیرت نکند. پیشرفت خودت را در شهر دیگری جز اینجا تعریف کن. تهران یک جذاب تو خالی است و این شد که برای کار به آستارا رفتم.»<br /> <br /> زعیم می‌داند که مدرسه‌ای که ۴ماه پیش در گنبد شاهی کلنگش را زده، شروع واقعی شدن یک رویاست؛ مدرسه‌ای با دیوارهای آبی و حیاط سبز و تاب و سرسره‌ای که دختران و پسران کوچک روی آن سوارند و صدای خنده‌شان گنبد شاهی را پر از شادی می‌کند.<br /> <br /> == فتانه و جواد، مهاجرت از تهران به کلاردشت ==<br /> ۵۸سال زندگی در تهران که حاصلش ۴فرزند و یک آرایشگاه کوچک و خوشنام در جنوب‌شرق تهران بود، را مرداد سال ۹۸می‌گذارد و برای همیشه از تهران می‌رود؛ مهاجرتی که می‌گوید به‌خاطر فشار اقتصادی زیر بار آن رفته و حالا مجبور است دور از فرزندان، عروس و داماد و نوه‌هایش زندگی کند: «بی‌تعارف و خلاصه بگم که کم آوردیم. ۳میلیون تومن صاحب سالن گذاشت رو اجاره و از اون طرف صاحبخونه که این همه سال باهامون راه اومده بود، گفت یا ۱۰۰میلیون بذار رو پول پیشت یا معادلش اجاره بده. از کجا می‌آوردیم؟ شوهرم که بازنشسته ‌است و تکلیفش با ماهی ۳میلیون حقوق معلوم. درآمد سالن هم کفاف نمی‌داد، مشتری‌های رنگ، مش و هایلایت یا شینیون و آرایش برای عروسی که عمده سود و درآمد ما آرایشگرها از اونجاست، در اون منطقه کم شده بود و فقط برای اصلاح و ابرو و کوتاهی مو می‌اومدن که خوب سود ما توی این خدمات ناچیزه. وقتی دیدم از پس هزینه‌های خود سالن برنمیام، تصمیم گرفتم جمع کنم و برای همیشه از تهران برم.»<br /> <br /> فتانه کلاردشت را انتخاب می‌کند؛ چون برادری دارد که یک سال و نیم قبل از او به آنجا مهاجرت کرده و خوب و بد زندگی در آن منطقه دقیق دستش آمده و می‌توانسته به او و همسرش کمک کند: «گفتم حالا که از تهران می‌رم، حداقل جایی رو انتخاب کنم که کس و کاری اونجا داشته باشم و از اون طرف اینقدر جمعیت داشته باشه که آرایشگاهم رو اونجا دوباره راه بندازم. این شد که ساکن یه واحد آپارتمان در کردمحل شدم و یک سالن ۳۰متری در کلاردشت اجاره کردم.»<br /> <br /> کسب و کار فتانه در شهر جدید با گذشت یک سال هنوز پا نگرفته و روزی ۵ ،۶مشتری بیشتر ندارد. تبلیغات گسترده را شروع کرده بود که سر و کله کرونا پیدا شد: «من دوباره از صفر شروع کردم. فکر کنید؛ اون همه مشتری که در تهران سال‌های سال با تلاش و احترام تونسته بودم رضایت و اعتمادشون رو جلب کنم، گذاشتم و اومدم اینجا. کار در شهر جدید خیلی سخته، اهالی هنوز گارد شدید دارن که یکی از تهران آمده و می‌خواهد کاسبی‌شان را خراب کنه. مغازه‌دار فکر می‌کنه چون از شهر اومدی پس وضع مالی ات خوبه و می‌تونی بیشتر اجاره بدی، خانواده‌ها اجازه نمیدن همسر یا دخترشان برای کار بیان پیشت و هزار و یک مشکل دیگه، اما چه میشه کرد؟<br /> <br /> فتانه این روزها وقتی قیمت مسکن و اجاره خانه در تهران را می‌بیند، از کاری که کرده پشیمان نیست؛ گرچه از دوری فرزندان و نوه‌هایش هم دلگیر است.<br /> <br /> [[رده: کرونا]]<br /> [[رده: اقتصاد مقاومتی]]<br /> [[رده: اشتغال‌زایی]]<br /> [[رده: جنگ اقتصادی]]<br /> [[رده: کرونا]]<br /> [[رده: اقتصاد مقاومتی]]<br /> [[رده: اشتغال‌زایی]]<br /> [[رده: روستا]]</div>

Tkaaraazmaa https://gheseyemaa.ir/index.php?title=%D9%BE%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%AF%D9%87:Mohajerat.jpg&diff=6914 2021-01-03T20:43:03Z

<p>Tkaaraazmaa: </p> <hr /> <div>مهاجرت</div>

Tkaaraazmaa https://gheseyemaa.ir/index.php?title=%D9%85%D9%87%D8%A7%D8%AC%D8%B1%D8%AA_%D9%85%D8%B9%DA%A9%D9%88%D8%B3%D8%8C_%D8%A8%D9%87_%D9%86%D9%81%D8%B9_%D8%A7%DB%8C%D9%86_%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%88%D8%A7%D8%AF%D9%87_%D9%87%D8%A7_%D8%A8%D9%88%D8%AF%D9%87&diff=6913 2021-01-03T20:38:41Z

<p>Tkaaraazmaa: صفحه‌ای تازه حاوی « آنچه در ادامه می‌خوانید خرده‌روایت‌هایی از مهاجرت معکوس است؛ مزیت شهرها...» ایجاد کرد</p> <hr /> <div><br /> <br /> <br /> آنچه در ادامه می‌خوانید خرده‌روایت‌هایی از مهاجرت معکوس است؛<br /> مزیت شهرهای کوچک و روستاها، هزینه کمتر مسکن و نیازمندیهای زندگی است.<br /> و مشکل شهرهای کوچک و روستاها، کمبود امکانات و نبود تفریح است.<br /> ***<br /> == محسن، بازگشت از تهران به روستای هندوآباد اردستان==<br /> غروب همان روز که کامیون اسباب و لوازم خانه‌شان را از تهران آورد به هندوآباد و همه اهالی ده دیدند که یک بچه شهری برای همیشه آمده تا در روستا زندگی کند، درست وسط نماز مغرب و عشاء، آنجا که امام جماعت از ثواب نماز غفیله حرف می‌زد، یکی از مردهای روستا از صف عقب دست گذاشت روی شانه‌اش و گفت: «واقعا واسه همیشه اومدی اینجا زندگی کنی؟ همه از هندوآباد می‌رن تهران یا اصفهان که کار درست و حسابی پیدا کنن، تو جمع کردی اومدی اینجا چی‌کار مرد حسابی؟»<br /> <br /> عرق سرد روی پیشانی‌اش نشست، با خودش گفت؛ «نکند واقعا تصمیم غلطی گرفته‌ام؟ و اگر نتوانم زندگی کنم و مجبور شوم برگردم، چه؟ اگر زنم برخلاف آنچه گفته دوری از تهران و خانواده را طاقت نیاورد چه؟ آن وقت با حرف این مردم که آنی مرا به حال خود رها نمی‌کنند و از وقتی آمده‌ام سرشان به زندگی من گرم است، چه کنم؟»<br /> <br /> محسن آذر امسال ۳۳ساله می‌شود. در تهران کارگر قهوه‌خانه‌ای در خیابان شوش بود؛ به قول خودش قهوه‌چی. ۵صبح زیر سماور بزرگ برنجی قهوه‌خانه را روشن و شب ساعت ۱۱هم خودش آن را خاموش می‌کرد. ۱۰سال از خروس‌خوان صبح تا آخر شب، املت و چایی و دیزی دست مشتری داده، قلیان برایشان چاق کرده و زغالش را عوض کرده. آخر ماه هم با انعام و گوشه‌چشم مشتری‌ها و اضافه‌کاری به جای آشپز و ظرف‌شوی، ۲میلیون و ۳۰۰هزار تومان حقوق می‌گرفته: «اینکه محیط کارم را دوست نداشتم و به‌خاطر دائم سر پا بودن، زانودرد گرفتم به کنار، حقوقم کفاف زندگی‌ام رو نمی‌داد. دستم همیشه جلوی این و آن دراز بود. اجاره خونه‌ام رو همیشه وسط برج می‌دادم و ماهی نبود که غرولند و تهدید صاحبخونه‌ها رو نشنوم. تو این ۸سالی که ازدواج کردیم، متراژ خونه‌هایی که اجاره کردیم، هر بار آب رفت، از ۷۰متر شروع شد و به ۴۰متر رسید. بی‌تعارف حال و روز زندگیم خوب نبود و بی‌پولی آتش شده بود وسط زندگیمون و چندبار ما رو تا مرز طلاق برد.»<br /> <br /> محسن با این حال کج‌دار و مریز کار می‌کرده تا اول اسفند ۱۳۹۸که ستاد ملی مبارزه با کرونا، آب پاکی را ریخت روی دست قهوه‌خانه‌دارها و رستوران‌دارها و تعطیلی مشاغل آنها را تصویب کرد. محسن و همکارانش بیکار شدند. او چند روز بعد دست زن و دخترش را گرفت و برای استراحت و فرار از کرونا راهی روستای پدری‌اش یعنی هندوآباد شد؛ روستایی از توابع اردستان در دل کویر مرکزی که تا تهران ۳۵۸کیلومتر فاصله دارد و در تقسیمات استانی جزو استان اصفهان محسوب می‌شود.<br /> <br /> تا اواسط فروردین فقط گشت‌وگذار و استراحت بود، اما پدرش وقتی می‌بیند که کرونا رفتنی نیست و قهوه‌خانه‌ها هم یک روز در میان تعطیل است، پا پی‌اش می‌شود که همان‌جا برود سر کار: « قبل از ماجرای کرونا هم پدرم در کارخانه‌های اطراف اردستان برایم کار پیدا می‌کرد و دائم در گوشم می‌خوند که بیا اینجا کار کن و طبقه بالای خونه خودم بشین که الکی ماهی یک و نیم میلیون تومان اجاره ندی. می‌گفت اینجا هزینه زندگی کمتره، ولی من زیر بار نمی‌رفتم. کی آخه تهران رو ول می‌کنه میاد ته یک دهات زندگی کنه؟ اما این بار از سر اجبار راضی شدم و در یک کارخانه قابلمه‌سازی کارم رو شروع کردم. تمام فکرم این بود که بعد از یکی، دوماه که کرونا تموم شد، برگردم، اما به مرور تصمیمم عوض شد؛ چون دیدم زندگیم کمی بهتر شده.»<br /> <br /> برای افسانه، همسر محسن که متولد و بزرگ شده تهران است، تصمیم‌ به مهاجرت به‌مراتب سخت‌تر بوده است؛ از یک طرف شغل کم‌درآمد شوهرش و هزینه‌های سرسام‌آور زندگی و از طرف دیگر خانه بدون اجاره و پیدا کردن یک شغل خانگی او را سر دوراهی قرار داده بود: «اگر می‌ماندیم باید باز هم یک محله پایین‌تر می‌رفتیم. هر روز سر پول یک کیلو گوشت و یک دست لباس برای بچه و... دعوا داشتیم. اگر هم برای همیشه جمع می‌کردیم و از تهران خارج می‌شدیم، با دلتنگی و دوری از خانواده و سختی زندگی در روستا چه می‌کردم؟ من اصلا موافق نبودم، اما وقتی ۶‌ماه گذشت و دیدم شوهرم بیمه شده و حقوقش بهتره و از آن طرف، وقت بیشتری را با ما سپری می‌کنه، دلم گرم شد. تونستم شغلی هم برای خودم دست و پا کنم و درآمد داشته باشم که بیشتر بهم انگیزه داد.»<br /> <br /> افسانه حالا ۳ماهی می‌شود که از طریق صفحه اینستاگرامی‌اش، سفارش سبزی قورمه، بادمجان، پیاز و سیر سرخ کرده می‌گیرد و می‌رود از سر زمین کشاورزی در اردستان به قیمت ارزان مواد اولیه‌شان را می‌خرد و بعد از تهیه و بسته‌بندی، برای مشتری ارسال می‌کند؛ مشتری‌هایی در تهران و البرز: «مثلاً الان اینجا فصل به و انار هست. مربای به و رب انار هم درست می‌کنم و می‌فروشم یا کمی قبل‌تر انجیر، توت خشک، بادام، نعنا و شوید خشک از پیرزن‌های روستایی می‌خریدم و با چنددرصد سود در صفحه اینستاگرامم می‌فروختم. درآمدم بد نیست؛ حدود یک‌ونیم تا ۲میلیون سود برام داره. این‌رو هم بگم که قطعا اگر اینجا اینترنت نداشت، من خیلی دوام نمی‌آوردم. یک جورهایی هم ارتباطم را با دوستان و فامیلم حفظ کرده‌ام و هم یک شغل تمام‌وقت برای خودم دست و پا کرده‌ام که بد نیست.»<br /> <br /> == وحید و ریحانه مهاجرت از قم به شهر کوچک سرکان در استان همدان==<br /> <br /> در ۱۱سال زندگی مشترکشان، ۲بار مهاجرت کرده‌اند؛ یک‌بار از تهران به قم و بار دیگر از قم به سرکان در همدان. بار اول که بار و بنه زندگی را جمع کردند به سمت قم، ۱۲میلیون به صاحب مغازه بدهکار بودند. ۲سال بعد، وقتی از قم به سرکان می‌رفتند، ۵میلیون قسط عقب‌افتاده بانکی داشتند. در تهران، در یکی از کوچه‌های ۲۰متری سوم افسریه لبنیات می‌فروختند.<br /> <br /> سال ۹۶بعد از مهاجرت به قم، وحید در یک شرکت پیمانکاری وابسته به شهرداری مشغول به‌کار شد تا فروردین سال ۹۸که به بهانه تعدیل نیرو، عذرش را خواستند: «تا بهمن ۹۸با خرج کردن پس‌انداز و فروختن طلا و کار کردن روی ماشین دیگران، زندگی رو یک جور می‌گذروندیم، اما دی ۹۸اوضاع خیلی بد شد و کفگیرمون بدجور ته دیگ خورد. قرار شد به‌عنوان یک فروشنده در مغازه‌ای اطراف حرم کار کنم که کرونا آمد و کار و کاسبی را در قم حسابی کساد کرد.»<br /> <br /> آمار مرگ‌ومیر که بالا گرفت، ریحانه، همسر وحید پیشنهاد کرد به‌طور موقت بروند سرکان پیش خواهرش تا حداقل جانشان در امان بماند؛ رفتن همانا و مهاجرت دوباره به سرکان همانا. خواهر ریحانه همان روزهای اول پیشنهاد کرد نانوایی قدیمی سرکان را که ۴سال پیش تعطیل شده و اهالی را برای تهیه نان به سختی انداخته بود، اجاره و تنورش را روشن کنند. وحید و ریحانه هم به ناچار قبول می‌کنند: «خواهرزنم نانوایی کرده و این کار را بلد بود. کنار دستش نگاه کردیم و یاد گرفتیم. ۲‌ماه بعد من شاطر شدم و ریحانه خمیر چونه می‌کرد. حالا روزی ۲بار یکی صبح و یکی غروب نون می‌پزیم و می‌دیم دست مردم.»<br /> <br /> اوایل مشتری‌هایشان محدود بود و بیشتر پیرمرد و پیرزن‌هایی بودند که پای رفتن تا نانوایی‌های دیگر را نداشتند، اما رفته‌رفته اهالی، کیفیت خوب نان را که دیدند، مشتری شدند. حالا حتی از روستاهای اطراف برای خریدن نان به سرکان می‌آیند: «اوایل خواهرزنم صبح به صبح می‌رفت دم در خانه پیرزن و پیرمردهای سرکان و می‌گفت چندتا نون می‌خواهند. بعد از پخت، خودم با موتور می‌بردم دم در خانه‌هایشان و تحویل می‌دادم. روزهای اول بیشتر از ۵۰قرص نون نمی‌فروختیم، اما حالا روزی ۴۰۰تا ۶۰۰تا خمیر چونه می‌کنیم و مشتری‌های مسافر هم داریم.»<br /> <br /> <br /> == زعیم، مهاجرت از اردبیل به گنبد شاهی روستایش در شهرستان زابل==<br /> <br /> این سال‌های فراق و مهاجرت پشت مهاجرت بر او آسان نگذشته؛ شب‌ها در رویاهایش به روستایشان، گنبدشاهی در زابل برگشته، هوتک پشت خانه‌های سبحان، قیوم، ناجی، ننه رشید، ننه خدیجه و پسر حمدلله را تبدیل به استخر ایمن با حصار نرده‌ای زیبا کرده که بچه‌ای در آن نیفتد، بعد آب لوله‌کشی شرب را تا آشپزخانه همه خانه‌های روستا کشیده. در میانه رویا، دیوار کاهگلی مدرسه الدوخی را ریخته پایین و جایش مدرسه ۵کلاسه ساخته با حیاطی بزرگ که چمن مصنوعی دارد و بچه‌ها با تاب و سرسره وسط حیاط بازی می‌کنند.<br /> <br /> اما فعلا او در اردبیل است، وسط کارخانه‌ای بزرگ که صدای بلند ماشین‌آلات هم نتوانسته جلوی واگویه رویاهایش را بگیرد: «چاره‌ای جز فاصله گرفتن و مهاجرت نمانده بود. برگشتن بدون پشتوانه به زابل، یعنی امتداد یک خط اشتباه. من وقتی به زابل برمی‌گردم که مطمئن باشم می‌توانم قدمی ولو کوچک برای آن بردارم و این قدم سواد زیاد می‌خواهد و پول. همه ما آنجا به‌معنای واقعی کلمه محرومیم. بی‌سوادی و بی‌پولی ما را در رنج بی‌نهایت قرار داده. باید بتوانیم یک جایی این سد را بشکنیم؛ سدی که بیرون از استان برای ما ساخته‌اند و باید آن را از تهران شکست.»<br /> <br /> زعیم، حرف‌های زیادی برای گفتن دارد. می‌گوید مردم سیستان و بلوچستان صدایشان در دولت‌ها و پایتخت شنیده نمی‌شود، مسافت دور باعث شده کسی آنها را نبیند. عصبانی است از اینکه سهم استانشان از توسعه فقط شعار و سخنرانی است؛ به همین دلیل است که مهاجرت کرده تا او را به‌عنوان یک نماد ببینند و حرف‌هایش را بشنوند: «من در رشته مهندسی صنایع دانشگاه امیرکبیر درس خواندم، فوق‌لیسانسم را هم آنجا گرفتم و بعد برای کار در یک شرکت مواد غذایی کوچک و نوپا به آستارا رفتم. ۴سال آنجا کار کردم و بخشی از درآمدم را فرستادم زابل تا ۲خواهر و دخترخاله‌ام درس بخوانند و دانشگاه قبول شوند که همین هم شد و هر سه آنها در تهران و زاهدان دانشجو شدند. اصلا هدفم از کار کردن همین بود که بتوانم زمینه پیشرفت زنانی که می‌دیدم به‌خاطر بی‌پولی و فقر فرهنگی از تحصیل بازمانده‌اند را فراهم کنم.»<br /> <br /> زعیم بعد از آستارا، به شرکت موادغذایی بزرگ‌تری در اردبیل می‌رود و به‌عنوان مدیرداخلی کارخانه مشغول به‌کار می‌شود. او نسبت به این مهاجرت‌های پیوسته حس دوگانه‌ای دارد: «تصورم این نبود که از شهر و زادگاهم آنقدر دور بمانم، از این جهت ویرانم‌، اما وقتی به این فکر می‌کنم که می‌توانم هر سال کمک مالی به زادگاهم کنم، کمی آرام می‌گیرم. من اگر از زابل بیرون نمی‌آمدم، درنهایت یک دستفروش یا در بهترین حالت کارمند عادی یک اداره بودم، اما حالا ماجرا تغییر کرده و هرچند با سختی زیاد، اما رو به پیشرفتم.»<br /> <br /> از ویژگی‌های جالب زعیم این است که اگرچه از دل محرومیت آمده، اما مقهور تهران و امکاناتش نشده: «من وقتی دانشگاه قبول شدم، برای نخستین‌بار پایم را از زابل بیرون می‌گذاشتم؛ حتی به زاهدان هم نرفته بودم. تصور کنید یک جوان ۱۸ساله از وسط آن فضا به تهران بیاید. همان ترم اول استادم که خودش لر بختیاری بود و از استان فارس آمده بود تهران، به من گفت مراقب باش تهران پاگیرت نکند. پیشرفت خودت را در شهر دیگری جز اینجا تعریف کن. تهران یک جذاب تو خالی است و این شد که برای کار به آستارا رفتم.»<br /> <br /> زعیم می‌داند که مدرسه‌ای که ۴ماه پیش در گنبد شاهی کلنگش را زده، شروع واقعی شدن یک رویاست؛ مدرسه‌ای با دیوارهای آبی و حیاط سبز و تاب و سرسره‌ای که دختران و پسران کوچک روی آن سوارند و صدای خنده‌شان گنبد شاهی را پر از شادی می‌کند.<br /> <br /> == فتانه و جواد، مهاجرت از تهران به کلاردشت ==<br /> ۵۸سال زندگی در تهران که حاصلش ۴فرزند و یک آرایشگاه کوچک و خوشنام در جنوب‌شرق تهران بود، را مرداد سال ۹۸می‌گذارد و برای همیشه از تهران می‌رود؛ مهاجرتی که می‌گوید به‌خاطر فشار اقتصادی زیر بار آن رفته و حالا مجبور است دور از فرزندان، عروس و داماد و نوه‌هایش زندگی کند: «بی‌تعارف و خلاصه بگم که کم آوردیم. ۳میلیون تومن صاحب سالن گذاشت رو اجاره و از اون طرف صاحبخونه که این همه سال باهامون راه اومده بود، گفت یا ۱۰۰میلیون بذار رو پول پیشت یا معادلش اجاره بده. از کجا می‌آوردیم؟ شوهرم که بازنشسته ‌است و تکلیفش با ماهی ۳میلیون حقوق معلوم. درآمد سالن هم کفاف نمی‌داد، مشتری‌های رنگ، مش و هایلایت یا شینیون و آرایش برای عروسی که عمده سود و درآمد ما آرایشگرها از اونجاست، در اون منطقه کم شده بود و فقط برای اصلاح و ابرو و کوتاهی مو می‌اومدن که خوب سود ما توی این خدمات ناچیزه. وقتی دیدم از پس هزینه‌های خود سالن برنمیام، تصمیم گرفتم جمع کنم و برای همیشه از تهران برم.»<br /> <br /> فتانه کلاردشت را انتخاب می‌کند؛ چون برادری دارد که یک سال و نیم قبل از او به آنجا مهاجرت کرده و خوب و بد زندگی در آن منطقه دقیق دستش آمده و می‌توانسته به او و همسرش کمک کند: «گفتم حالا که از تهران می‌رم، حداقل جایی رو انتخاب کنم که کس و کاری اونجا داشته باشم و از اون طرف اینقدر جمعیت داشته باشه که آرایشگاهم رو اونجا دوباره راه بندازم. این شد که ساکن یه واحد آپارتمان در کردمحل شدم و یک سالن ۳۰متری در کلاردشت اجاره کردم.»<br /> <br /> کسب و کار فتانه در شهر جدید با گذشت یک سال هنوز پا نگرفته و روزی ۵ ،۶مشتری بیشتر ندارد. تبلیغات گسترده را شروع کرده بود که سر و کله کرونا پیدا شد: «من دوباره از صفر شروع کردم. فکر کنید؛ اون همه مشتری که در تهران سال‌های سال با تلاش و احترام تونسته بودم رضایت و اعتمادشون رو جلب کنم، گذاشتم و اومدم اینجا. کار در شهر جدید خیلی سخته، اهالی هنوز گارد شدید دارن که یکی از تهران آمده و می‌خواهد کاسبی‌شان را خراب کنه. مغازه‌دار فکر می‌کنه چون از شهر اومدی پس وضع مالی ات خوبه و می‌تونی بیشتر اجاره بدی، خانواده‌ها اجازه نمیدن همسر یا دخترشان برای کار بیان پیشت و هزار و یک مشکل دیگه، اما چه میشه کرد؟<br /> <br /> فتانه این روزها وقتی قیمت مسکن و اجاره خانه در تهران را می‌بیند، از کاری که کرده پشیمان نیست؛ گرچه از دوری فرزندان و نوه‌هایش هم دلگیر است.</div>

Tkaaraazmaa https://gheseyemaa.ir/index.php?title=%D8%A7%DB%8C%D9%86_%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%85_%D9%88_%D8%AF%D9%88%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86%D8%B4_%D9%87%D8%B1_%D9%85%D8%A7%D9%87_%DB%8C%DA%A9_%D8%AC%D9%87%DB%8C%D8%B2%DB%8C%D9%87_%DA%A9%D8%A7%D9%85%D9%84_%D9%87%D8%AF%DB%8C%D9%87_%D9%85%DB%8C_%D8%AF%D9%87%D9%86%D8%AF&diff=6911 2021-01-03T17:09:51Z

<p>Tkaaraazmaa: صفحه‌ای تازه حاوی «* خانم فاطمه احمدی و گروهش، به شهرهای دیگر؛ مثل مشهد، یاسوج، خرم‌آباد، زنجان...» ایجاد کرد</p> <hr /> <div>* خانم فاطمه احمدی و گروهش، به شهرهای دیگر؛ مثل مشهد، یاسوج، خرم‌آباد، زنجان، تنکابن و بسیاری از روستاهای محروم کشور سر می‌زنند و برای خانواده‌های محروم و نوعروسان، جهیزیه تهیه می‌کنند.<br /> <br /> او می گوید:<br /> * «هر ماه حداقل یک کامیون جهیزیه به نقاط مختلف ایران می‌فرستیم.» جهیزیه‌ای که درواقع وسایل اولیه یک زندگی معمولی و ساده است، وسایلی مانند فرش، اجاق گاز، یخچال و اتو که برای شروع زندگی دو نفر لازم است.<br /> <br /> * در سال گذشته فاطمه 35 جهیزیه به کمک دوستانش تهیه کرده است؛ جهیزیه‌هایی که به صورت کامل یا خرد و جزئی تهیه شده است. هزینه تهیه 20 جهیزیه 300 میلیون تومان بوده است.<br /> <br /> * امسال هم با شروع سال، او کار را با تهیه سه جهیزیه شروع کرده است. در مجموع اما از زمانی که فاطمه کار را شروع کرده است، حدود 80 تا 90 جهیزیه را برای نوعروسان، تهیه کرده است.<br /> <br /> «به بهانه‌های مختلف، برای گرفتن یک لیوان آب خوردن، استفاده از سرویس بهداشتی یا خستگی در کردن به در خانه خانواده‌های نیازمند و همسایه‌ها می‌رویم تا دیگران از نیاز خانواده نیازمند چیزی متوجه نشوند و او مراقب است که طوری از دیگران پرس‌وجو نکند که آبروی خانواده‌ای برود.<br /> <br /> منبع:<br /> [https://www.farsnews.ir/news/13980402000822/%D8%AA%D9%87%DB%8C%D9%87-%D8%AC%D9%87%DB%8C%D8%B2%DB%8C%D9%87-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%A8%DB%8C%D8%B4-%D8%A7%D8%B2-0-%D8%B9%D8%B1%D9%88%D8%B3-%D9%87%D8%AF%DB%8C%D9%87-%D8%B2%D9%88%D8%AC-%D8%AF%D9%87%D9%87-%D8%B4%D8%B5%D8%AA%DB%8C- فارس]<br /> <br /> [[رده: جهیزیه]]<br /> [[رده: خیرین]]<br /> [[رده: زنان]]<br /> [[رده: اقتصاد مقاومتی ]]<br /> [[رده: جنگ اقتصای]]</div>

Tkaaraazmaa https://gheseyemaa.ir/index.php?title=%D8%AF%D9%87%D9%86%D9%87_%D8%B3%D8%B1_%D8%B1%D9%88%D8%B3%D8%AA%D8%A7%DB%8C_%D9%86%D9%85%D9%88%D9%86%D9%87_%DA%AF%D8%B1%D8%AF%D8%B4%DA%AF%D8%B1%DB%8C_%DA%A9%D8%B4%D9%88%D8%B1&diff=6910 2021-01-03T16:42:15Z

<p>Tkaaraazmaa: </p> <hr /> <div><br /> روستای دهنه سر شیجان، شهرستان خمام، استان گیلان<br /> <br /> [[پرونده:آلاچیق خانه درختی.jpg|بندانگشتی|آلاچیق خانه درختی]]<br /> <br /> بی کاری صفر<br /> <br /> بازگشت اهالی مهاجر به روستا<br /> <br /> این روستا، پایوت طرح '''روستاي هدف گردشگری''' با سرمایه گزاری بخش دولتی بوده است.<br /> <br /> در این طرح رستوران سنتی ، مجتمع گردشگری ، آلاچیق سنتی ، خانه های بوم گردی ، پیست سوارکاری ، چایخانه سنتی ، کلوپ بازی ، اسکله قایقرانی ، سایت ماهیگیری و آلاچیق درختی ، سایت پرنده نگری و تالار همایش ها<br /> برای روستا ساخته شده است.<br /> <br /> اجرای این طرحها با سازه سنتی طرح چوب در نظر گرفته شده و رعایت موارد زیست‌محیطی در آن الزامی است.<br /> <br /> روستاي دهنه سرشيجان حدود 700 هكتار شاليزار دارد.<br /> <br /> روستای دهنه سر شیجان در حاشیه تالاب انزلی قرار گرفته و زیستگاه اصلی پرندگان مهاجر است؛ سایت پرنده نگری متناسب بااین امکان ساخته شده است.<br /> <br /> <br /> [https://www.iribnews.ir/files/fa/news/1396/11/15/1860127_820.mp4 دانلود فیلم]<br /> <br /> [[رده: روستای بدون بیکار]]<br /> [[رده: هر خانه یک کارخانه]]<br /> [[رده: روستا]]<br /> [[رده: اقتصاد مقاوتی]]<br /> [[رده: جنگ اقتصادی]]<br /> [[رده: اشتغال‌زایی]]<br /> [[رده: اهالی گیلان]]<br /> [[رده: بوم گردی]]</div>

Tkaaraazmaa https://gheseyemaa.ir/index.php?title=%D8%B1%D8%AF%D9%87:%D8%B1%D9%88%D8%B3%D8%AA%D8%A7%DB%8C_%D8%A8%D8%AF%D9%88%D9%86_%D8%A8%DB%8C%DA%A9%D8%A7%D8%B1&diff=6909 2021-01-03T16:40:37Z

<p>Tkaaraazmaa: صفحه‌ای تازه حاوی «رده: روستا» ایجاد کرد</p> <hr /> <div>[[رده: روستا]]</div>

Tkaaraazmaa https://gheseyemaa.ir/index.php?title=%D8%AF%D9%87%D9%86%D9%87_%D8%B3%D8%B1_%D8%B1%D9%88%D8%B3%D8%AA%D8%A7%DB%8C_%D9%86%D9%85%D9%88%D9%86%D9%87_%DA%AF%D8%B1%D8%AF%D8%B4%DA%AF%D8%B1%DB%8C_%DA%A9%D8%B4%D9%88%D8%B1&diff=6908 2021-01-03T16:39:26Z

<p>Tkaaraazmaa: صفحه‌ای تازه حاوی « روستای دهنه سر شیجان، شهرستان خمام، استان گیلان پرونده:آلاچیق خانه درختی.j...» ایجاد کرد</p> <hr /> <div><br /> روستای دهنه سر شیجان، شهرستان خمام، استان گیلان<br /> <br /> [[پرونده:آلاچیق خانه درختی.jpg|بندانگشتی|آلاچیق خانه درختی]]<br /> <br /> بی کاری صفر<br /> <br /> بازگشت اهالی مهاجر به روستا<br /> <br /> این روستا، پایوت طرح '''روستاي هدف گردشگری''' با سرمایه گزاری بخش دولتی بوده است.<br /> <br /> در این طرح رستوران سنتی ، مجتمع گردشگری ، آلاچیق سنتی ، خانه های بوم گردی ، پیست سوارکاری ، چایخانه سنتی ، کلوپ بازی ، اسکله قایقرانی ، سایت ماهیگیری و آلاچیق درختی ، سایت پرنده نگری و تالار همایش ها<br /> برای روستا ساخته شده است.<br /> <br /> اجرای این طرحها با سازه سنتی طرح چوب در نظر گرفته شده و رعایت موارد زیست‌محیطی در آن الزامی است.<br /> <br /> روستاي دهنه سرشيجان حدود 700 هكتار شاليزار دارد.<br /> <br /> روستای دهنه سر شیجان در حاشیه تالاب انزلی قرار گرفته و زیستگاه اصلی پرندگان مهاجر است؛ سایت پرنده نگری متناسب بااین امکان ساخته شده است.<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> هر خانه یک کارخانه در روستاها است.<br /> <br /> <br /> [https://www.iribnews.ir/files/fa/news/1396/11/15/1860127_820.mp4 دانلود فیلم]<br /> <br /> [[رده: روستای بدون بیکار]]<br /> [[رده: هر خانه یک کارخانه]]<br /> [[رده: روستا]]<br /> [[رده: اقتصاد مقاوتی]]<br /> [[رده: جنگ اقتصادی]]<br /> [[رده: اشتغال‌زایی]]<br /> [[رده: اهالی گیلان]]<br /> [[رده: بوم گردی]]</div>

Tkaaraazmaa https://gheseyemaa.ir/index.php?title=%D9%BE%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%AF%D9%87:%D8%A2%D9%84%D8%A7%DA%86%DB%8C%D9%82_%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%87_%D8%AF%D8%B1%D8%AE%D8%AA%DB%8C.jpg&diff=6907 2021-01-03T16:09:20Z

<p>Tkaaraazmaa: </p> <hr /> <div>آلاچیق خانه درختی</div>

Tkaaraazmaa https://gheseyemaa.ir/index.php?title=%D9%85%D8%B1%D8%A7%D8%AF%D8%A2%D8%A8%D8%A7%D8%AF_%D9%85%D9%87%D8%B1%DB%8C%D8%B2_%D8%B1%D9%88%D8%B3%D8%AA%D8%A7%DB%8C_%D9%86%D9%85%D9%88%D9%86%D9%87_%D8%A7%D8%B4%D8%AA%D8%BA%D8%A7%D9%84&diff=6906 2021-01-03T15:57:07Z

<p>Tkaaraazmaa: </p> <hr /> <div>این روستا در حوزه‌های مختلفی سرآمد است:<br /> * محصولات کشاورزی صادراتی<br /> * آمار اندک بیکاری <br /> * کتابخوانی<br /> * عدم مهاجرت جوانان روستا از آن<br /> <br /> موقعیت جغرافیایی: مرادآباد مهریز یا گرده کوه، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مهریز در استان یزد است.<br /> محصول پسته صادراتی<br /> <br /> [[پرونده:Q5.jpg|بندانگشتی|پسته گرده کوه]]<br /> <br /> [https://www.irinn.ir/files/fa/news/1398/7/18/240579_291.mp4 دانلود فیلم]<br /> <br /> منبع:<br /> <br /> [https://www.irinn.ir/fa/news/734762/%D8%B1%D9%88%D8%B3%D8%AA%D8%A7%DB%8C-%D9%86%D9%85%D9%88%D9%86%D9%87-%D8%A8%D8%A7-%D9%85%D8%AD%D8%B5%D9%88%D9%84-%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%DB%8C%D8%B2%D8%AF شبکه خبر]<br /> <br /> [[رده: روستا ]]<br /> [[رده: اقتصاد مقاومتی ]]<br /> [[رده: کارآفرینی ]]<br /> [[رده: کتابخانه ]]<br /> [[رده: اشتغال‌زایی ]]<br /> [[رده: اهالی یزد]]</div>

Tkaaraazmaa https://gheseyemaa.ir/index.php?title=%D9%85%D8%B1%D8%A7%D8%AF%D8%A2%D8%A8%D8%A7%D8%AF_%D9%85%D9%87%D8%B1%DB%8C%D8%B2_%D8%B1%D9%88%D8%B3%D8%AA%D8%A7%DB%8C_%D9%86%D9%85%D9%88%D9%86%D9%87_%D8%A7%D8%B4%D8%AA%D8%BA%D8%A7%D9%84&diff=6905 2021-01-03T15:55:01Z

<p>Tkaaraazmaa: صفحه‌ای تازه حاوی «این روستا در حوزه‌های مختلفی سرآمد است: * محصولات کشاورزی صادراتی * آمار اندک...» ایجاد کرد</p> <hr /> <div>این روستا در حوزه‌های مختلفی سرآمد است:<br /> * محصولات کشاورزی صادراتی<br /> * آمار اندک بیکاری <br /> * کتابخوانی<br /> * عدم مهاجرت جوانان روستا از آن<br /> <br /> موقعیت جغرافیایی: مرادآباد مهریز یا گرده کوه، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مهریز در استان یزد است.<br /> محصول پسته صادراتی<br /> <br /> [[پرونده:Q5.jpg|بندانگشتی|پسته گرده کوه]]<br /> <br /> [[رده: روستا ]]<br /> [[رده: اقتصاد مقاومتی ]]<br /> [[رده: کارآفرینی ]]<br /> [[رده: کتابخانه ]]<br /> [[رده: اشتغال‌زایی ]]<br /> [[رده: اهالی یزد]]</div>

Tkaaraazmaa https://gheseyemaa.ir/index.php?title=%D9%BE%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%AF%D9%87:Q5.jpg&diff=6904 2021-01-03T15:52:16Z

<p>Tkaaraazmaa: </p> <hr /> <div>پسته</div>

Tkaaraazmaa https://gheseyemaa.ir/index.php?title=%D9%86%D9%82%D8%B4_%D8%B1%D9%88%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%87%D8%A7_%D8%AF%D8%B1_%D8%A7%D9%86%D9%82%D9%84%D8%A7%D8%A8_%D8%A8%D9%87_%D8%B1%D9%88%D8%A7%DB%8C%D8%AA_%D8%A7%D8%B3%D9%86%D8%A7%D8%AF_%D8%B3%D8%A7%D9%88%D8%A7%DA%A9&diff=6779 2021-01-02T14:11:06Z

<p>Tkaaraazmaa: </p> <hr /> <div>در سالهای ۱۳۵۶ و به ویژه نیمه دوم سال ۱۳۵۷ و ماههای پایانی بود که در نتیجۀ حضور روحانیون در روستاها، جوانان و مهاجرتهای روزانۀ روستاییان به شهرها، تَبِ انقلاب در روستاها نسبت به گذشته بیشتر و بیشتر شد و شاهد حضور جامعۀ روستایی در تظاهرات و راهپیماییهای انقلاب در شهرها (موافق و مخالف رژیم) بودیم.<br /> <br /> [[پرونده:Roosta.jpg|بندانگشتی|نقش روستاها در انقلاب اسلامی]]<br /> <br /> در ادامه با بررسی گزارشهای محرمانه و خیلی محرمانۀ اسناد مربوط به شهربانی و ساواک و ژاندارمری کیفیت حضور و کنش برخی از روستاییان در جریان راهپیماییها و تظاهرات چند ماه پایانی عمر رژیم بررسی میشود.<br /> <br /> == کفن پوشان پیشوا، جوادآباد، ورامین و قرچک ==<br /> قیام تاریخی کفنپوشان پیشوا، جوادآباد، ورامین و قرچک در ۱۵ خرداد ۱۳۴۲ که موجب به خاک و خون کشیده شدنِ آنها توسط رژیم پهلوی بر روی پل باقرآباد شد، طلیعۀ پیروزی انقلاب اسلامی ایران بود. ورامینیها که اغلب آنان دهقان و کشاورز و کارگر بودند، کفنپوش به سمت تهران حرکت کردند. مردم شهرستان ورامین، بعدازظهر روز ۱۵ خرداد ۴۲ به پل باقرآباد رسیدند اما متوجه شدند نیروهای نظامی جاده را بسته اند. علیرغم هشدار نیروهای نظامی، مردم به حرکت خود ادامه دادند و مأموران نظامی که هشدار خود را بینتیجه میدیدند، به سمت مردم تیراندازی کردند و کفن پوشان ورامینی را به خاک و خون کشیدند. آمار دقیق کشتهشدگان قیام ۱۵ خرداد هرگز مشخص نشد، به طوری که این آمار از چهار تا پانزده هزار نفر ذکر شده است.<br /> <br /> == قلعه نُوِ باخَرز تربت جام==<br /> در یکی از اسناد، به حضور گروههایی از نمایندگان روستاییانِ «قلعه نُوِ باخَرز» در تُربت جام اشاره شده که در راهپیمایی دیماه ١٣٥٧ شرکت و ضمن حضور در منزل آیت الله العظمی سید عبدالله شیرازی پشتیبانی کامل از رهبری انقلاب اسلامی ایران را اعلام کرده اند.<br /> <br /> == روستاهای شهرستان نیشابور ==<br /> در یکی دیگر از گزارشهای شهربانی از اعزام روحانیون و طلاب علوم دینی به روستاهای اطراف شهرستان نیشابور به منظور تبلیغات مذهبی و تحریک افکار آنان، علیه رژیم شاهنشاهی اشاره شده است که بیانگر حضور پررنگ روحانیت و طلاب در روستاها و فعالیتهای ضد رژیم شاه دارد.<br /> <br /> در سند دیگری از هنگ ژاندارمری خراسان در تاریخ ۲۷ آذرماه ۱۳۵۷ درباره فعالیتهای انقلابی روستاییان چنین گزارش شده است:<br /> <br /> == روستاهای خور علیا و سفلی، شهرستان مشهد ==<br /> <br /> برابر گزارش هنگ ژاندارمری مشهد مستند به اعلام گروهان مشهد گزارش پاسگاه گرجگی، عدهای در قریۀ خورِ علیا به تحریک و سرپرستی شیخ محمدعالمی و حاجی رجبعلی شریعتی و حاج قدیر شریعتی مبادرت به دادن شعارهای ضدملی و میهنی نموده و به قریۀ خورِ سفلی عزیمت و درب دبستان خور را شکستهاند و تمثال کد ۶۶ [شاه] را پایین آورده و شکسته اند و چون احتمالِ درگیری بین مخالفین و موافقین وجود داشته، دستورات لازم به پاسگاه داده شده است.<br /> <br /> == روستاهای شهرری==<br /> در یکی از گزارشهای ساواک از مراسم برگزاری مجلس ختم آیت الله سیدمصطفی خمینی در شهر ری حاکی از آن است که برخی از دستگیرشدگانِ مراسم مذکور، کشاورز بوده، با مناطق روستایی ارتباط مستقیم داشتند.<br /> <br /> == روستاهای آرادان ==<br /> در مناطق مرکزی ایران برای نخستین بار در ۱۶ / ۰۸/ ٥٦ مراسم ختم سید مصطفی خمینی در بخش آرادان از توابع گرمسار برگزار شد که در این مجلس، سخنران «ضمنسخنانش، دکتر شریعتی و مصطفی خمینی را از کشته شدگان توسط رژیم نام برد ». جالب توجه اینکه کارشناس ساواک در ذیل سند آورده:<br /> اصلح است از سخنرانی چنین اشخاص جلوگیری به عمل آید، زیرا گفتار این قبیل افراد اثر نامطلوبی در روحیهی روستاییان منطقه خواهد داشت.<br /> <br /> == دماوند تهران ==<br /> در سند دیگری مراسم اعتراضآمیز که به بهانهی مراسم سلسلهای ترحیمِ سیدمصطفی خمینی برگزار شد، در حسینۀ اورۀ دماوند با شرکت چهارصد نفر از اهالی این منطقه و قرای اطراف و تابعۀ آن منعقد گردید و برای اولین بار، به طور مشروح، سخنران مسائل اجتماعی- سیاسی نهضت را با تمثیل معاویه و امام علی(ع) ترسیم نمود و به طور مشخص و مبسوط به شخصیت علمی ودینی امام خمینی پرداخت. سیر تکوینی این پدیده در مناطق روستایی در قم ابعاد جدیدی یافت و به سخنرانی بر ضد رژیم اکتفا نشد.<br /> <br /> <br /> == روستای آخا لاریجان ==<br /> <br /> در گزارش ساواک چنین آمده است:<br /> برابر خبر واصله... در شهرستان قم یکی از دورههای علوم دینی... در بخش لاریجان آبعلی روستای آخا «جوانان روستا را برعلیه رژیم قانونی مملکت تحریک و نیز کتابهای مضرهای بین اهالی روستا پخش مینماید.<br /> <br /> == فسا ==<br /> <br /> در گزارش دیگری در یکی دیگر از مناطق کشور اعلام شده: «یکی از متصدیان سابق هنرستان روستایی فسا به ترویج افکار انقلابی ضد رژیم مشغول است». در ۲۹/ ۸/ ۱۳۵۶ شعاری با مضمون «مرگ بر انقلاب سرخ و سران و باعث و بانی آن»، «بدبخت رفته آمریکا شاید چند سال دیگر او را برکنار کنند»<br /> <br /> == هفت تپه شوش==<br /> <br /> در دستشوییهای هنرستان صنعتی هفت تپه نوشته شده بود که این شعارنویسیمسئولان امنیتی منطقه را حساس نموده بود.<br /> <br /> == رستم آباد شمیران و فیروزآباد ==<br /> در استان تهران نیز گزارشهای مشابهی از رستم آباد شمیران و فیروزآباد گزارش شده بود که عوامل به پخش اعلامیه و نوارهای ضد رژیم پرداخته بودند.<br /> <br /> == روستای شمسی یزد ==<br /> در گزارشی از اسناد ساواک در خصوص یکی از روستاهای یزد چنین آمده است: در ساعت ۲۲ روز ۱۷/ ۹/ ۵۷، عده ای از قشریون مذهبی در روستای شمسی واقع در ۳۰ کیلومتری شهر یزد ضمن دادن شعارهای مضره و انجام تظاهرات اخلالگرانه با سنگ و چوب به طرف مأمورین انتظامی حمله کرده اند. مأمورین انتظامی با شلیک تیرهای هوایی اخلالگران را متفرق و در خلال آن دو نفر از تظاهرکنندگان به نام های کاظم پیاله ۲۲ ساله و حاج عباس احمدی ۳۲ ساله به ضرب گلوله کشته شدند و دو نفر دیگر مجروح شدند.<br /> <br /> == چهارده کلاته دامغان==<br /> <br /> همچنین در گزارش دیگری از ساواک با عنوان حمله مسلحانه، آمده است: روز ۱۷/۱۰ / ۵۷ عده ای از متعصبین مذهبی طرفدار خمینی ساکن روستای قلعه چهارده کلاته دامغان ضمن دادن شعارهای مضره و مجهز بودن به چند قبضه اسلحه به روستای ورزن و رزدوان رفته و به اهالی این روستاها گفته اند که تسلیم آنان شوند و عکس خمینی را به دیوارها نصب و پرچم جمهوری اسلامی بزنند که با مخالفت چند هزار نفر از روستاییان رزدوان روبرو شده و بین دو طرف درگیری که منجر به تیراندازی و کشته شدن یک نفر و به آتش کشیدن ۵ باب منزل و یک دستگاه اتومبیل گردیده است.<br /> <br /> == سادات محله کتالم رامسر ==<br /> در ادامۀ فعالیتهای ضد رژیم در مناطق روستایی، در ۹/ ۶/ ١٣٥٦ اعلامیۀ ضد رژیم پخش و در دیوار مدرسۀ راهنمایی منطقهای واقع در سادات محله حوزۀ استحفاظی ژاندارمری کتالم نصب گردید.<br /> <br /> == ممسنی == <br /> <br /> در ١١/ ۹/ ۱۳۵۶ همچنین یکی از دانشجویان روستایی ممسنی پس از تعطیلی و اعتصاب دانشگاه پهلوی، اقدام به توزیع و نصب اعلامیه های ضد رژیم در دیوارهای ممسنی نموده بود کهتوسط ژاندارمری جمعآوری گردید.<br /> <br /> == گرجی محلۀ بهشهر ==<br /> گزارش ساواک از قریۀ گرجیمحلۀ بهشهر حاکی است که در ١٨/ ٩/ ١٣٥٦ یکی از فرهنگیان در مسجد در خلال مباحث از امام خمینی تمجید و مخالفینش را بیدین دانسته است و به تحریک مردم پرداخت.<br /> <br /> == بلیان کازرون ==<br /> در مورخۀ ۲۵ / ۹/ ۱۳۵۶ مصادف با روز عاشورا، مردم در امامزاده عبدالله واقع در قریۀ بلیان، غیر نظامی... از اهالی قریۀ مهرنجان دانشآموز سال آخر دبیرستانِ شاکرِ کازرون، در پشت بلندگو با دادن شعارهایِ «برخیز ای مجاهد! برخیز ای خمینی! پیروز باد انقلاب. » موجب تحریک مردم گردید؛ به نحوی که اهالی با مشتهای گره کرده با پیروی از دادن شعارهای غیرنظامی یادشده، موجب بر هم خوردن عزاداری میگردند.[57]<br /> <br /> == روستاهای فردوس خراسان==<br /> برابر گزارش شهربانی فردوس، ساعت ۱۱ روز ۲۷ / ۹/ ۱۳۵۷ عدهای حدود ۶ هزار نفر که از قراء اطراف به شهر آمده و اقدام به تظاهرات ضد ملی نمودهاند، چون با تذکر و اخطار مأمورین متفرق نشده اند، مجبور به پرتاب نارنجک گاز اشکآور و تیراندازی هوایی شده و آنان را متفرق کرده و در کوچه های اطراف مجدداً به اجتماع و مقابله پرداخته و با سنگ و چوب به مأمورین حمله نمودهاند. مجدداً آنان را متفرق و در ساعت ۰۰: ۱۳ خاتمه یافته است.<br /> <br /> == روستاهای رفسنجان==<br /> در سندی از اسناد ساواک بر راهپیمایی و تظاهرات روستاییان مخالف رژیم شاه چنین آمده است: «حدود ۰۰۰/۱۰ نفر از طبقات مختلف مردم رفسنجان و تعدادی از اهالی قراء حومه، ضمن ادامۀ تظاهرات خیابانی و دادن شعارهای مخالف به طرفداری از خمینی در ساعت ۱۵ روز جاری، مجسمۀ شاه را پایین آورده تظاهرکنندگان با دخالت مأمورین انتظامی و تیراندازی هوایی و پرتاب گاز اشک آور متفرق گردیدند.»<br /> <br /> == روستاهای کازرون==<br /> <br /> در یکی از اسناد ساوک با موضوع آتشسوزی در تاریخ ۲۲/ ۱۰/ ۱۳۵۷ چنین گزارش شده است:<br /> <br /> بر اساس گزارش هنگ کازرون اطلاع داده شده که در شرکت باغداری ایران واقع در ۱۰ کیلومتری شمال کازرون حوزۀ پاسگاه راهدار، عده ای از اهالی روستاهای اطراف دست به تخریب و آتش سوزی زده اند. بلافاصله مأمورین گروه مبارزه و پاسگاه مرکزی به معیت مأمورین فرمانداری نظامی محل به سمت شرکت مزبور حرکت کرده، مشاهده میگردد تعدادی از تراکتورها و تعدادی موتور آب و انبار شرکت و سایر وسائل در آتش میسوزند و اثری از اخلالگران نبوده است. ضمن بررسی که به عمل آمده تعدادی از اخلالگران، اهالی قریۀ احمدآباد حوزۀ پاسگاه راهدار بوده اند که در مورد دستگیری آنان از طریق پاسگاه مربوطه، اقدام خواهد شد.<br /> <br /> == روستای خطاب بجنورد ==<br /> <br /> از دیگر گروههایی که در جریان انقلاب اسلامی در روستاها تأثیرگذار بودند و باعث در جریان قرار گرفتن بخشی از روستاییان با فضای انقلاب میشدند، معلمان بودند. در گزارش یکی از اسناد مربوط به روستاهای خراسان در تاریخ ۱۸/۹/۱۳۵۷ چنین آمده است: «دوشیزه فرخنده... آموزگار قریۀ خطاب در ۳۰ کیلومتری بجنورد دانش آموزان را تحریک و با تعلیم دادن به دانش آموزان از آنها میخواهد که شعارهای ضدملی و میهنی بدهند. وی مرتباً اهالی قریه را تحریک که بر علیه دولت و به حمایت از خمینی اقدام نمایند. مشارالیه[الیها] چندی قبل یک هفته به مشهد عزیمت و در تظاهرات مشهد شرکت داشته و با آوردن یک دستگاه ضبط صوت و گذاردن نوارهای مضره، پیشنهاد خواندن کتابهای مختلف را به همکارانش مینماید. »<br /> <br /> == روستاهای چناران ==<br /> <br /> در گزارش هنگ ژاندارمری مشهد مستند به اعلام گروهان چناران در تاریخ ۲۳/۹/۱۳۵۷ مربوط به درگیری و زد و خورد روستاییان موافق و مخالف رژیم شاه چنین آمده است:<br /> <br /> در ساعت ۱۵: ۳۰ مورخه ۲۳ /۹/۱۳۵۷ کنار جادۀ... در پیچ ساغروان ۳۰ کیلومتری قوچان - مشهد و نُه کیلومتری شرق پاسگاه سلطانآباد، بنز خاور که وابسته به عدهای از موافقین بود و با عدهای از مشهد به طرف شیخکانلو میرفتهاند بوسیله عدهای مخالف که از مشهد آمده بودند کتککاری و سپس کامیون فوق را آتش میزنند و در گزارش بعدی اعلام گردیده آلات بکار رفته چوب، شمشیر، تبر و قمه بوده است و تعداد مخالفین، متجاوز از چهارهزار نفر و سرنشینان خودرو ۳۰ الی ۴۰ نفر بوده اند....<br /> <br /> == روستای مارچین و رهنان اصفهان==<br /> در یکی از گزارشهای مربوط به اصفهان و حومه، چنین آمده است: «عده ای از اهالی رهنان با چوب و چماق به روستای مارچین حمله ور شدند که مراتب سریعاً به ژاندارمری اعلام و از هر گونه اعمال خشونتبار بعدی جلوگیری به عمل آمد.»<br /> <br /> در گزارش دیگری که بیانگر راهپیمایی به دعوت آیت الله خمینی به مناسبت روز اربعین در اکثر شهرها بوده است به احتمال خشونت و درگیری موافقان رژیم با مخالفان در شهر خوی اشاره شده است:<br /> <br /> == روستاهای خوی== <br /> از صبح روز ۲۹ /۱۰ /۵۷، به مناسبت روز اربعین حسینی و دعوت آیت الله خمینی به منظور انجام راهپیمایی در روز مذکور، در شهر خوی راهپیمایی به خشونت گرایید و در نتیجه تظاهرکنندگان به ساختمان بیمه های اجتماعی حمله و وسائل آن را به آتش کشیده اند. گروههایی از روستاییان شهر خوی با دادن شعارهایی له شاهنشاه آریامهر قصد ورود به شهر مذکور را داشته که مأمورین انتظامی به منظور جلوگیری از هر گونه حادثۀ سوءِ احتمالی از ورود آنان جلوگیری کرده اند.<br /> همانگونه که در منابع مختلف نیز بدان اشاره شده است بعد از اصلاحات ارضی ورود و نفوذ دولت به روستاها در قالب سپاهیان دانش، سپاهیان ترویج و آبادانی و خانههای انصاف و شرکت تعاونی و... بیشتر میشود.<br /> <br /> == هارم فسا==<br /> در یکی از اسناد ساواک به موضوع فرستادن اعلامیه ها با سپاهیان دانش به روستاها اشاره شده است.<br /> برابر خبر واصله، سپاهی ترویج، محمود بهرامی مأمور خدمت در قریۀ هارم فسا به عوض اینکه اهالی قریه را در امور کشاورزی و عمران راهنمایی نماید، در دبستان هارم کلاس پیکار شبانه تشکیل و افکار جوانان و اهالی ده را بر علیه مصالح ملی و مملکتی خراب و تبلیغات سوء بر علیه مملکت و مقامات عالیه مینماید.[6<br /> <br /> == محمودآباد ساوه==<br /> در یکی دیگر از اسناد با عنوان موج انقلاب در روستا چنین آمده است:<br /> طبق اطلاع واصله در روز ۲۹/ ۱۱/۲۵۳۶ (۲۹بهمن سال ۱۳۵۶) از طرف عده ای از اهالی روستای محمودآباد ساوه به مناسبت چهلمین روز حادثه اخیر قم ختمی در همان روستا منعقد و شعارهایی برخلاف مصالح کشور و بدگویی از شخص اول مملکت مینمودهاند. گفته میشود اغلب اهالی قریه مزبور نوارهای مضره و تحریک آمیز با خود داشته و دارند لذا احتمال دارد شخص نامبرده هم اعلامیه ارسالی در نامه پیروی را و احیاناً اعلامیه های دیگر را از قریه مذکور جهت پخش و توزیع به ساوه آورده باشد. ضمناً یک قطعه عکس نامبرده هم به پیوست ارسال میگردد.<br /> <br /> == روستاهای مرودشت ==<br /> در گزارش دیگری از دفتر ویژۀ اطلاعات که مسئول آن حسین فردوست بود، چنین آمده است:<br /> گزارش پیشگاه مبارک اعلیحضرت همایون شاهنشاه آریامهر بزرگ ارتشتاران مفتخراً به شرف عرض می رساند: گزارش ژاندارمری کشور شاهنشاهی مبنی بر اینکه اخیراً تعدادی طلاب علوم دینی به مرودشت وارد و در گروههای ۲ الی ۳ نفری تقسیم و به روستاهای استان فارس اعزام و یکی از آنها اظهار نموده در آیندۀ نزدیک یک قیام عمومی برپا خواهد شد و ما نیز به همین منظور به روستاها آمده ایم. برابر نظر سازمان مزبور احتمالاً طلاب مورد بحث به دستور روحانیون افراطی جهت انجام تبلیغات مضره به نقاط مختلف استان فارس اعزام شده اند. <br /> <br /> == عشایر بلوچِ سرخس==<br /> خبر واصله حاکی است ساعت ۸: ۳۰ روز ۲۳/ ۸/ ۱۳۵۷ حدود دو هزار نفر از روستاییان و عشایر بلوچِ سرخس، به شهر وارد و ضمن داشتن تمثالهای کد ۶۶ با پلاکاردها و دادنِ شعارهای ملی و میهنی همراه با ساز و دُهُل دست به تظاهرات زده و در خیابانهای شهر راهپیمایی نمودهاند و عدهای از مردمِ سرخس نیز به آنان پیوسته اند و تا ساعت 30: 10 به تظاهرات ادامه داده اند.<br /> <br /> == قهجه و استای تایباد==<br /> در سند دیگری بر حمایت بخشی از اهالی دو روستا در تایباد از رژیم شاه چنین گزارش شده است:<br /> حدود ۵۰۰۰ نفر از مردم قراء استای و قهجه از توابع شهرستان تایباد سوار بر وسائط نقلیه موتوری خود و عدهای به صورت راهپیمایی با در دست داشتن تمثالهایی از شاهنشاه و شهبانو و ولیعهد و روشن نمودن چراغهای اتومبیل خود در ساعت 2۰: 10 روز جاری به شهرستان تایباد وارد و به انجام تظاهرات ملی و میهنی پرداختند.<br /> <br /> == روستاهای تربت جام ==<br /> <br /> در یک گزارش با موضوع انجام تظاهرات ملی و میهنی در تربت جام استان خراسان چنین آمده است:<br /> روز ۲۳ / ۹/ ۵۷ (۲۵۳۷ شاهنشاهی)، عده ای حدود ۱۵۰۰۰ نفر از اهالی و روستاهای تربت جام استان خراسان در شهر مذکور به تظاهرات ملی و میهنی پرداخته اند. در تظاهرات فوق که اکثر شرکت کنندگان سنی بوده، حدود ۵۰ مغازه متعلق به طرفداران روح الله خمینی از طرف تظاهرکنندگان آسیب دیده است. با مداخله مأمورین انتظامی متظاهرین متفرق گردیده اند. متعاقب تظاهرات فوق بین گروههای موافق و مخالف در تربت جام درگیریهایی ایجاد شده است.<br /> <br /> == نامن داورزن سبزوار==<br /> در ساعت 30: 11 مورخ ۱۳/ ۹/ ۵۷ عده زیادی در معیت فخر سبزواری و چند نفر دیگر از روحانیون طبق دعوت محمد نامنی فرزند حاج رمضانعلی، میرزا محمدرضا فرزند شیخ علی اکبر، حاج علی اصغر نامنی فرزند رمضانعلی از سبزوار به قریۀ نامن وارد و درباره افرادی که دشمن دین و مملکت و آزادی میباشند، سخنرانی و شعارهای ضد ملی داده و نزدیک بوده که بین روستاییان برخورد به وقوع بپیوندد.<br /> <br /> [[رده: انقلاب اسلامی]]<br /> [[رده: انقلاب در روستاها]]<br /> [[رده: ساواک]]<br /> [[رده: روستا]]<br /> <br /> == منبع==<br /> <br /> [https://hawzah.net/fa/Article/View/97648/%D9%86%D9%82%D8%B4-%D8%B1%D9%88%D8%B3%D8%AA%D8%A7%DB%8C%DB%8C%D8%A7%D9%86-%D8%AF%D8%B1-%D8%A7%D9%86%D9%82%D9%84%D8%A7%D8%A8-%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85%DB%8C-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86 پایگاه اطلاع رسانی حوزه]</div>

Tkaaraazmaa https://gheseyemaa.ir/index.php?title=%D9%86%D9%82%D8%B4_%D8%B1%D9%88%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%87%D8%A7_%D8%AF%D8%B1_%D8%A7%D9%86%D9%82%D9%84%D8%A7%D8%A8_%D8%A8%D9%87_%D8%B1%D9%88%D8%A7%DB%8C%D8%AA_%D8%A7%D8%B3%D9%86%D8%A7%D8%AF_%D8%B3%D8%A7%D9%88%D8%A7%DA%A9&diff=6778 2021-01-02T14:09:33Z

<p>Tkaaraazmaa: </p> <hr /> <div>در سالهای ۱۳۵۶ و به ویژه نیمه دوم سال ۱۳۵۷ و ماههای پایانی بود که در نتیجۀ حضور روحانیون در روستاها، جوانان و مهاجرتهای روزانۀ روستاییان به شهرها، تَبِ انقلاب در روستاها نسبت به گذشته بیشتر و بیشتر شد و شاهد حضور جامعۀ روستایی در تظاهرات و راهپیماییهای انقلاب در شهرها (موافق و مخالف رژیم) بودیم.<br /> <br /> [[پرونده:Roosta.jpg|بندانگشتی|نقش روستاها در انقلاب اسلامی]]<br /> <br /> در ادامه با بررسی گزارشهای محرمانه و خیلی محرمانۀ اسناد مربوط به شهربانی و ساواک و ژاندارمری کیفیت حضور و کنش برخی از روستاییان در جریان راهپیماییها و تظاهرات چند ماه پایانی عمر رژیم بررسی میشود.<br /> <br /> == کفن پوشان پیشوا، جوادآباد، ورامین و قرچک ==<br /> قیام تاریخی کفنپوشان پیشوا، جوادآباد، ورامین و قرچک در ۱۵ خرداد ۱۳۴۲ که موجب به خاک و خون کشیده شدنِ آنها توسط رژیم پهلوی بر روی پل باقرآباد شد، طلیعۀ پیروزی انقلاب اسلامی ایران بود. ورامینیها که اغلب آنان دهقان و کشاورز و کارگر بودند، کفنپوش به سمت تهران حرکت کردند. مردم شهرستان ورامین، بعدازظهر روز ۱۵ خرداد ۴۲ به پل باقرآباد رسیدند اما متوجه شدند نیروهای نظامی جاده را بسته اند. علیرغم هشدار نیروهای نظامی، مردم به حرکت خود ادامه دادند و مأموران نظامی که هشدار خود را بینتیجه میدیدند، به سمت مردم تیراندازی کردند و کفن پوشان ورامینی را به خاک و خون کشیدند. آمار دقیق کشتهشدگان قیام ۱۵ خرداد هرگز مشخص نشد، به طوری که این آمار از چهار تا پانزده هزار نفر ذکر شده است.<br /> <br /> == قلعه نُوِ باخَرز تربت جام==<br /> در یکی از اسناد، به حضور گروههایی از نمایندگان روستاییانِ «قلعه نُوِ باخَرز» در تُربت جام اشاره شده که در راهپیمایی دیماه ١٣٥٧ شرکت و ضمن حضور در منزل آیت الله العظمی سید عبدالله شیرازی پشتیبانی کامل از رهبری انقلاب اسلامی ایران را اعلام کرده اند.<br /> <br /> == روستاهای شهرستان نیشابور ==<br /> در یکی دیگر از گزارشهای شهربانی از اعزام روحانیون و طلاب علوم دینی به روستاهای اطراف شهرستان نیشابور به منظور تبلیغات مذهبی و تحریک افکار آنان، علیه رژیم شاهنشاهی اشاره شده است که بیانگر حضور پررنگ روحانیت و طلاب در روستاها و فعالیتهای ضد رژیم شاه دارد.<br /> <br /> در سند دیگری از هنگ ژاندارمری خراسان در تاریخ ۲۷ آذرماه ۱۳۵۷ درباره فعالیتهای انقلابی روستاییان چنین گزارش شده است:<br /> <br /> == روستاهای خور علیا و سفلی، شهرستان مشهد ==<br /> <br /> برابر گزارش هنگ ژاندارمری مشهد مستند به اعلام گروهان مشهد گزارش پاسگاه گرجگی، عدهای در قریۀ خورِ علیا به تحریک و سرپرستی شیخ محمدعالمی و حاجی رجبعلی شریعتی و حاج قدیر شریعتی مبادرت به دادن شعارهای ضدملی و میهنی نموده و به قریۀ خورِ سفلی عزیمت و درب دبستان خور را شکستهاند و تمثال کد ۶۶ [شاه] را پایین آورده و شکسته اند و چون احتمالِ درگیری بین مخالفین و موافقین وجود داشته، دستورات لازم به پاسگاه داده شده است.<br /> <br /> == روستاهای شهرری==<br /> در یکی از گزارشهای ساواک از مراسم برگزاری مجلس ختم آیت الله سیدمصطفی خمینی در شهر ری حاکی از آن است که برخی از دستگیرشدگانِ مراسم مذکور، کشاورز بوده، با مناطق روستایی ارتباط مستقیم داشتند.<br /> <br /> == روستاهای آرادان ==<br /> در مناطق مرکزی ایران برای نخستین بار در ۱۶ / ۰۸/ ٥٦ مراسم ختم سید مصطفی خمینی در بخش آرادان از توابع گرمسار برگزار شد که در این مجلس، سخنران «ضمنسخنانش، دکتر شریعتی و مصطفی خمینی را از کشته شدگان توسط رژیم نام برد ». جالب توجه اینکه کارشناس ساواک در ذیل سند آورده:<br /> اصلح است از سخنرانی چنین اشخاص جلوگیری به عمل آید، زیرا گفتار این قبیل افراد اثر نامطلوبی در روحیهی روستاییان منطقه خواهد داشت.<br /> <br /> == دماوند تهران ==<br /> در سند دیگری مراسم اعتراضآمیز که به بهانهی مراسم سلسلهای ترحیمِ سیدمصطفی خمینی برگزار شد، در حسینۀ اورۀ دماوند با شرکت چهارصد نفر از اهالی این منطقه و قرای اطراف و تابعۀ آن منعقد گردید و برای اولین بار، به طور مشروح، سخنران مسائل اجتماعی- سیاسی نهضت را با تمثیل معاویه و امام علی(ع) ترسیم نمود و به طور مشخص و مبسوط به شخصیت علمی ودینی امام خمینی پرداخت. سیر تکوینی این پدیده در مناطق روستایی در قم ابعاد جدیدی یافت و به سخنرانی بر ضد رژیم اکتفا نشد.<br /> <br /> <br /> == روستای آخا لاریجان ==<br /> <br /> در گزارش ساواک چنین آمده است:<br /> برابر خبر واصله... در شهرستان قم یکی از دورههای علوم دینی... در بخش لاریجان آبعلی روستای آخا «جوانان روستا را برعلیه رژیم قانونی مملکت تحریک و نیز کتابهای مضرهای بین اهالی روستا پخش مینماید.<br /> <br /> == فسا ==<br /> <br /> در گزارش دیگری در یکی دیگر از مناطق کشور اعلام شده: «یکی از متصدیان سابق هنرستان روستایی فسا به ترویج افکار انقلابی ضد رژیم مشغول است». در ۲۹/ ۸/ ۱۳۵۶ شعاری با مضمون «مرگ بر انقلاب سرخ و سران و باعث و بانی آن»، «بدبخت رفته آمریکا شاید چند سال دیگر او را برکنار کنند»<br /> <br /> == هفت تپه شوش==<br /> <br /> در دستشوییهای هنرستان صنعتی هفت تپه نوشته شده بود که این شعارنویسیمسئولان امنیتی منطقه را حساس نموده بود.<br /> <br /> == رستم آباد شمیران و فیروزآباد ==<br /> در استان تهران نیز گزارشهای مشابهی از رستم آباد شمیران و فیروزآباد گزارش شده بود که عوامل به پخش اعلامیه و نوارهای ضد رژیم پرداخته بودند.<br /> <br /> == روستای شمسی یزد ==<br /> در گزارشی از اسناد ساواک در خصوص یکی از روستاهای یزد چنین آمده است: در ساعت ۲۲ روز ۱۷/ ۹/ ۵۷، عده ای از قشریون مذهبی در روستای شمسی واقع در ۳۰ کیلومتری شهر یزد ضمن دادن شعارهای مضره و انجام تظاهرات اخلالگرانه با سنگ و چوب به طرف مأمورین انتظامی حمله کرده اند. مأمورین انتظامی با شلیک تیرهای هوایی اخلالگران را متفرق و در خلال آن دو نفر از تظاهرکنندگان به نام های کاظم پیاله ۲۲ ساله و حاج عباس احمدی ۳۲ ساله به ضرب گلوله کشته شدند و دو نفر دیگر مجروح شدند.<br /> <br /> == چهارده کلاته دامغان==<br /> <br /> همچنین در گزارش دیگری از ساواک با عنوان حمله مسلحانه، آمده است: روز ۱۷/۱۰ / ۵۷ عده ای از متعصبین مذهبی طرفدار خمینی ساکن روستای قلعه چهارده کلاته دامغان ضمن دادن شعارهای مضره و مجهز بودن به چند قبضه اسلحه به روستای ورزن و رزدوان رفته و به اهالی این روستاها گفته اند که تسلیم آنان شوند و عکس خمینی را به دیوارها نصب و پرچم جمهوری اسلامی بزنند که با مخالفت چند هزار نفر از روستاییان رزدوان روبرو شده و بین دو طرف درگیری که منجر به تیراندازی و کشته شدن یک نفر و به آتش کشیدن ۵ باب منزل و یک دستگاه اتومبیل گردیده است.<br /> <br /> == سادات محله کتالم رامسر ==<br /> در ادامۀ فعالیتهای ضد رژیم در مناطق روستایی، در ۹/ ۶/ ١٣٥٦ اعلامیۀ ضد رژیم پخش و در دیوار مدرسۀ راهنمایی منطقهای واقع در سادات محله حوزۀ استحفاظی ژاندارمری کتالم نصب گردید.<br /> <br /> == ممسنی == <br /> <br /> در ١١/ ۹/ ۱۳۵۶ همچنین یکی از دانشجویان روستایی ممسنی پس از تعطیلی و اعتصاب دانشگاه پهلوی، اقدام به توزیع و نصب اعلامیه های ضد رژیم در دیوارهای ممسنی نموده بود کهتوسط ژاندارمری جمعآوری گردید.<br /> <br /> == گرجی محلۀ بهشهر ==<br /> گزارش ساواک از قریۀ گرجیمحلۀ بهشهر حاکی است که در ١٨/ ٩/ ١٣٥٦ یکی از فرهنگیان در مسجد در خلال مباحث از امام خمینی تمجید و مخالفینش را بیدین دانسته است و به تحریک مردم پرداخت.<br /> <br /> == بلیان کازرون ==<br /> در مورخۀ ۲۵ / ۹/ ۱۳۵۶ مصادف با روز عاشورا، مردم در امامزاده عبدالله واقع در قریۀ بلیان، غیر نظامی... از اهالی قریۀ مهرنجان دانشآموز سال آخر دبیرستانِ شاکرِ کازرون، در پشت بلندگو با دادن شعارهایِ «برخیز ای مجاهد! برخیز ای خمینی! پیروز باد انقلاب. » موجب تحریک مردم گردید؛ به نحوی که اهالی با مشتهای گره کرده با پیروی از دادن شعارهای غیرنظامی یادشده، موجب بر هم خوردن عزاداری میگردند.[57]<br /> <br /> == روستاهای فردوس خراسان==<br /> برابر گزارش شهربانی فردوس، ساعت ۱۱ روز ۲۷ / ۹/ ۱۳۵۷ عدهای حدود ۶ هزار نفر که از قراء اطراف به شهر آمده و اقدام به تظاهرات ضد ملی نمودهاند، چون با تذکر و اخطار مأمورین متفرق نشده اند، مجبور به پرتاب نارنجک گاز اشکآور و تیراندازی هوایی شده و آنان را متفرق کرده و در کوچه های اطراف مجدداً به اجتماع و مقابله پرداخته و با سنگ و چوب به مأمورین حمله نمودهاند. مجدداً آنان را متفرق و در ساعت ۰۰: ۱۳ خاتمه یافته است.<br /> <br /> == روستاهای رفسنجان==<br /> در سندی از اسناد ساواک بر راهپیمایی و تظاهرات روستاییان مخالف رژیم شاه چنین آمده است: «حدود ۰۰۰/۱۰ نفر از طبقات مختلف مردم رفسنجان و تعدادی از اهالی قراء حومه، ضمن ادامۀ تظاهرات خیابانی و دادن شعارهای مخالف به طرفداری از خمینی در ساعت ۱۵ روز جاری، مجسمۀ شاه را پایین آورده تظاهرکنندگان با دخالت مأمورین انتظامی و تیراندازی هوایی و پرتاب گاز اشک آور متفرق گردیدند.»<br /> <br /> == روستاهای کازرون==<br /> <br /> در یکی از اسناد ساوک با موضوع آتشسوزی در تاریخ ۲۲/ ۱۰/ ۱۳۵۷ چنین گزارش شده است:<br /> <br /> بر اساس گزارش هنگ کازرون اطلاع داده شده که در شرکت باغداری ایران واقع در ۱۰ کیلومتری شمال کازرون حوزۀ پاسگاه راهدار، عده ای از اهالی روستاهای اطراف دست به تخریب و آتش سوزی زده اند. بلافاصله مأمورین گروه مبارزه و پاسگاه مرکزی به معیت مأمورین فرمانداری نظامی محل به سمت شرکت مزبور حرکت کرده، مشاهده میگردد تعدادی از تراکتورها و تعدادی موتور آب و انبار شرکت و سایر وسائل در آتش میسوزند و اثری از اخلالگران نبوده است. ضمن بررسی که به عمل آمده تعدادی از اخلالگران، اهالی قریۀ احمدآباد حوزۀ پاسگاه راهدار بوده اند که در مورد دستگیری آنان از طریق پاسگاه مربوطه، اقدام خواهد شد.<br /> <br /> == روستای خطاب بجنورد ==<br /> <br /> از دیگر گروههایی که در جریان انقلاب اسلامی در روستاها تأثیرگذار بودند و باعث در جریان قرار گرفتن بخشی از روستاییان با فضای انقلاب میشدند، معلمان بودند. در گزارش یکی از اسناد مربوط به روستاهای خراسان در تاریخ ۱۸/۹/۱۳۵۷ چنین آمده است: «دوشیزه فرخنده... آموزگار قریۀ خطاب در ۳۰ کیلومتری بجنورد دانش آموزان را تحریک و با تعلیم دادن به دانش آموزان از آنها میخواهد که شعارهای ضدملی و میهنی بدهند. وی مرتباً اهالی قریه را تحریک که بر علیه دولت و به حمایت از خمینی اقدام نمایند. مشارالیه[الیها] چندی قبل یک هفته به مشهد عزیمت و در تظاهرات مشهد شرکت داشته و با آوردن یک دستگاه ضبط صوت و گذاردن نوارهای مضره، پیشنهاد خواندن کتابهای مختلف را به همکارانش مینماید. »<br /> <br /> == روستاهای چناران ==<br /> <br /> در گزارش هنگ ژاندارمری مشهد مستند به اعلام گروهان چناران در تاریخ ۲۳/۹/۱۳۵۷ مربوط به درگیری و زد و خورد روستاییان موافق و مخالف رژیم شاه چنین آمده است:<br /> <br /> در ساعت ۱۵: ۳۰ مورخه ۲۳ /۹/۱۳۵۷ کنار جادۀ... در پیچ ساغروان ۳۰ کیلومتری قوچان - مشهد و نُه کیلومتری شرق پاسگاه سلطانآباد، بنز خاور که وابسته به عدهای از موافقین بود و با عدهای از مشهد به طرف شیخکانلو میرفتهاند بوسیله عدهای مخالف که از مشهد آمده بودند کتککاری و سپس کامیون فوق را آتش میزنند و در گزارش بعدی اعلام گردیده آلات بکار رفته چوب، شمشیر، تبر و قمه بوده است و تعداد مخالفین، متجاوز از چهارهزار نفر و سرنشینان خودرو ۳۰ الی ۴۰ نفر بوده اند....<br /> <br /> == روستای مارچین و رهنان اصفهان==<br /> در یکی از گزارشهای مربوط به اصفهان و حومه، چنین آمده است: «عده ای از اهالی رهنان با چوب و چماق به روستای مارچین حمله ور شدند که مراتب سریعاً به ژاندارمری اعلام و از هر گونه اعمال خشونتبار بعدی جلوگیری به عمل آمد.»<br /> <br /> در گزارش دیگری که بیانگر راهپیمایی به دعوت آیت الله خمینی به مناسبت روز اربعین در اکثر شهرها بوده است به احتمال خشونت و درگیری موافقان رژیم با مخالفان در شهر خوی اشاره شده است:<br /> <br /> روستاییان خوی<br /> <br /> از صبح روز ۲۹ /۱۰ /۵۷، به مناسبت روز اربعین حسینی و دعوت آیت الله خمینی به منظور انجام راهپیمایی در روز مذکور، در شهر خوی راهپیمایی به خشونت گرایید و در نتیجه تظاهرکنندگان به ساختمان بیمه های اجتماعی حمله و وسائل آن را به آتش کشیده اند. گروههایی از روستاییان شهر خوی با دادن شعارهایی له شاهنشاه آریامهر قصد ورود به شهر مذکور را داشته که مأمورین انتظامی به منظور جلوگیری از هر گونه حادثۀ سوءِ احتمالی از ورود آنان جلوگیری کرده اند.<br /> همانگونه که در منابع مختلف نیز بدان اشاره شده است بعد از اصلاحات ارضی ورود و نفوذ دولت به روستاها در قالب سپاهیان دانش، سپاهیان ترویج و آبادانی و خانههای انصاف و شرکت تعاونی و... بیشتر میشود.<br /> <br /> == هارم فسا==<br /> در یکی از اسناد ساواک به موضوع فرستادن اعلامیه ها با سپاهیان دانش به روستاها اشاره شده است.<br /> برابر خبر واصله، سپاهی ترویج، محمود بهرامی مأمور خدمت در قریۀ هارم فسا به عوض اینکه اهالی قریه را در امور کشاورزی و عمران راهنمایی نماید، در دبستان هارم کلاس پیکار شبانه تشکیل و افکار جوانان و اهالی ده را بر علیه مصالح ملی و مملکتی خراب و تبلیغات سوء بر علیه مملکت و مقامات عالیه مینماید.[6<br /> <br /> == محمودآباد ساوه==<br /> در یکی دیگر از اسناد با عنوان موج انقلاب در روستا چنین آمده است:<br /> طبق اطلاع واصله در روز ۲۹/ ۱۱/۲۵۳۶ (۲۹بهمن سال ۱۳۵۶) از طرف عده ای از اهالی روستای محمودآباد ساوه به مناسبت چهلمین روز حادثه اخیر قم ختمی در همان روستا منعقد و شعارهایی برخلاف مصالح کشور و بدگویی از شخص اول مملکت مینمودهاند. گفته میشود اغلب اهالی قریه مزبور نوارهای مضره و تحریک آمیز با خود داشته و دارند لذا احتمال دارد شخص نامبرده هم اعلامیه ارسالی در نامه پیروی را و احیاناً اعلامیه های دیگر را از قریه مذکور جهت پخش و توزیع به ساوه آورده باشد. ضمناً یک قطعه عکس نامبرده هم به پیوست ارسال میگردد.<br /> <br /> == روستاهای مرودشت ==<br /> در گزارش دیگری از دفتر ویژۀ اطلاعات که مسئول آن حسین فردوست بود، چنین آمده است:<br /> گزارش پیشگاه مبارک اعلیحضرت همایون شاهنشاه آریامهر بزرگ ارتشتاران مفتخراً به شرف عرض می رساند: گزارش ژاندارمری کشور شاهنشاهی مبنی بر اینکه اخیراً تعدادی طلاب علوم دینی به مرودشت وارد و در گروههای ۲ الی ۳ نفری تقسیم و به روستاهای استان فارس اعزام و یکی از آنها اظهار نموده در آیندۀ نزدیک یک قیام عمومی برپا خواهد شد و ما نیز به همین منظور به روستاها آمده ایم. برابر نظر سازمان مزبور احتمالاً طلاب مورد بحث به دستور روحانیون افراطی جهت انجام تبلیغات مضره به نقاط مختلف استان فارس اعزام شده اند. <br /> <br /> == عشایر بلوچِ سرخس==<br /> خبر واصله حاکی است ساعت ۸: ۳۰ روز ۲۳/ ۸/ ۱۳۵۷ حدود دو هزار نفر از روستاییان و عشایر بلوچِ سرخس، به شهر وارد و ضمن داشتن تمثالهای کد ۶۶ با پلاکاردها و دادنِ شعارهای ملی و میهنی همراه با ساز و دُهُل دست به تظاهرات زده و در خیابانهای شهر راهپیمایی نمودهاند و عدهای از مردمِ سرخس نیز به آنان پیوسته اند و تا ساعت 30: 10 به تظاهرات ادامه داده اند.<br /> <br /> == قهجه و استای تایباد==<br /> در سند دیگری بر حمایت بخشی از اهالی دو روستا در تایباد از رژیم شاه چنین گزارش شده است:<br /> حدود ۵۰۰۰ نفر از مردم قراء استای و قهجه از توابع شهرستان تایباد سوار بر وسائط نقلیه موتوری خود و عدهای به صورت راهپیمایی با در دست داشتن تمثالهایی از شاهنشاه و شهبانو و ولیعهد و روشن نمودن چراغهای اتومبیل خود در ساعت 2۰: 10 روز جاری به شهرستان تایباد وارد و به انجام تظاهرات ملی و میهنی پرداختند.<br /> <br /> == روستاهای تربت جام ==<br /> <br /> در یک گزارش با موضوع انجام تظاهرات ملی و میهنی در تربت جام استان خراسان چنین آمده است:<br /> روز ۲۳ / ۹/ ۵۷ (۲۵۳۷ شاهنشاهی)، عده ای حدود ۱۵۰۰۰ نفر از اهالی و روستاهای تربت جام استان خراسان در شهر مذکور به تظاهرات ملی و میهنی پرداخته اند. در تظاهرات فوق که اکثر شرکت کنندگان سنی بوده، حدود ۵۰ مغازه متعلق به طرفداران روح الله خمینی از طرف تظاهرکنندگان آسیب دیده است. با مداخله مأمورین انتظامی متظاهرین متفرق گردیده اند. متعاقب تظاهرات فوق بین گروههای موافق و مخالف در تربت جام درگیریهایی ایجاد شده است.<br /> <br /> == نامن داورزن سبزوار==<br /> در ساعت 30: 11 مورخ ۱۳/ ۹/ ۵۷ عده زیادی در معیت فخر سبزواری و چند نفر دیگر از روحانیون طبق دعوت محمد نامنی فرزند حاج رمضانعلی، میرزا محمدرضا فرزند شیخ علی اکبر، حاج علی اصغر نامنی فرزند رمضانعلی از سبزوار به قریۀ نامن وارد و درباره افرادی که دشمن دین و مملکت و آزادی میباشند، سخنرانی و شعارهای ضد ملی داده و نزدیک بوده که بین روستاییان برخورد به وقوع بپیوندد.<br /> <br /> [[رده: انقلاب اسلامی]]<br /> [[رده: انقلاب در روستاها]]<br /> [[رده: ساواک]]<br /> [[رده: روستا]]<br /> <br /> == منبع==<br /> <br /> [https://hawzah.net/fa/Article/View/97648/%D9%86%D9%82%D8%B4-%D8%B1%D9%88%D8%B3%D8%AA%D8%A7%DB%8C%DB%8C%D8%A7%D9%86-%D8%AF%D8%B1-%D8%A7%D9%86%D9%82%D9%84%D8%A7%D8%A8-%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85%DB%8C-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86 پایگاه اطلاع رسانی حوزه]</div>

Tkaaraazmaa https://gheseyemaa.ir/index.php?title=%D9%86%D9%82%D8%B4_%D8%B1%D9%88%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%87%D8%A7_%D8%AF%D8%B1_%D8%A7%D9%86%D9%82%D9%84%D8%A7%D8%A8_%D8%A8%D9%87_%D8%B1%D9%88%D8%A7%DB%8C%D8%AA_%D8%A7%D8%B3%D9%86%D8%A7%D8%AF_%D8%B3%D8%A7%D9%88%D8%A7%DA%A9&diff=6777 2021-01-02T14:08:26Z

<p>Tkaaraazmaa: </p> <hr /> <div>در سالهای ۱۳۵۶ و به ویژه نیمه دوم سال ۱۳۵۷ و ماههای پایانی بود که در نتیجۀ حضور روحانیون در روستاها، جوانان و مهاجرتهای روزانۀ روستاییان به شهرها، تَبِ انقلاب در روستاها نسبت به گذشته بیشتر و بیشتر شد و شاهد حضور جامعۀ روستایی در تظاهرات و راهپیماییهای انقلاب در شهرها (موافق و مخالف رژیم) بودیم.<br /> <br /> [[پرونده:Roosta.jpg|بندانگشتی|نقش روستاها در انقلاب اسلامی]]<br /> <br /> در ادامه با بررسی گزارشهای محرمانه و خیلی محرمانۀ اسناد مربوط به شهربانی و ساواک و ژاندارمری کیفیت حضور و کنش برخی از روستاییان در جریان راهپیماییها و تظاهرات چند ماه پایانی عمر رژیم بررسی میشود.<br /> <br /> == کفن پوشان پیشوا، جوادآباد، ورامین و قرچک ==<br /> قیام تاریخی کفنپوشان پیشوا، جوادآباد، ورامین و قرچک در ۱۵ خرداد ۱۳۴۲ که موجب به خاک و خون کشیده شدنِ آنها توسط رژیم پهلوی بر روی پل باقرآباد شد، طلیعۀ پیروزی انقلاب اسلامی ایران بود. ورامینیها که اغلب آنان دهقان و کشاورز و کارگر بودند، کفنپوش به سمت تهران حرکت کردند. مردم شهرستان ورامین، بعدازظهر روز ۱۵ خرداد ۴۲ به پل باقرآباد رسیدند اما متوجه شدند نیروهای نظامی جاده را بسته اند. علیرغم هشدار نیروهای نظامی، مردم به حرکت خود ادامه دادند و مأموران نظامی که هشدار خود را بینتیجه میدیدند، به سمت مردم تیراندازی کردند و کفن پوشان ورامینی را به خاک و خون کشیدند. آمار دقیق کشتهشدگان قیام ۱۵ خرداد هرگز مشخص نشد، به طوری که این آمار از چهار تا پانزده هزار نفر ذکر شده است.<br /> <br /> == قلعه نُوِ باخَرز تربت جام==<br /> در یکی از اسناد، به حضور گروههایی از نمایندگان روستاییانِ «قلعه نُوِ باخَرز» در تُربت جام اشاره شده که در راهپیمایی دیماه ١٣٥٧ شرکت و ضمن حضور در منزل آیت الله العظمی سید عبدالله شیرازی پشتیبانی کامل از رهبری انقلاب اسلامی ایران را اعلام کرده اند.<br /> <br /> == روستاهای شهرستان نیشابور ==<br /> در یکی دیگر از گزارشهای شهربانی از اعزام روحانیون و طلاب علوم دینی به روستاهای اطراف شهرستان نیشابور به منظور تبلیغات مذهبی و تحریک افکار آنان، علیه رژیم شاهنشاهی اشاره شده است که بیانگر حضور پررنگ روحانیت و طلاب در روستاها و فعالیتهای ضد رژیم شاه دارد.<br /> <br /> در سند دیگری از هنگ ژاندارمری خراسان در تاریخ ۲۷ آذرماه ۱۳۵۷ درباره فعالیتهای انقلابی روستاییان چنین گزارش شده است:<br /> <br /> روستاهای خور علیاو سفلی، شهرستان مشهد<br /> <br /> برابر گزارش هنگ ژاندارمری مشهد مستند به اعلام گروهان مشهد گزارش پاسگاه گرجگی، عدهای در قریۀ خورِ علیا به تحریک و سرپرستی شیخ محمدعالمی و حاجی رجبعلی شریعتی و حاج قدیر شریعتی مبادرت به دادن شعارهای ضدملی و میهنی نموده و به قریۀ خورِ سفلی عزیمت و درب دبستان خور را شکستهاند و تمثال کد ۶۶ [شاه] را پایین آورده و شکسته اند و چون احتمالِ درگیری بین مخالفین و موافقین وجود داشته، دستورات لازم به پاسگاه داده شده است.<br /> <br /> == روستاهای شهرری==<br /> در یکی از گزارشهای ساواک از مراسم برگزاری مجلس ختم آیت الله سیدمصطفی خمینی در شهر ری حاکی از آن است که برخی از دستگیرشدگانِ مراسم مذکور، کشاورز بوده، با مناطق روستایی ارتباط مستقیم داشتند.<br /> <br /> == روستاهای آرادان ==<br /> در مناطق مرکزی ایران برای نخستین بار در ۱۶ / ۰۸/ ٥٦ مراسم ختم سید مصطفی خمینی در بخش آرادان از توابع گرمسار برگزار شد که در این مجلس، سخنران «ضمنسخنانش، دکتر شریعتی و مصطفی خمینی را از کشته شدگان توسط رژیم نام برد ». جالب توجه اینکه کارشناس ساواک در ذیل سند آورده:<br /> اصلح است از سخنرانی چنین اشخاص جلوگیری به عمل آید، زیرا گفتار این قبیل افراد اثر نامطلوبی در روحیهی روستاییان منطقه خواهد داشت.<br /> <br /> == دماوند تهران ==<br /> در سند دیگری مراسم اعتراضآمیز که به بهانهی مراسم سلسلهای ترحیمِ سیدمصطفی خمینی برگزار شد، در حسینۀ اورۀ دماوند با شرکت چهارصد نفر از اهالی این منطقه و قرای اطراف و تابعۀ آن منعقد گردید و برای اولین بار، به طور مشروح، سخنران مسائل اجتماعی- سیاسی نهضت را با تمثیل معاویه و امام علی(ع) ترسیم نمود و به طور مشخص و مبسوط به شخصیت علمی ودینی امام خمینی پرداخت. سیر تکوینی این پدیده در مناطق روستایی در قم ابعاد جدیدی یافت و به سخنرانی بر ضد رژیم اکتفا نشد.<br /> <br /> <br /> == روستای آخا لاریجان ==<br /> <br /> در گزارش ساواک چنین آمده است:<br /> برابر خبر واصله... در شهرستان قم یکی از دورههای علوم دینی... در بخش لاریجان آبعلی روستای آخا «جوانان روستا را برعلیه رژیم قانونی مملکت تحریک و نیز کتابهای مضرهای بین اهالی روستا پخش مینماید.<br /> <br /> == فسا ==<br /> <br /> در گزارش دیگری در یکی دیگر از مناطق کشور اعلام شده: «یکی از متصدیان سابق هنرستان روستایی فسا به ترویج افکار انقلابی ضد رژیم مشغول است». در ۲۹/ ۸/ ۱۳۵۶ شعاری با مضمون «مرگ بر انقلاب سرخ و سران و باعث و بانی آن»، «بدبخت رفته آمریکا شاید چند سال دیگر او را برکنار کنند»<br /> <br /> == هفت تپه شوش==<br /> <br /> در دستشوییهای هنرستان صنعتی هفت تپه نوشته شده بود که این شعارنویسیمسئولان امنیتی منطقه را حساس نموده بود.<br /> <br /> == رستم آباد شمیران و فیروزآباد ==<br /> در استان تهران نیز گزارشهای مشابهی از رستم آباد شمیران و فیروزآباد گزارش شده بود که عوامل به پخش اعلامیه و نوارهای ضد رژیم پرداخته بودند.<br /> <br /> == روستای شمسی یزد ==<br /> در گزارشی از اسناد ساواک در خصوص یکی از روستاهای یزد چنین آمده است: در ساعت ۲۲ روز ۱۷/ ۹/ ۵۷، عده ای از قشریون مذهبی در روستای شمسی واقع در ۳۰ کیلومتری شهر یزد ضمن دادن شعارهای مضره و انجام تظاهرات اخلالگرانه با سنگ و چوب به طرف مأمورین انتظامی حمله کرده اند. مأمورین انتظامی با شلیک تیرهای هوایی اخلالگران را متفرق و در خلال آن دو نفر از تظاهرکنندگان به نام های کاظم پیاله ۲۲ ساله و حاج عباس احمدی ۳۲ ساله به ضرب گلوله کشته شدند و دو نفر دیگر مجروح شدند.<br /> <br /> == چهارده کلاته دامغان==<br /> <br /> همچنین در گزارش دیگری از ساواک با عنوان حمله مسلحانه، آمده است: روز ۱۷/۱۰ / ۵۷ عده ای از متعصبین مذهبی طرفدار خمینی ساکن روستای قلعه چهارده کلاته دامغان ضمن دادن شعارهای مضره و مجهز بودن به چند قبضه اسلحه به روستای ورزن و رزدوان رفته و به اهالی این روستاها گفته اند که تسلیم آنان شوند و عکس خمینی را به دیوارها نصب و پرچم جمهوری اسلامی بزنند که با مخالفت چند هزار نفر از روستاییان رزدوان روبرو شده و بین دو طرف درگیری که منجر به تیراندازی و کشته شدن یک نفر و به آتش کشیدن ۵ باب منزل و یک دستگاه اتومبیل گردیده است.<br /> <br /> == سادات محله کتالم رامسر ==<br /> در ادامۀ فعالیتهای ضد رژیم در مناطق روستایی، در ۹/ ۶/ ١٣٥٦ اعلامیۀ ضد رژیم پخش و در دیوار مدرسۀ راهنمایی منطقهای واقع در سادات محله حوزۀ استحفاظی ژاندارمری کتالم نصب گردید.<br /> <br /> == ممسنی == <br /> <br /> در ١١/ ۹/ ۱۳۵۶ همچنین یکی از دانشجویان روستایی ممسنی پس از تعطیلی و اعتصاب دانشگاه پهلوی، اقدام به توزیع و نصب اعلامیه های ضد رژیم در دیوارهای ممسنی نموده بود کهتوسط ژاندارمری جمعآوری گردید.<br /> <br /> == گرجی محلۀ بهشهر ==<br /> گزارش ساواک از قریۀ گرجیمحلۀ بهشهر حاکی است که در ١٨/ ٩/ ١٣٥٦ یکی از فرهنگیان در مسجد در خلال مباحث از امام خمینی تمجید و مخالفینش را بیدین دانسته است و به تحریک مردم پرداخت.<br /> <br /> == بلیان کازرون ==<br /> در مورخۀ ۲۵ / ۹/ ۱۳۵۶ مصادف با روز عاشورا، مردم در امامزاده عبدالله واقع در قریۀ بلیان، غیر نظامی... از اهالی قریۀ مهرنجان دانشآموز سال آخر دبیرستانِ شاکرِ کازرون، در پشت بلندگو با دادن شعارهایِ «برخیز ای مجاهد! برخیز ای خمینی! پیروز باد انقلاب. » موجب تحریک مردم گردید؛ به نحوی که اهالی با مشتهای گره کرده با پیروی از دادن شعارهای غیرنظامی یادشده، موجب بر هم خوردن عزاداری میگردند.[57]<br /> <br /> == روستاهای فردوس خراسان==<br /> برابر گزارش شهربانی فردوس، ساعت ۱۱ روز ۲۷ / ۹/ ۱۳۵۷ عدهای حدود ۶ هزار نفر که از قراء اطراف به شهر آمده و اقدام به تظاهرات ضد ملی نمودهاند، چون با تذکر و اخطار مأمورین متفرق نشده اند، مجبور به پرتاب نارنجک گاز اشکآور و تیراندازی هوایی شده و آنان را متفرق کرده و در کوچه های اطراف مجدداً به اجتماع و مقابله پرداخته و با سنگ و چوب به مأمورین حمله نمودهاند. مجدداً آنان را متفرق و در ساعت ۰۰: ۱۳ خاتمه یافته است.<br /> <br /> == روستاهای رفسنجان==<br /> در سندی از اسناد ساواک بر راهپیمایی و تظاهرات روستاییان مخالف رژیم شاه چنین آمده است: «حدود ۰۰۰/۱۰ نفر از طبقات مختلف مردم رفسنجان و تعدادی از اهالی قراء حومه، ضمن ادامۀ تظاهرات خیابانی و دادن شعارهای مخالف به طرفداری از خمینی در ساعت ۱۵ روز جاری، مجسمۀ شاه را پایین آورده تظاهرکنندگان با دخالت مأمورین انتظامی و تیراندازی هوایی و پرتاب گاز اشک آور متفرق گردیدند.»<br /> <br /> == روستاهای کازرون==<br /> <br /> در یکی از اسناد ساوک با موضوع آتشسوزی در تاریخ ۲۲/ ۱۰/ ۱۳۵۷ چنین گزارش شده است:<br /> <br /> بر اساس گزارش هنگ کازرون اطلاع داده شده که در شرکت باغداری ایران واقع در ۱۰ کیلومتری شمال کازرون حوزۀ پاسگاه راهدار، عده ای از اهالی روستاهای اطراف دست به تخریب و آتش سوزی زده اند. بلافاصله مأمورین گروه مبارزه و پاسگاه مرکزی به معیت مأمورین فرمانداری نظامی محل به سمت شرکت مزبور حرکت کرده، مشاهده میگردد تعدادی از تراکتورها و تعدادی موتور آب و انبار شرکت و سایر وسائل در آتش میسوزند و اثری از اخلالگران نبوده است. ضمن بررسی که به عمل آمده تعدادی از اخلالگران، اهالی قریۀ احمدآباد حوزۀ پاسگاه راهدار بوده اند که در مورد دستگیری آنان از طریق پاسگاه مربوطه، اقدام خواهد شد.<br /> <br /> == روستای خطاب بجنورد ==<br /> <br /> از دیگر گروههایی که در جریان انقلاب اسلامی در روستاها تأثیرگذار بودند و باعث در جریان قرار گرفتن بخشی از روستاییان با فضای انقلاب میشدند، معلمان بودند. در گزارش یکی از اسناد مربوط به روستاهای خراسان در تاریخ ۱۸/۹/۱۳۵۷ چنین آمده است: «دوشیزه فرخنده... آموزگار قریۀ خطاب در ۳۰ کیلومتری بجنورد دانش آموزان را تحریک و با تعلیم دادن به دانش آموزان از آنها میخواهد که شعارهای ضدملی و میهنی بدهند. وی مرتباً اهالی قریه را تحریک که بر علیه دولت و به حمایت از خمینی اقدام نمایند. مشارالیه[الیها] چندی قبل یک هفته به مشهد عزیمت و در تظاهرات مشهد شرکت داشته و با آوردن یک دستگاه ضبط صوت و گذاردن نوارهای مضره، پیشنهاد خواندن کتابهای مختلف را به همکارانش مینماید. »<br /> <br /> == روستاهای چناران ==<br /> <br /> در گزارش هنگ ژاندارمری مشهد مستند به اعلام گروهان چناران در تاریخ ۲۳/۹/۱۳۵۷ مربوط به درگیری و زد و خورد روستاییان موافق و مخالف رژیم شاه چنین آمده است:<br /> <br /> در ساعت ۱۵: ۳۰ مورخه ۲۳ /۹/۱۳۵۷ کنار جادۀ... در پیچ ساغروان ۳۰ کیلومتری قوچان - مشهد و نُه کیلومتری شرق پاسگاه سلطانآباد، بنز خاور که وابسته به عدهای از موافقین بود و با عدهای از مشهد به طرف شیخکانلو میرفتهاند بوسیله عدهای مخالف که از مشهد آمده بودند کتککاری و سپس کامیون فوق را آتش میزنند و در گزارش بعدی اعلام گردیده آلات بکار رفته چوب، شمشیر، تبر و قمه بوده است و تعداد مخالفین، متجاوز از چهارهزار نفر و سرنشینان خودرو ۳۰ الی ۴۰ نفر بوده اند....<br /> <br /> == روستای مارچین و رهنان اصفهان==<br /> در یکی از گزارشهای مربوط به اصفهان و حومه، چنین آمده است: «عده ای از اهالی رهنان با چوب و چماق به روستای مارچین حمله ور شدند که مراتب سریعاً به ژاندارمری اعلام و از هر گونه اعمال خشونتبار بعدی جلوگیری به عمل آمد.»<br /> <br /> در گزارش دیگری که بیانگر راهپیمایی به دعوت آیت الله خمینی به مناسبت روز اربعین در اکثر شهرها بوده است به احتمال خشونت و درگیری موافقان رژیم با مخالفان در شهر خوی اشاره شده است:<br /> <br /> روستاییان خوی<br /> <br /> از صبح روز ۲۹ /۱۰ /۵۷، به مناسبت روز اربعین حسینی و دعوت آیت الله خمینی به منظور انجام راهپیمایی در روز مذکور، در شهر خوی راهپیمایی به خشونت گرایید و در نتیجه تظاهرکنندگان به ساختمان بیمه های اجتماعی حمله و وسائل آن را به آتش کشیده اند. گروههایی از روستاییان شهر خوی با دادن شعارهایی له شاهنشاه آریامهر قصد ورود به شهر مذکور را داشته که مأمورین انتظامی به منظور جلوگیری از هر گونه حادثۀ سوءِ احتمالی از ورود آنان جلوگیری کرده اند.<br /> همانگونه که در منابع مختلف نیز بدان اشاره شده است بعد از اصلاحات ارضی ورود و نفوذ دولت به روستاها در قالب سپاهیان دانش، سپاهیان ترویج و آبادانی و خانههای انصاف و شرکت تعاونی و... بیشتر میشود.<br /> <br /> == هارم فسا==<br /> در یکی از اسناد ساواک به موضوع فرستادن اعلامیه ها با سپاهیان دانش به روستاها اشاره شده است.<br /> برابر خبر واصله، سپاهی ترویج، محمود بهرامی مأمور خدمت در قریۀ هارم فسا به عوض اینکه اهالی قریه را در امور کشاورزی و عمران راهنمایی نماید، در دبستان هارم کلاس پیکار شبانه تشکیل و افکار جوانان و اهالی ده را بر علیه مصالح ملی و مملکتی خراب و تبلیغات سوء بر علیه مملکت و مقامات عالیه مینماید.[6<br /> <br /> == محمودآباد ساوه==<br /> در یکی دیگر از اسناد با عنوان موج انقلاب در روستا چنین آمده است:<br /> طبق اطلاع واصله در روز ۲۹/ ۱۱/۲۵۳۶ (۲۹بهمن سال ۱۳۵۶) از طرف عده ای از اهالی روستای محمودآباد ساوه به مناسبت چهلمین روز حادثه اخیر قم ختمی در همان روستا منعقد و شعارهایی برخلاف مصالح کشور و بدگویی از شخص اول مملکت مینمودهاند. گفته میشود اغلب اهالی قریه مزبور نوارهای مضره و تحریک آمیز با خود داشته و دارند لذا احتمال دارد شخص نامبرده هم اعلامیه ارسالی در نامه پیروی را و احیاناً اعلامیه های دیگر را از قریه مذکور جهت پخش و توزیع به ساوه آورده باشد. ضمناً یک قطعه عکس نامبرده هم به پیوست ارسال میگردد.<br /> <br /> == روستاهای مرودشت ==<br /> در گزارش دیگری از دفتر ویژۀ اطلاعات که مسئول آن حسین فردوست بود، چنین آمده است:<br /> گزارش پیشگاه مبارک اعلیحضرت همایون شاهنشاه آریامهر بزرگ ارتشتاران مفتخراً به شرف عرض می رساند: گزارش ژاندارمری کشور شاهنشاهی مبنی بر اینکه اخیراً تعدادی طلاب علوم دینی به مرودشت وارد و در گروههای ۲ الی ۳ نفری تقسیم و به روستاهای استان فارس اعزام و یکی از آنها اظهار نموده در آیندۀ نزدیک یک قیام عمومی برپا خواهد شد و ما نیز به همین منظور به روستاها آمده ایم. برابر نظر سازمان مزبور احتمالاً طلاب مورد بحث به دستور روحانیون افراطی جهت انجام تبلیغات مضره به نقاط مختلف استان فارس اعزام شده اند. <br /> <br /> == عشایر بلوچِ سرخس==<br /> خبر واصله حاکی است ساعت ۸: ۳۰ روز ۲۳/ ۸/ ۱۳۵۷ حدود دو هزار نفر از روستاییان و عشایر بلوچِ سرخس، به شهر وارد و ضمن داشتن تمثالهای کد ۶۶ با پلاکاردها و دادنِ شعارهای ملی و میهنی همراه با ساز و دُهُل دست به تظاهرات زده و در خیابانهای شهر راهپیمایی نمودهاند و عدهای از مردمِ سرخس نیز به آنان پیوسته اند و تا ساعت 30: 10 به تظاهرات ادامه داده اند.<br /> <br /> == قهجه و استای تایباد==<br /> در سند دیگری بر حمایت بخشی از اهالی دو روستا در تایباد از رژیم شاه چنین گزارش شده است:<br /> حدود ۵۰۰۰ نفر از مردم قراء استای و قهجه از توابع شهرستان تایباد سوار بر وسائط نقلیه موتوری خود و عدهای به صورت راهپیمایی با در دست داشتن تمثالهایی از شاهنشاه و شهبانو و ولیعهد و روشن نمودن چراغهای اتومبیل خود در ساعت 2۰: 10 روز جاری به شهرستان تایباد وارد و به انجام تظاهرات ملی و میهنی پرداختند.<br /> <br /> == روستاهای تربت جام ==<br /> <br /> در یک گزارش با موضوع انجام تظاهرات ملی و میهنی در تربت جام استان خراسان چنین آمده است:<br /> روز ۲۳ / ۹/ ۵۷ (۲۵۳۷ شاهنشاهی)، عده ای حدود ۱۵۰۰۰ نفر از اهالی و روستاهای تربت جام استان خراسان در شهر مذکور به تظاهرات ملی و میهنی پرداخته اند. در تظاهرات فوق که اکثر شرکت کنندگان سنی بوده، حدود ۵۰ مغازه متعلق به طرفداران روح الله خمینی از طرف تظاهرکنندگان آسیب دیده است. با مداخله مأمورین انتظامی متظاهرین متفرق گردیده اند. متعاقب تظاهرات فوق بین گروههای موافق و مخالف در تربت جام درگیریهایی ایجاد شده است.<br /> <br /> == نامن داورزن سبزوار==<br /> در ساعت 30: 11 مورخ ۱۳/ ۹/ ۵۷ عده زیادی در معیت فخر سبزواری و چند نفر دیگر از روحانیون طبق دعوت محمد نامنی فرزند حاج رمضانعلی، میرزا محمدرضا فرزند شیخ علی اکبر، حاج علی اصغر نامنی فرزند رمضانعلی از سبزوار به قریۀ نامن وارد و درباره افرادی که دشمن دین و مملکت و آزادی میباشند، سخنرانی و شعارهای ضد ملی داده و نزدیک بوده که بین روستاییان برخورد به وقوع بپیوندد.<br /> <br /> [[رده: انقلاب اسلامی]]<br /> [[رده: انقلاب در روستاها]]<br /> [[رده: ساواک]]<br /> [[رده: روستا]]<br /> <br /> == منبع==<br /> <br /> [https://hawzah.net/fa/Article/View/97648/%D9%86%D9%82%D8%B4-%D8%B1%D9%88%D8%B3%D8%AA%D8%A7%DB%8C%DB%8C%D8%A7%D9%86-%D8%AF%D8%B1-%D8%A7%D9%86%D9%82%D9%84%D8%A7%D8%A8-%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85%DB%8C-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86 پایگاه اطلاع رسانی حوزه]</div>

Tkaaraazmaa https://gheseyemaa.ir/index.php?title=%D9%86%D9%82%D8%B4_%D8%B1%D9%88%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%87%D8%A7_%D8%AF%D8%B1_%D8%A7%D9%86%D9%82%D9%84%D8%A7%D8%A8_%D8%A8%D9%87_%D8%B1%D9%88%D8%A7%DB%8C%D8%AA_%D8%A7%D8%B3%D9%86%D8%A7%D8%AF_%D8%B3%D8%A7%D9%88%D8%A7%DA%A9&diff=6776 2021-01-02T14:06:45Z

<p>Tkaaraazmaa: </p> <hr /> <div>در سالهای ۱۳۵۶ و به ویژه نیمه دوم سال ۱۳۵۷ و ماههای پایانی بود که در نتیجۀ حضور روحانیون در روستاها، جوانان و مهاجرتهای روزانۀ روستاییان به شهرها، تَبِ انقلاب در روستاها نسبت به گذشته بیشتر و بیشتر شد و شاهد حضور جامعۀ روستایی در تظاهرات و راهپیماییهای انقلاب در شهرها (موافق و مخالف رژیم) بودیم.<br /> <br /> [[پرونده:Roosta.jpg|بندانگشتی|نقش روستاها در انقلاب اسلامی]]<br /> <br /> در ادامه با بررسی گزارشهای محرمانه و خیلی محرمانۀ اسناد مربوط به شهربانی و ساواک و ژاندارمری کیفیت حضور و کنش برخی از روستاییان در جریان راهپیماییها و تظاهرات چند ماه پایانی عمر رژیم بررسی میشود.<br /> <br /> == کفن پوشان پیشوا، جوادآباد، ورامین و قرچک ==<br /> قیام تاریخی کفنپوشان پیشوا، جوادآباد، ورامین و قرچک در ۱۵ خرداد ۱۳۴۲ که موجب به خاک و خون کشیده شدنِ آنها توسط رژیم پهلوی بر روی پل باقرآباد شد، طلیعۀ پیروزی انقلاب اسلامی ایران بود. ورامینیها که اغلب آنان دهقان و کشاورز و کارگر بودند، کفنپوش به سمت تهران حرکت کردند. مردم شهرستان ورامین، بعدازظهر روز ۱۵ خرداد ۴۲ به پل باقرآباد رسیدند اما متوجه شدند نیروهای نظامی جاده را بسته اند. علیرغم هشدار نیروهای نظامی، مردم به حرکت خود ادامه دادند و مأموران نظامی که هشدار خود را بینتیجه میدیدند، به سمت مردم تیراندازی کردند و کفن پوشان ورامینی را به خاک و خون کشیدند. آمار دقیق کشتهشدگان قیام ۱۵ خرداد هرگز مشخص نشد، به طوری که این آمار از چهار تا پانزده هزار نفر ذکر شده است.<br /> <br /> == قلعه نُوِ باخَرز تربت جام==<br /> در یکی از اسناد، به حضور گروههایی از نمایندگان روستاییانِ «قلعه نُوِ باخَرز» در تُربت جام اشاره شده که در راهپیمایی دیماه ١٣٥٧ شرکت و ضمن حضور در منزل آیت الله العظمی سید عبدالله شیرازی پشتیبانی کامل از رهبری انقلاب اسلامی ایران را اعلام کرده اند.<br /> <br /> == روستاهای شهرستان نیشابور ==<br /> در یکی دیگر از گزارشهای شهربانی از اعزام روحانیون و طلاب علوم دینی به روستاهای اطراف شهرستان نیشابور به منظور تبلیغات مذهبی و تحریک افکار آنان، علیه رژیم شاهنشاهی اشاره شده است که بیانگر حضور پررنگ روحانیت و طلاب در روستاها و فعالیتهای ضد رژیم شاه دارد.<br /> <br /> در سند دیگری از هنگ ژاندارمری خراسان در تاریخ ۲۷ آذرماه ۱۳۵۷ درباره فعالیتهای انقلابی روستاییان چنین گزارش شده است:<br /> <br /> روستاهای خور علیاو سفلی، شهرستان مشهد<br /> <br /> برابر گزارش هنگ ژاندارمری مشهد مستند به اعلام گروهان مشهد گزارش پاسگاه گرجگی، عدهای در قریۀ خورِ علیا به تحریک و سرپرستی شیخ محمدعالمی و حاجی رجبعلی شریعتی و حاج قدیر شریعتی مبادرت به دادن شعارهای ضدملی و میهنی نموده و به قریۀ خورِ سفلی عزیمت و درب دبستان خور را شکستهاند و تمثال کد ۶۶ [شاه] را پایین آورده و شکسته اند و چون احتمالِ درگیری بین مخالفین و موافقین وجود داشته، دستورات لازم به پاسگاه داده شده است.<br /> <br /> == روستاهای شهرری==<br /> در یکی از گزارشهای ساواک از مراسم برگزاری مجلس ختم آیت الله سیدمصطفی خمینی در شهر ری حاکی از آن است که برخی از دستگیرشدگانِ مراسم مذکور، کشاورز بوده، با مناطق روستایی ارتباط مستقیم داشتند.<br /> <br /> == روستاهای آرادان ==<br /> در مناطق مرکزی ایران برای نخستین بار در ۱۶ / ۰۸/ ٥٦ مراسم ختم سید مصطفی خمینی در بخش آرادان از توابع گرمسار برگزار شد که در این مجلس، سخنران «ضمنسخنانش، دکتر شریعتی و مصطفی خمینی را از کشته شدگان توسط رژیم نام برد ». جالب توجه اینکه کارشناس ساواک در ذیل سند آورده:<br /> اصلح است از سخنرانی چنین اشخاص جلوگیری به عمل آید، زیرا گفتار این قبیل افراد اثر نامطلوبی در روحیهی روستاییان منطقه خواهد داشت.<br /> <br /> == دماوند تهران ==<br /> در سند دیگری مراسم اعتراضآمیز که به بهانهی مراسم سلسلهای ترحیمِ سیدمصطفی خمینی برگزار شد، در حسینۀ اورۀ دماوند با شرکت چهارصد نفر از اهالی این منطقه و قرای اطراف و تابعۀ آن منعقد گردید و برای اولین بار، به طور مشروح، سخنران مسائل اجتماعی- سیاسی نهضت را با تمثیل معاویه و امام علی(ع) ترسیم نمود و به طور مشخص و مبسوط به شخصیت علمی ودینی امام خمینی پرداخت. سیر تکوینی این پدیده در مناطق روستایی در قم ابعاد جدیدی یافت و به سخنرانی بر ضد رژیم اکتفا نشد.<br /> <br /> <br /> == روستای آخا لاریجان ==<br /> <br /> در گزارش ساواک چنین آمده است:<br /> برابر خبر واصله... در شهرستان قم یکی از دورههای علوم دینی... در بخش لاریجان آبعلی روستای آخا «جوانان روستا را برعلیه رژیم قانونی مملکت تحریک و نیز کتابهای مضرهای بین اهالی روستا پخش مینماید.<br /> <br /> == فسا ==<br /> <br /> در گزارش دیگری در یکی دیگر از مناطق کشور اعلام شده: «یکی از متصدیان سابق هنرستان روستایی فسا به ترویج افکار انقلابی ضد رژیم مشغول است». در ۲۹/ ۸/ ۱۳۵۶ شعاری با مضمون «مرگ بر انقلاب سرخ و سران و باعث و بانی آن»، «بدبخت رفته آمریکا شاید چند سال دیگر او را برکنار کنند»<br /> <br /> == هفت تپه شوش==<br /> <br /> در دستشوییهای هنرستان صنعتی هفت تپه نوشته شده بود که این شعارنویسیمسئولان امنیتی منطقه را حساس نموده بود.<br /> <br /> == رستم آباد شمیران و فیروزآباد ==<br /> در استان تهران نیز گزارشهای مشابهی از رستم آباد شمیران و فیروزآباد گزارش شده بود که عوامل به پخش اعلامیه و نوارهای ضد رژیم پرداخته بودند.<br /> <br /> == روستای شمسی یزد ==<br /> در گزارشی از اسناد ساواک در خصوص یکی از روستاهای یزد چنین آمده است: در ساعت ۲۲ روز ۱۷/ ۹/ ۵۷، عده ای از قشریون مذهبی در روستای شمسی واقع در ۳۰ کیلومتری شهر یزد ضمن دادن شعارهای مضره و انجام تظاهرات اخلالگرانه با سنگ و چوب به طرف مأمورین انتظامی حمله کرده اند. مأمورین انتظامی با شلیک تیرهای هوایی اخلالگران را متفرق و در خلال آن دو نفر از تظاهرکنندگان به نام های کاظم پیاله ۲۲ ساله و حاج عباس احمدی ۳۲ ساله به ضرب گلوله کشته شدند و دو نفر دیگر مجروح شدند.<br /> <br /> == چهارده کلاته دامغان==<br /> <br /> همچنین در گزارش دیگری از ساواک با عنوان حمله مسلحانه، آمده است: روز ۱۷/۱۰ / ۵۷ عده ای از متعصبین مذهبی طرفدار خمینی ساکن روستای قلعه چهارده کلاته دامغان ضمن دادن شعارهای مضره و مجهز بودن به چند قبضه اسلحه به روستای ورزن و رزدوان رفته و به اهالی این روستاها گفته اند که تسلیم آنان شوند و عکس خمینی را به دیوارها نصب و پرچم جمهوری اسلامی بزنند که با مخالفت چند هزار نفر از روستاییان رزدوان روبرو شده و بین دو طرف درگیری که منجر به تیراندازی و کشته شدن یک نفر و به آتش کشیدن ۵ باب منزل و یک دستگاه اتومبیل گردیده است.<br /> <br /> == سادات محله کتالم رامسر ==<br /> در ادامۀ فعالیتهای ضد رژیم در مناطق روستایی، در ۹/ ۶/ ١٣٥٦ اعلامیۀ ضد رژیم پخش و در دیوار مدرسۀ راهنمایی منطقهای واقع در سادات محله حوزۀ استحفاظی ژاندارمری کتالم نصب گردید.<br /> <br /> == ممسنی == <br /> <br /> در ١١/ ۹/ ۱۳۵۶ همچنین یکی از دانشجویان روستایی ممسنی پس از تعطیلی و اعتصاب دانشگاه پهلوی، اقدام به توزیع و نصب اعلامیه های ضد رژیم در دیوارهای ممسنی نموده بود کهتوسط ژاندارمری جمعآوری گردید.<br /> <br /> == گرجی محلۀ بهشهر ==<br /> گزارش ساواک از قریۀ گرجیمحلۀ بهشهر حاکی است که در ١٨/ ٩/ ١٣٥٦ یکی از فرهنگیان در مسجد در خلال مباحث از امام خمینی تمجید و مخالفینش را بیدین دانسته است و به تحریک مردم پرداخت.<br /> <br /> == بلیان کازرون ==<br /> در مورخۀ ۲۵ / ۹/ ۱۳۵۶ مصادف با روز عاشورا، مردم در امامزاده عبدالله واقع در قریۀ بلیان، غیر نظامی... از اهالی قریۀ مهرنجان دانشآموز سال آخر دبیرستانِ شاکرِ کازرون، در پشت بلندگو با دادن شعارهایِ «برخیز ای مجاهد! برخیز ای خمینی! پیروز باد انقلاب. » موجب تحریک مردم گردید؛ به نحوی که اهالی با مشتهای گره کرده با پیروی از دادن شعارهای غیرنظامی یادشده، موجب بر هم خوردن عزاداری میگردند.[57]<br /> <br /> == روستاهای فردوس خراسان==<br /> برابر گزارش شهربانی فردوس، ساعت ۱۱ روز ۲۷ / ۹/ ۱۳۵۷ عدهای حدود ۶ هزار نفر که از قراء اطراف به شهر آمده و اقدام به تظاهرات ضد ملی نمودهاند، چون با تذکر و اخطار مأمورین متفرق نشده اند، مجبور به پرتاب نارنجک گاز اشکآور و تیراندازی هوایی شده و آنان را متفرق کرده و در کوچه های اطراف مجدداً به اجتماع و مقابله پرداخته و با سنگ و چوب به مأمورین حمله نمودهاند. مجدداً آنان را متفرق و در ساعت ۰۰: ۱۳ خاتمه یافته است.<br /> <br /> == روستاهای رفسنجان==<br /> در سندی از اسناد ساواک بر راهپیمایی و تظاهرات روستاییان مخالف رژیم شاه چنین آمده است: «حدود ۰۰۰/۱۰ نفر از طبقات مختلف مردم رفسنجان و تعدادی از اهالی قراء حومه، ضمن ادامۀ تظاهرات خیابانی و دادن شعارهای مخالف به طرفداری از خمینی در ساعت ۱۵ روز جاری، مجسمۀ شاه را پایین آورده تظاهرکنندگان با دخالت مأمورین انتظامی و تیراندازی هوایی و پرتاب گاز اشک آور متفرق گردیدند.»<br /> <br /> == روستاهای کازرون==<br /> <br /> در یکی از اسناد ساوک با موضوع آتشسوزی در تاریخ ۲۲/ ۱۰/ ۱۳۵۷ چنین گزارش شده است:<br /> <br /> بر اساس گزارش هنگ کازرون اطلاع داده شده که در شرکت باغداری ایران واقع در ۱۰ کیلومتری شمال کازرون حوزۀ پاسگاه راهدار، عده ای از اهالی روستاهای اطراف دست به تخریب و آتش سوزی زده اند. بلافاصله مأمورین گروه مبارزه و پاسگاه مرکزی به معیت مأمورین فرمانداری نظامی محل به سمت شرکت مزبور حرکت کرده، مشاهده میگردد تعدادی از تراکتورها و تعدادی موتور آب و انبار شرکت و سایر وسائل در آتش میسوزند و اثری از اخلالگران نبوده است. ضمن بررسی که به عمل آمده تعدادی از اخلالگران، اهالی قریۀ احمدآباد حوزۀ پاسگاه راهدار بوده اند که در مورد دستگیری آنان از طریق پاسگاه مربوطه، اقدام خواهد شد.<br /> <br /> == روستای خطاب بجنورد ==<br /> <br /> از دیگر گروههایی که در جریان انقلاب اسلامی در روستاها تأثیرگذار بودند و باعث در جریان قرار گرفتن بخشی از روستاییان با فضای انقلاب میشدند، معلمان بودند. در گزارش یکی از اسناد مربوط به روستاهای خراسان در تاریخ ۱۸/۹/۱۳۵۷ چنین آمده است: «دوشیزه فرخنده... آموزگار قریۀ خطاب در ۳۰ کیلومتری بجنورد دانش آموزان را تحریک و با تعلیم دادن به دانش آموزان از آنها میخواهد که شعارهای ضدملی و میهنی بدهند. وی مرتباً اهالی قریه را تحریک که بر علیه دولت و به حمایت از خمینی اقدام نمایند. مشارالیه[الیها] چندی قبل یک هفته به مشهد عزیمت و در تظاهرات مشهد شرکت داشته و با آوردن یک دستگاه ضبط صوت و گذاردن نوارهای مضره، پیشنهاد خواندن کتابهای مختلف را به همکارانش مینماید. »<br /> <br /> == روستاهای چناران ==<br /> <br /> در گزارش هنگ ژاندارمری مشهد مستند به اعلام گروهان چناران در تاریخ ۲۳/۹/۱۳۵۷ مربوط به درگیری و زد و خورد روستاییان موافق و مخالف رژیم شاه چنین آمده است:<br /> <br /> در ساعت ۱۵: ۳۰ مورخه ۲۳ /۹/۱۳۵۷ کنار جادۀ... در پیچ ساغروان ۳۰ کیلومتری قوچان - مشهد و نُه کیلومتری شرق پاسگاه سلطانآباد، بنز خاور که وابسته به عدهای از موافقین بود و با عدهای از مشهد به طرف شیخکانلو میرفتهاند بوسیله عدهای مخالف که از مشهد آمده بودند کتککاری و سپس کامیون فوق را آتش میزنند و در گزارش بعدی اعلام گردیده آلات بکار رفته چوب، شمشیر، تبر و قمه بوده است و تعداد مخالفین، متجاوز از چهارهزار نفر و سرنشینان خودرو ۳۰ الی ۴۰ نفر بوده اند....<br /> <br /> == روستای مارچین و رهنان اصفهان==<br /> در یکی از گزارشهای مربوط به اصفهان و حومه، چنین آمده است: «عده ای از اهالی رهنان با چوب و چماق به روستای مارچین حمله ور شدند که مراتب سریعاً به ژاندارمری اعلام و از هر گونه اعمال خشونتبار بعدی جلوگیری به عمل آمد.»<br /> <br /> در گزارش دیگری که بیانگر راهپیمایی به دعوت آیت الله خمینی به مناسبت روز اربعین در اکثر شهرها بوده است به احتمال خشونت و درگیری موافقان رژیم با مخالفان در شهر خوی اشاره شده است:<br /> <br /> روستاییان خوی<br /> <br /> از صبح روز ۲۹ /۱۰ /۵۷، به مناسبت روز اربعین حسینی و دعوت آیت الله خمینی به منظور انجام راهپیمایی در روز مذکور، در شهر خوی راهپیمایی به خشونت گرایید و در نتیجه تظاهرکنندگان به ساختمان بیمه های اجتماعی حمله و وسائل آن را به آتش کشیده اند. گروههایی از روستاییان شهر خوی با دادن شعارهایی له شاهنشاه آریامهر قصد ورود به شهر مذکور را داشته که مأمورین انتظامی به منظور جلوگیری از هر گونه حادثۀ سوءِ احتمالی از ورود آنان جلوگیری کرده اند.<br /> همانگونه که در منابع مختلف نیز بدان اشاره شده است بعد از اصلاحات ارضی ورود و نفوذ دولت به روستاها در قالب سپاهیان دانش، سپاهیان ترویج و آبادانی و خانههای انصاف و شرکت تعاونی و... بیشتر میشود.<br /> <br /> == هارم فسا==<br /> در یکی از اسناد ساواک به موضوع فرستادن اعلامیه ها با سپاهیان دانش به روستاها اشاره شده است.<br /> برابر خبر واصله، سپاهی ترویج، محمود بهرامی مأمور خدمت در قریۀ هارم فسا به عوض اینکه اهالی قریه را در امور کشاورزی و عمران راهنمایی نماید، در دبستان هارم کلاس پیکار شبانه تشکیل و افکار جوانان و اهالی ده را بر علیه مصالح ملی و مملکتی خراب و تبلیغات سوء بر علیه مملکت و مقامات عالیه مینماید.[6<br /> <br /> == محمودآباد ساوه==<br /> در یکی دیگر از اسناد با عنوان موج انقلاب در روستا چنین آمده است:<br /> طبق اطلاع واصله در روز ۲۹/ ۱۱/۲۵۳۶ (۲۹بهمن سال ۱۳۵۶) از طرف عده ای از اهالی روستای محمودآباد ساوه به مناسبت چهلمین روز حادثه اخیر قم ختمی در همان روستا منعقد و شعارهایی برخلاف مصالح کشور و بدگویی از شخص اول مملکت مینمودهاند. گفته میشود اغلب اهالی قریه مزبور نوارهای مضره و تحریک آمیز با خود داشته و دارند لذا احتمال دارد شخص نامبرده هم اعلامیه ارسالی در نامه پیروی را و احیاناً اعلامیه های دیگر را از قریه مذکور جهت پخش و توزیع به ساوه آورده باشد. ضمناً یک قطعه عکس نامبرده هم به پیوست ارسال میگردد.<br /> <br /> == روستاهای مرودشت ==<br /> در گزارش دیگری از دفتر ویژۀ اطلاعات که مسئول آن حسین فردوست بود، چنین آمده است:<br /> گزارش پیشگاه مبارک اعلیحضرت همایون شاهنشاه آریامهر بزرگ ارتشتاران مفتخراً به شرف عرض می رساند: گزارش ژاندارمری کشور شاهنشاهی مبنی بر اینکه اخیراً تعدادی طلاب علوم دینی به مرودشت وارد و در گروههای ۲ الی ۳ نفری تقسیم و به روستاهای استان فارس اعزام و یکی از آنها اظهار نموده در آیندۀ نزدیک یک قیام عمومی برپا خواهد شد و ما نیز به همین منظور به روستاها آمده ایم. برابر نظر سازمان مزبور احتمالاً طلاب مورد بحث به دستور روحانیون افراطی جهت انجام تبلیغات مضره به نقاط مختلف استان فارس اعزام شده اند. <br /> <br /> == عشایر بلوچِ سرخس==<br /> خبر واصله حاکی است ساعت ۸: ۳۰ روز ۲۳/ ۸/ ۱۳۵۷ حدود دو هزار نفر از روستاییان و عشایر بلوچِ سرخس، به شهر وارد و ضمن داشتن تمثالهای کد ۶۶ با پلاکاردها و دادنِ شعارهای ملی و میهنی همراه با ساز و دُهُل دست به تظاهرات زده و در خیابانهای شهر راهپیمایی نمودهاند و عدهای از مردمِ سرخس نیز به آنان پیوسته اند و تا ساعت 30: 10 به تظاهرات ادامه داده اند.<br /> <br /> == قهجه و استای تایباد==<br /> در سند دیگری بر حمایت بخشی از اهالی دو روستا در تایباد از رژیم شاه چنین گزارش شده است:<br /> حدود ۵۰۰۰ نفر از مردم قراء استای و قهجه از توابع شهرستان تایباد سوار بر وسائط نقلیه موتوری خود و عدهای به صورت راهپیمایی با در دست داشتن تمثالهایی از شاهنشاه و شهبانو و ولیعهد و روشن نمودن چراغهای اتومبیل خود در ساعت 2۰: 10 روز جاری به شهرستان تایباد وارد و به انجام تظاهرات ملی و میهنی پرداختند.<br /> <br /> == روستاهای تربت جام ==<br /> <br /> در یک گزارش با موضوع انجام تظاهرات ملی و میهنی در تربت جام استان خراسان چنین آمده است:<br /> روز ۲۳ / ۹/ ۵۷ (۲۵۳۷ شاهنشاهی)، عده ای حدود ۱۵۰۰۰ نفر از اهالی و روستاهای تربت جام استان خراسان در شهر مذکور به تظاهرات ملی و میهنی پرداخته اند. در تظاهرات فوق که اکثر شرکت کنندگان سنی بوده، حدود ۵۰ مغازه متعلق به طرفداران روح الله خمینی از طرف تظاهرکنندگان آسیب دیده است. با مداخله مأمورین انتظامی متظاهرین متفرق گردیده اند. متعاقب تظاهرات فوق بین گروههای موافق و مخالف در تربت جام درگیریهایی ایجاد شده است.<br /> <br /> == نامن داورزن سبزوار==<br /> در ساعت 30: 11 مورخ ۱۳/ ۹/ ۵۷ عده زیادی در معیت فخر سبزواری و چند نفر دیگر از روحانیون طبق دعوت محمد نامنی فرزند حاج رمضانعلی، میرزا محمدرضا فرزند شیخ علی اکبر، حاج علی اصغر نامنی فرزند رمضانعلی از سبزوار به قریۀ نامن وارد و درباره افرادی که دشمن دین و مملکت و آزادی میباشند، سخنرانی و شعارهای ضد ملی داده و نزدیک بوده که بین روستاییان برخورد به وقوع بپیوندد.<br /> <br /> [[رده: انقلاب اسلامی]]<br /> [[رده: انقلاب در روستاها]]<br /> [[رده: ساواک]]<br /> [[رده: روستا]]<br /> <br /> منبع:<br /> <br /> == پایگاه اطلاع رسانی حوزه ==<br /> [https://hawzah.net/fa/Article/View/97648/%D9%86%D9%82%D8%B4-%D8%B1%D9%88%D8%B3%D8%AA%D8%A7%DB%8C%DB%8C%D8%A7%D9%86-%D8%AF%D8%B1-%D8%A7%D9%86%D9%82%D9%84%D8%A7%D8%A8-%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85%DB%8C-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86 پایگاه اطلاع رسانی حوزه]</div>

Tkaaraazmaa